II SA/Ke 258/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Asesor WSA Agnieszka Banach (spr.), Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2017 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenia określone w przepisach o produktach pochodzenia zwierzęcego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Świętokrzyski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w K. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. nr [...] z dnia [...] r. wymierzającą Z.owi M.owi karę pieniężną w wysokości 5400 zł. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ II instancji wskazał, co następuje. W dniu 18 sierpnia 2016 r. pracownicy Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w K. przeprowadzili kontrolę weterynaryjną w firmie Skup i Sprzedaż Skór w Końskich prowadzonej przez Z. M. W trakcie kontroli stwierdzono szereg nieprawidłowości w zakresie magazynowania i prowadzenia czynności pośrednich na ubocznych produktach pochodzenia zwierzęcego (skóry bydlęce oraz cielęce), które zostały szczegółowo opisane w protokole kontroli Nr [...] oraz liście kontrolnej [...]. Do ustaleń zawartych w protokołach kontroli strona nie wniosła zastrzeżeń. Wobec powyższego pismem z dnia 22 września 2016 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w K. powiadomił stronę o wszczęciu postępowania w sprawie nieprawidłowości stwierdzonych podczas ww. kontroli. Pismem z dnia 3 października 2016 r. Z. M. oświadczył, że usunął uchybienia stwierdzone w trakcie kontroli, stąd w dniu 10 października 2016 r. organ I instancji dokonał kontroli doraźnej w zakładzie strony sprawdzającej wyniki kontroli z dnia 18 sierpnia 2016 r., a następnie decyzją z dnia 31 października 2016 r. nr [...] umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie nieprawidłowości stwierdzonych w trakcie kontroli w dniu 18 sierpnia 2016 r. wobec ich usunięcia. Następnie po wszczęciu postępowania z urzędu w sprawie nałożenia na Z. M. kary pieniężnej za nieprawidłowości stwierdzone podczas kontroli w dniu 18 sierpnia 2016 r. organ I instancji wydał ww. decyzję z dnia 19 stycznia 2017 r., od której strona wniosła odwołanie. W wyniku rozpoznania powyższego odwołania Świętokrzyski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w K. stwierdził, że kwestionowana decyzja pierwszoinstacyjna odpowiada prawu. Na wstępie organ wyjaśnił, że, ponieważ strona pismem z dnia 3 października 2016 r. oświadczyła o dostosowaniu pomieszczeń gospodarczych do wymogów określonych w przepisach i usunęła uchybienia, bezprzedmiotowe stało się wydanie decyzji nakazującej usunięcie tych uchybień, a zatem prawidłowo organ na podstawie art. 105 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie nieprawidłowości stwierdzonych w trakcie kontroli. Natomiast umorzenie tego postępowania nie stało na przeszkodzie do wydania przez organ decyzji wymierzającej stronie karę pieniężną na podstawie § 3 pkt 2 lit. m rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 maja 2014 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt dotyczące postępowania z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i produktami pochodnymi (Dz. U. z 2014 r. poz, 629). Przepis tego rozporządzenia ma bowiem charakter obligatoryjny i organ, wobec stwierdzenia faktu naruszenia określonego w ustawie, ma obowiązek wymierzyć karę pieniężną w wysokości określonej w rozporządzeniu. Jak dalej wyjaśnił organ odwoławczy, w przedmiotowej sprawie w związku ze stwierdzeniem w trakcie kontroli, że strona, prowadząc działalność nadzorowaną, o której mowa w art. 85a pkt 2 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2014 poz. 1539 z późn. zm.), nie spełnia wymogów określonych w art. 25 pkt 1 lit. a, c, d i art. 28 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002, organ I instancji był obowiązany wymierzyć stronie karę pieniężną na podstawie § 3 pkt 2 lit. m rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 maja 2014 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt dotyczące postępowania z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i produktami pochodnymi. Organ II instancji przyznał, że w podstawie prawnej decyzji z dnia 19 stycznia 2017 r. organ I