II SA/Ke 26/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Teresa Kobylecka,, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Asystent sędziego Liwiusz Hanaj, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 marca 2012r. sprawy ze skargi R.P. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę. Wojewoda decyzją z dnia [...], znak: [...], po rozpatrzeniu odwołań A. K. i R. P., od decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...], znak: [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla zadania pn.: "Przebudowa i rozbudowa ulic w osiedlu [...] (ulice: [...]) wraz z budową i przebudową infrastruktury technicznej i budową oczyszczalni wód deszczowych" - Przebudowa i rozbudowa ulicy S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 11g ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. j. Dz. U. z 2008r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.): 1. uchylił zaskarżoną decyzję w pkt III rozstrzygnięcia i w tym zakresie: zatwierdził projekt podziału nieruchomości, położonych w obrębie 0032 miasta K., przedstawiony na mapie z projektem podziału nieruchomości w skali 1:1000 przyjętej do Grodzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, pod numerem ewidencyjnym 1956/2010, oznaczonych numerami działek: 226 o pow. 0,0828 ha, na działki: 226/1 o pow. 0,0143 ha, 226/2 o pow. 0,0685 ha. 227 o pow. 0,0776 ha, na działki: 227/1 o pow. 0,0115 ha, 227/2 o pow. 0,0661 ha. 228 o pow. 0,0775 ha, na działki: 228/1 o pow. 0,0073 ha, 228/2 o pow. 0,0682 ha. 229 o pow. 0,0959 ha, na działki: 229/1 o pow. 0,0169 ha, 229/2 o pow. 0,0790 ha. 231 o pow. 0,0542 ha, na działki: 231/1 o pow. 0,0024 ha, 231/2 o pow. 0,0518 ha. 233 o pow. 0,0415 ha, na działki: 233/1 o pow. 0,0010 ha, 233/2 o pow. 0,0405 ha. 235 o pow. 0,0824 ha, na działki: 235/1 o pow. 0,0023 ha, 235/2 o pow. 0,0801 ha. 238 o pow. 0,0146ha, na działki: 238/1 o pow. 0,0013 ha, 238/2 o pow. 0,0133 ha. Projekty podziału nieruchomości przedstawiono na załączniku nr 1 do niniejszej decyzji, składającym się z mapy z projektem podziału nieruchomości w skali 1:1000 wraz z załącznikiem graficznym w skali 1:500 oraz wykazu zmian gruntowych. 2. Uchylił zdanie drugie w pkt VI rozstrzygnięcia decyzji i w tym zakresie orzekł, że: "Projekt budowlany stanowią załączniki do decyzji od nr 2 do nr 10." 3. W pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu Wojewoda ustalił, że Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg, działając w imieniu Prezydenta Miasta K., wnioskiem z dnia 2 czerwca 2011 r. wystąpił o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na przebudowie i rozbudowie ulicy S. wraz z budową i przebudową infrastruktury technicznej i budową oczyszczalni wód deszczowych. Na podstawie tego wniosku Prezydent Miasta K. wszczął postępowanie administracyjne zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] Dalej organ II instancji podał, że do ww. wniosku, została dołączona opinia Zarządu Województwa - uchwała nr [...] z dnia [...] oraz wystąpienie do Prezydenta Miasta K. w sprawie wydania opinii w trybie przepisów specustawy drogowej wraz z oświadczeniem pełnomocnika o niewydaniu opinii w ustawowym terminie – co traktuje się jako brak zastrzeżeń do wniosku. Wystąpienie do Prezydenta Miasta K. spełniało wymogi art. 11b w zakresie uzyskania opinii właściwego miejscowo zarządu powiatu, z uwagi na art. 91 i art. 92 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym. Wniosek zawierał również mapę w skali 1:500 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, mapę z projektem podziału nieruchomości, sporządzoną zgodnie z odrębnymi przepisami wraz z wykazem zmian gruntowych, określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, projekt budowlany wraz z zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane, opinie: Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego z dnia [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...], Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z dnia [...] i Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...]