instancji nie przytoczył art. 85b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. Naruszenie to nie skutkuje jednak wadliwością, która powodowałaby konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem podstawa prawna taka istnieje, gdyż zgodnie z art. 85b tej ustawy, kary pieniężne wymierza w drodze decyzji administracyjnej powiatowy lekarz weterynarii albo graniczny lekarz weterynarii. Wobec powyższego uchybienie to nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia organu I instancji. Organ odwoławczy nie stwierdził również naruszenia przez organ I instancji art. 6, art. 8 i art. 11 k.p.a. Odnośnie przytoczonego zarzutu strony, że w trakcie kontroli nie stwierdzono u niej 3949 kg skór, organ II instancji stwierdził, że - jak wynika z protokołu kontroli nr 1/2016 z dnia 18 sierpnia 2016 r. - pracownicy Powiatowej Inspekcji Weterynaryjnej w Końskich dokonali bilansu liczby kilogramów materiału kategorii 3 wprowadzonego i zbytego za okres od stycznia 2016 r. do dnia kontroli. Na podstawie okazanych dokumentów handlowych ustalono, iż w ww. okresie ilość materiału kategorii 3 wprowadzona do zakładu wyniosła 3568 kg, a ilość takiego materiału sprzedana przez zakład wyniosła 3949 kg. Jak podniósł organ odwoławczy, nie ma tu znaczenia argument podniesiony przez stronę, że ustalenie wielkości obrotu skórami za okres 8 miesięcy nie jest jednoznaczne z ustaleniem, że skóry były w budynku przechowywane. Stwierdzone nieprawidłowości w stanie technicznym budynku wskazują bowiem na fakt, że nie istniały one jedynie w dniu kontroli, lecz świadczą o warunkach i stanie technicznym pomieszczeń, w jakich strona prowadziła działalność nadzorowaną. Stąd za prawidłowe uznał organ II instancji poddanie kontroli przez organ I instancji okresu od stycznia 2016. r. do sierpnia 2016 r., gdyż umożliwiło to zobrazowanie wielkości obrotu ubocznymi produktami pochodzenia zwierzęcego kategorii 3, w sytuacji gdy zgodnie z Instrukcją Głównego Lekarza Weterynarii z dnia 30 grudnia 2014 r. w sprawie procedur obowiązujących przy nadzorze i kontroli zagospodarowania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych przez podmioty sektora utylizacyjnego oraz zasad postępowania organów Inspekcji Weterynaryjnej w zakresie potwierdzania przesyłu ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych w systemie TRACES, zakłady takie winny być kontrolowane 1 raz w roku. Z powyższych przyczyn organ odwoławczy uznał, że decyzję I instancji należało utrzymać w mocy. Z. M. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Kielcach, w której zaskarżył akt w całości i wniósł o jego uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił naruszenie przepisu § 3 pkt. 2 lit. m rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 maja 2014 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych dotyczące postępowania z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i produktami pochodnymi (Dz. U. z 2014 roku, poz. 629). Zdaniem autora skargi, organ przyjął niezasadnie, że składowano u niego materiał kategorii 3 w ilości 3949 kg, podczas gdy w trakcie kontroli stwierdzono u skarżącego jedynie 3 sztuki skór cielęcych i 10 sztuk skór bydła. Organ przyjął natomiast, że przechowywano u skarżącego 3949 kg materiału kategorii 3, opierając się jedynie na przybliżonych szacunkach, choć znaczna część materiału była rozchodowana na bieżąco bez jego przechowywania. Tym samym nie powinna być ona uwzględniana jako podstawa dla naliczenia kary, ponieważ kara naliczana jest w oparciu o ilość materiału przechowywanego, a nie zakupionego przez przedsiębiorcę. Organ nie może karać obywatela, opierając swoje ustalenia, na podstawie których nakładana jest kara pieniężna, na domniemaniach i szacunkach. Strona podniosła, że skoro stwierdzono u niej jedynie kilkadziesiąt kilogramów materiału kategorii 3, to ta ilość powinna stanowić podstawę dla nałożenia kary. Ponadto organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyznał, że organ I instancji nie wskazał w podstawie prawnej decyzji, jak również w jej uzasadnieniu przepisu ustawowego upoważniającego Powiatowego Lekarza Weterynarii do nakładania kary pieniężnej, jednak ograniczył się jedynie do stwierdzenia naruszenia art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie skarżącego, organ odwoławczy - stwierdziwszy ten brak - zamiast utrzymywać decyzję pierwszoinstancyjną w mocy, powinien ją uchylić i orzec co do istoty, uzupełniając podstawę prawną i uzasadnienie decyzji. Tym samym organ naruszył art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Świętokrzyski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Kielcach wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Skarga Z. M. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Spór w niniejszej sprawie zasadzał się na prawidłowości ustalenia przez organy orzekające w postępowaniu administracyjnym masy materiału kategorii 3, która determinowała wysokość kary pieniężnej nałożonej na skarżącego. Tytułem wstępu podnieść należy, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1539 ze zm.), dalej jako: "ustawa o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt", podmiot prowadzący działalność nadzorowaną, z wyłączeniem działalności, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. o, jest obowiązany spełniać wymagania weterynaryjne określone dla danego rodzaju i zakresu prowadzonej działalności nadzorowanej, przy czym wymagania weterynaryjne dla prowadzenia działalności nadzorowanej w zakresie określonym w art. 23 ust. 1 lit. a lub art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009, zwanej dalej "działalnością nadzorowaną w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych", są określone w rozporządzeniu nr 1069/2009, w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia oraz w ustawie (art. 4 ust. 3 tej ustawy). Zgodnie z art. 25 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) – Dz.U.UE.L.2009.300.1, dalej jako: "rozporządzenie nr 1069/2009", który reguluje ogólne wymogi w zakresie higieny, podmioty zapewniają, aby przedsiębiorstwa lub zakłady podlegające ich kontroli i wykonujące czynności, o których mowa w art. 24 ust. 1 lit. a) i h), zostały wybudowane w sposób umożliwiający ich skuteczne oczyszczanie i dezynfekcję, a w razie konieczności konstrukcja podłóg ułatwiała odprowadzanie cieczy (lit. a), posiadały odpowiednie zabezpieczania przed szkodnikami, takimi jak owady, gryzonie i ptaki (lit. c), a także utrzymywały instalacje i wyposażenie w dobrym stanie i zapewniały, aby urządzenia pomiarowe były systematycznie regulowane (lit. d). W myśl art. 28 ww. rozporządzenia, podmioty wprowadzają, wdrażają i utrzymują kontrole wewnętrzne w swoich przedsiębiorstwach lub zakładach, w celu monitorowania zgodności z niniejszym rozporządzeniem. Zapewniają one, aby żadne produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne, co do których istnieje podejrzenie lub co do których stwierdzono, że nie spełniają wymogów niniejszego rozporządzenia, nie opuszczały przedsiębiorstwa lub zakładu, chyba że są przeznaczone do usunięcia. Nie było kwestionowane w toku postępowania, że w dniu kontroli tj. 18 sierpnia 2016 r. w zakładzie skarżącego, w którym bezspornie prowadził on działalność nadzorowaną w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego zaliczonych do materiału kategorii 3, stwierdzono szereg nieprawidłowości w zakresie magazynowania i prowadzenia czynności pośrednich na ubocznych produktach pochodzenia zwierzęcego (skóry bydlęce i cielęce), które między innymi dotyczyły stanu technicznego budynku zakładu w zakresie czyszczenia i dezynfekcji pomieszczeń i odprowadzania cieczy, zabezpieczenia zakładu przed szkodnikami, temperatury w magazynie, urządzeń do mycia i odkażania kontenerów, pojemników oraz pojazdów i pomieszczeń. Z. M. ujawnione nieprawidłowości usunął, co potwierdziła doraźna kontrola weterynaryjna przeprowadzona w dniu 10 października 2016 r. Powyższe dowodzi zatem, że skarżący prowadził działalność nadzorowaną w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego w warunkach niespełniających wymagań określonych w art. 25 pkt 1 lit. a, c, d i art. 28 rozporządzenia nr 1069/2009. Nie może więc, w kontekście powyższych rozważań, budzić wątpliwości w niniejszej sprawie zasadność nałożenia na Z. M. kary pieniężnej stosownie do art. 85a ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, zgodnie z którym kto, prowadząc działalność nadzorowaną w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych: usuwa, stosuje, przetwarza lub wysyła te produkty niezgodnie z wymaganiami określonymi w art. 12-14, art. 25, art. 26, art. 28 i art. 29 rozporządzenia nr 1069/2009 lub art. 8 ust. 1, art. 9, art. 10 ust. 1 i 3, art. 23 ust. 3 oraz art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 142/2011, podlega karze pieniężnej. Nadto zgodnie z art. 85b tej ustawy, kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, powiatowy lekarz weterynarii albo graniczny lekarz weterynarii. Brzmienie powołanych przepisów prawa obliguje więc właściwego powiatowego (granicznego) lekarza weterynarii do nałożenia kary administracyjnej na podmiot, który prowadzi działalność nadzorowaną w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych niezgodnie z wymaganiami określonymi we wskazanych przepisach rozporządzenia nr 1069/2009 lub rozporządzenia nr 142/2011. Kwestionowana przez skarżącego wysokość kary regulowana jest natomiast przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 maja 2014 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt dotyczące postępowania z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i produktami pochodnymi (Dz. U. z 2014 r. poz. 629), dalej jako: "rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 maja 2014 r.". W myśl § 3 pkt 2 lit. m tego rozporządzenia, wysokość kary pieniężnej dla tego kto, prowadząc działalność nadzorowaną w zakresie określonym w art. 23 ust. 1 lit. a lub art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009, usuwa, stosuje, przetwarza lub wysyła materiał kategorii 3 lub produkt pochodny pochodzący z takiego materiału niezgodnie z wymaganiami określonymi w art. 25, art. 26, art. 28 lub art. 29 rozporządzenia nr 1069/2009, wynosi: 1.400 zł - jeżeli masa tego materiału i produktu nie przekracza 10 kg, 2.400 zł - jeżeli masa tego materiału i produktu przekracza 10 kg i nie przekracza 100 kg, 4.000 zł - jeżeli masa tego materiału i produktu przekracza 100 kg i nie przekracza 1000 kg, 5.400 zł - jeżeli masa tego materiału i produktu przekracza 1000 kg. W kontekście powyższego, rozważenia zatem w sprawie wymagała wysokość kary pieniężnej nałożonej na skarżącego, skoro, zgodnie z treścią powołanego wyżej przepisu § 3 pkt 2 lit. m Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 maja 2014 r., jest ona determinowana masą materiału kategorii 3, którego dotyczyły czynności podejmowane przez kontrolowanego niezgodnie z wymaganiami określonymi w art. 25 i art. 28 rozporządzenia nr 1069/2009. W tym zakresie Sąd stwierdza, że prawidłowe są ustalenia faktyczne organów przyjęte za podstawę określenia wysokości kary pieniężnej nałożonej na skarżącego z uwagi na rodzaj i charakter ujawnionych w jego zakładzie nieprawidłowości w toku kontroli przeprowadzonej przez pracowników Powiatowej Inspekcji Weterynaryjnej w Kielcach w dniu 18 sierpnia 2016 r. Zgodzić należy się z organem II instancji, że stwierdzone nieprawidłowości w stanie technicznym budynku wskazują na to, że istniały one nie tylko w dniu kontroli, ale w takich warunkach i stanie technicznym pomieszczeń strona prowadziła działalność nadzorowaną w okresie poprzedzającym datę kontroli. Skoro usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości wymagało między innymi: ułożenia płytek w budynku zakładu na podłodze i na ścianach na wysokość 1,5 m w celu umożliwienia czyszczenia i dezynfekcji pomieszczeń i prawidłowego odprowadzania cieczy; zakupu i zamontowania chłodni w celu utrzymania prawidłowej temperatury w magazynie; zakupu i zamontowania drzwi technicznych do magazynu w celu umożliwienia prawidłowego ich czyszczenia i dezynfekcji, to trafnie uznały organy w niniejszej sprawie, że ujawnione nieprawidłowości istniały w zakładzie skarżącego w okresie poprzedzającym dzień kontroli. Nie sposób w tym zakresie podzielić argumentacji skarżącego, że wyłącznie ilość materiału kategorii 3 przechowywanego w zakładzie, którą ujawniono w dacie kontroli, powinna być uwzględniona przy ustaleniu masy tego materiału dla potrzeb prawidłowego określenia wysokości kary pieniężnej za naruszenie wymogów określonych w art. 