. Organ dodał, że planowana inwestycja znajduje się poza terenem uzdrowiskowym, poza pasem technicznym i ochronnym morskich portów i przystani, dlatego nie wymagane było uzyskanie opinii: ministra właściwego do spraw zdrowia, dyrektora właściwego urzędu morskiego. Rodzaj, zakres, skala i charakter planowanej inwestycji nie wymagały dołączenia do wniosku odrębnych decyzji, o których mówi art. 11d ust. 1 pkt 9 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. O wszczęciu postępowania oraz o możliwości złożenia wypowiedzi i zastrzeżeń co do zebranych dowodów, strony postępowania zostały powiadomione poprzez zawiadomienie z dnia 4.07.2011r. wysłane wnioskodawcy, właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem na adres wskazany w ewidencji gruntów, a także poprzez obwieszczenie z dnia 06.07.2011r. zamieszczone na tablicy ogłoszeń w siedzibie Urzędu Miasta K. i przy ul. S. 6 (w dniach 11 - 27.07.2011r.), na stronie internetowej Urzędu Miasta K. (w dniach 11 - 27.07.2011r.) oraz w prasie "Gazecie Wyborczej - dodatek lokalny K." (w dniu 11.07.2011r.). W toku prowadzonego postępowania do organu nie wpłynęły żadne wypowiedzi i zastrzeżenia co do dowodów zebranych w sprawie. Podobna procedura została zastosowana co do doręczenia kontrolowanej decyzji wnioskodawcy oraz zawiadomienia o jej wydaniu właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem. Wojewoda po dokonaniu analizy zaskarżonej decyzji uznał za wadliwe orzeczenie zawarte w punkcie III sentencji, dotyczące zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości. Zgodnie bowiem z załącznikiem nr 1 do ww. decyzji (mapa z projektem podziału nieruchomości wraz z wykazem zmian gruntowych) oraz z punktem I sentencji, w którym określono linie rozgraniczające teren, zaprojektowano podział działki nr 235 o powierzchni 0,0824ha, na działki: 235/1 o powierzchni 0,0023ha przeznaczoną pod planowaną inwestycję i 235/2 o powierzchni 0,0801 ha pozostającą w dotychczasowym władaniu. Tymczasem w punkcie III decyzji organ nie wskazał tej działki. Wojewoda podkreślił, że z załącznika nr 1 i nr 2 do decyzji wynika, że działka 235, po podziale 235/1, znajduje się w granicach inwestycji polegającej na rozbudowie ulicy S.. Ponadto organ I instancji w punkcie III sentencji decyzji błędnie określił powierzchnię działki nr 238 jako 0,0148ha, zatwierdzając jej podział na działki: 238/1 o powierzchni 0,0013ha pozostającą w dotychczasowym władaniu i 238/2 o powierzchni 0,0133ha przeznaczoną pod planowaną inwestycję. W istocie, zgodnie z załącznikiem nr 1 do decyzji i wypisem z rejestru gruntów załączonym do wniosku, działka nr 238 posiada powierzchnię 0,0146ha. Także w punkcie VI sentencji, zdanie drugie, błędnie określono ilość załączników do decyzji składających się na projekt budowlany, wskazując, iż zatwierdzony projekt budowlany stanowią załączniki od nr 2 do 9. Faktycznie zaś, w skład projektu budowlanego wchodzą załączniki od nr 2 do 10, które w takiej kolejności są ponumerowane. Odnosząc się do uwag wnoszących odwołanie, a dotyczących przebiegu projektowanego pasa drogowego, Wojewoda stwierdził, że przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pozbawiony jest możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Ocenie może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Projekt budowlany podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, zwłaszcza techniczno-budowlanymi (np. rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie z dnia 2 marca 1999r.). Do obowiązków organu wydającego decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, czy projekt został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane. Prezydent Miasta K. nie stwierdził naruszenia ww. przepisów, a organ odwoławczy podzielił ten pogląd, wobec czego nie było podstaw do wprowadzenia przez inwestora zmian w rozwiązaniach projektowych. Odnosząc się do kwestii obniżenia wartości handlowej działki i trudności w jej zagospodarowaniu organ zaznaczył, że nie może być ona przedmiotem niniejszego postępowania. Z kolei co do kwestii wycięcia drzew rosnących na działce odwołującej się, organ podtrzymał swoje stanowisko w zakresie braku możliwości ingerencji w konkretne rozwiązania projektowe przedstawione przez wnioskodawcę. Ponadto, jak zaznaczył inwestor, drzewa