25 i art. 28 rozporządzenia nr 1069/2009. Zakres czynności pośrednich wskazany w § 3 pkt 2 lit. m rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 maja 2014 r., na podstawie którego określono wysokość nałożonej na skarżącego kary pieniężnej, nie ogranicza się wyłącznie do przechowywania materiału kategorii 3, ale odnosi się do czynności polegających na usuwaniu, stosowaniu, przetwarzaniu lub wysyłaniu tego rodzaju produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego w warunkach niezgodnych z wymogami określonymi w art. 25 i art. 28 rozporządzenia nr 1069/2009. Ponadto, mając na uwadze literalne brzmienie rodzaju czynności dokonywanych w ramach prowadzonej działalności nadzorowanej wskazanych w analizowanym przepisie § 3 pkt 2 lit. m rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 maja 2014 r., t.j. "usuwa", "stosuje", "przetwarza" lub "wysyła" produkty w warunkach naruszających wymogi określone w rozporządzeniu nr 1069/2009, to należy zwrócić uwagę na czasownikowe sformułowanie tych czynności wskazujące, że dyspozycją tego przepisu prawa nie są objęte wyłącznie jednorazowe zachowania w nim określone, ale głównie zachowania powtarzające się. Zatem, wbrew zarzutom skargi, nie wyłącznie ilość materiału kategorii 3, którą ujawniono w dacie kontroli przeprowadzonej w zakładzie skarżącego, powinna zostać uwzględniona przy ustaleniu masy tego materiału dla potrzeb prawidłowego określenia wysokości kary pieniężnej za naruszenia określone w art. 25 lit. a, c, d i art. 28 rozporządzenia nr 1069/2009, ale ilość materiału, który stał się przedmiotem obrotu ubocznymi produktami pochodzenia zwierzęcego tej kategorii w skontrolowanym okresie. Z uwagi na fakt, że kontrola w zakładzie skarżącego w dniu 18 sierpnia 2016 r. była kontrolą planową, przeprowadzaną raz do roku, zgodnie z wytycznymi zawartymi w Instrukcji Głównego Lekarza Weterynarii z dnia 30 grudnia 2014 r. znak: Giwpr-02010-11/2014 w sprawie procedur obowiązujących przy nadzorze i kontroli zagospodarowania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych przez podmioty sektora utylizacyjnego oraz zasad postępowania organów Inspekcji Weterynaryjnej w zakresie potwierdzania przesyłek obocznych produktów pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych w systemie TRACES, nie sposób zarzucić organowi I instancji, a następnie organowi odwoławczemu, że dla wymiaru ww. kary administracyjnej uwzględnił obrót materiałem kategorii 3, jaki miał miejsce w zakładzie skarżącego od stycznia do sierpnia 2016 r. W tym zakresie organy nie oparły się na przybliżonych szacunkach, ale ustaliły wielkość obrotu ww. materiałem w oparciu o dokumenty handlowe (HD) okazane kontrolującym przez skarżącego za okres od stycznia do sierpnia 2016 r. Ubocznie wyłącznie zauważyć należy, że przedstawiona w skardze interpretacja przepisu § 3 pkt 2 lit. m rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 maja 2014 r. w istocie prowadziłaby do braku możliwości nałożenia kary pieniężnej na podmiot, który bezspornie prowadził działalność nadzorowaną z naruszeniem wymogów określonych w rozporządzeniu nr 1069/2009, z tej przyczyny, że w dniu kontroli przeprowadzonej przez pracowników inspekcji weterynaryjnej w miejscu prowadzenia takiej działalności nie zostaną ujawnione produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego. Sprzeciwia się to bowiem wykładni literalnej i celowościowej analizowanego przepisu prawa, a w szczególności przeczy założeniu racjonalnego prawodawcy. Odnośnie zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 138 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo niepowołania w podstawie prawnej i uzasadnieniu tej decyzji art. 85b ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, podnieść należy, że również nie zasługuje on na uwzględnienie, skoro, jak zasadnie podniósł organ odwoławczy, naruszenie to nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Istotne jest bowiem, aby zapadłe rozstrzygnięcie było zgodne z dyspozycją niepowołanego w decyzji przepisu prawa, a przepis ten istotnie znajdował zastosowanie w okolicznościach faktycznych ustalonych w sprawie. Z powyższych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.