przeznaczone do usunięcia kolidują z istniejącą siecią teletechniczną. Co do stwierdzenia, iż przeznaczone do wycinki drzewa "znajdują się pod szczególną ochroną" Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, do usuwania drzew i krzewów znajdujących się na nieruchomościach objętych decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, z wyjątkiem drzew i krzewów usuwanych z nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków, nie stosuje się przepisów o ochronie przyrody w zakresie obowiązku uzyskiwania zezwoleń na ich usunięcie oraz opłat z tym związanych. Z kolei w kwestii zwiększenia hałasu spowodowanego większą przepustowością rozbudowywanej drogi organ zauważył, iż zgodnie z wyjaśnieniami inwestora ul. S. obsługuje jedynie ruch lokalny mieszkańców osiedla [...], który nie powoduje przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu. Ponadto organ I instancji w punkcie 11.2 sentencji kontrolowanej decyzji wskazał, iż planowane przedsięwzięcie, ze względu na rodzaj, skalę i charakterystykę, nie jest uciążliwe dla środowiska. Odnosząc się do zarzutu braku wskazania osoby, która zleciła wykonanie nowego projektu stwierdził, że zgodnie z art. 20 ust. 1 i 3 o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, pełnienie funkcji inwestora i opracowywanie projektów planów rozwoju sieci drogowej należy do zarządcy drogi, w tym przypadku do Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg . Dodatkowo zaznaczył, że zamierzenia inwestycyjne odwołującej dotyczące przebudowy ogrodzenia nie mogą być przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze na powyższą decyzję R. P. sprzeciwiła się planowanemu wycięciu drzew rosnących na działce nr 228. Wskazała, iż drzewa te stanowią jedyną osłonę przed hałasem związanym z rosnącym natężeniem ruchu na poszerzanej ul. S.. Skarżąca podkreśliła, że wiek tych drzew powoduje, że znajdują się pod ochroną, a zatem ich wycięcie może się odbyć w sytuacjach wyjątkowych, co w niniejszej sprawie nie zachodzi. Dodała, że pierwotny, doręczony jej plan przebudowy nie uwzględniał zmian przebiegu drogi, nie została również wskazana osoba, która zleciła wykonanie nowego projektu, oraz nie zostało rozważone z jakich przyczyn poszerzeniu ma ulec lewa strona ul. S., mimo że budynki po jej prawej stronie znajdują się w większej odległości od ulicy. Dodała, że projektowana inwestycja uniemożliwi jej planowaną modernizację istniejącego ogrodzenia poprzez instalację dwóch bram przesuwnych. Do skargi tej przyłączył się M. P., mąż skarżącej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Uczestnicy postępowania K.B., P.Z. również wnieśli o oddalenie skargi. Podkreślili, że inni mieszkańcy, w tym osoby posiadające działki po drugiej stronie drogi niż skarżąca, na poszerzenie drogi przeznaczyli większy pas gruntu niż ona, a dalsze poszerzenie jezdni kosztem nieruchomości leżących po drugiej stronie ulicy spowodowałoby to, że stojące tam słupy elektryczne znalazłyby się w pasie drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania naruszyły przepisy prawa materialnego i przepisy postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzja dotyczy zezwolenia na realizację inwestycji drogowej i wydana została w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194 ze zm.), dalej zwanej ustawa o realizacji inwestycji drogowych, która określa warunki i zasady przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych i została uchwalona w celu uproszczenia i usprawnienia procedur administracyjnych dotyczących lokalizowania i budowy dróg. Na wstępie należy się odnieść do podniesionego dopiero na rozprawie zarzutu, że ulica S. nie jest drogą publiczną, a zatem nie mogą mieć do niej zastosowania przepisy ustawy o realizacji inwestycji drogowych, która obejmuje jedynie drogi publiczne. Na poparcie swojego stanowiska R. P. powołała się na to, że ulica ta nie była odśnieżana i z jednej strony, z uwagi na istniejące błoto, jest nieprzejezdna, a nadto została częściowo zajęta przez sąsiadkę, która w ten sposób poszerzyła swój ogród, na co organ nie zareagował. Z zarzutem tym nie można się zgodzić. Zgodnie z art. art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. Nr 19 z 2007, poz. 115 ze zmianami) drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie: 1) drogi krajowe; 2) drogi wojewódzkie; 3) drogi powiatowe; 4) drogi gminne. Jak wynika z wykazu ulic znajdującego się na stronie internetowej Miejskiego Urzędu Dróg ul. S. posiada kategorię G, co jak wynika z legendy tego wykazu oznacza, że jest to ulica zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich Uchwałą Nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...], która następnie na podstawie art. 103 pkt. 2 ustawy "Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną" z dnia 13 października 1998 r. (Dz. U. Nr 133, poz. 872) stała się drogą gminną. Ponadto także z samego wniosku o zezwolenie na realizację przedmiotowej inwestycji oraz załączonej do niego dokumentacji wynika, że jest to droga gminna klasy technicznej L – lokalna. W tej sytuacji podnoszone przez skarżącą okoliczności nie mogą zmienić kwalifikacji drogi. Skoro ulica S. jest drogą gminną, a więc drogą publiczną w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, zachodziły podstawy do zastosowania w procesie inwestycyjnym przepisów ustawy z 10 kwietnia 2003r., która określa zasady i warunki przygotowania inwestycji właśnie w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych (w art. 1 ust. 1). Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa w stopniu, który uzasadniałby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Postępowanie zostało wszczęte na podstawie wniosku uprawnionego podmiotu, będącego zarządcą drogi objętej wnioskiem (art. 11 b ust. 1 ustawy o realizacji inwestycji drogowych). Wniosek zawierał wszystkie wymagane elementy wymienione w art. 11b ust. 1 i 11d ust. 1 tej ustawy, co nie było w sprawie kwestionowane. Jak wynika z dokumentacji projektowej zatwierdzona zaskarżoną decyzją inwestycja dotyczy przebudowy drogi o długości około 244 metrów, tak więc zasadnie organ uznał, że nie było wymagane dołączenie do wniosku decyzji, o jakiej mowa w art.11a ust. 4 ustawy o realizacji inwestycji drogowych. W toku postępowania organ I instancji prawidłowo zastosował właściwe przepisy dotyczące określenia kręgu stron postępowania, zróżnicowanego sposobu zawiadamiania ich o wszczęciu postępowania zgodnie z art. 11d ust. 5 i 6 powoływanej ustawy, a także doręczenia zapadłej decyzji (art. 11f ust. 3 i 4). Również wydana decyzja zawiera wszystkie elementy, o jakich mowa w art. 11f ust. 1. Prawidłowo następnie Wojewoda zauważył niespójności pomiędzy punktami I i III decyzji organu I instancji dotyczącymi działki nr 235, oraz pomyłki organu I instancji w punkcie III decyzji dotyczącym określenia powierzchni działki nr 238 oraz w zdaniu drugim jej punktu VI dotyczącego ilości załączników i w tym zakresie uchylając tę decyzję wydał rozstrzygnięcie. Z urzędu zauważyć należy, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie do końca spełnia wymogi o jakich mowa w art. 107 § 3 kpa. Dołączona bowiem do wniosku opinia Zarządu Województwa ego była negatywna z uwagi na niezachowanie minimalnych szerokości w liniach rozgraniczenia. Jak wskazano w tej opinii, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999r.w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43 po. 430 ze zmianami) minimalna szerokość w liniach rozgraniczenia tej klasy drogi, jaką jest ulica S., czyli drogi kategorii gminnej klasy lokalnej, powinna wynosić 10 metrów, podczas, gdy projektowana szerokość jest mniejsza. W tej sytuacji organ powinien był do tej opinii się ustosunkować i wskazać, dlaczego mimo to uznał wniosek za zasadny. Mając jednak na uwadze to, że: 1/ organ nie jest związany opinią ( Marian Wolanin - komentarz do ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych Wydawnictwo C.H.Beck, wydanie 2, str. 118 ), 2/ rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Wodnej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publicznej i ich usytuowanie w § 7 ust. 2 przewiduje, że w wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych trudnymi warunkami terenowymi lub istniejącym zagospodarowaniem, dopuszcza się przyjęcie mniejszych szerokości niż podane w ust. 1, jednak pod warunkiem spełnienia wymagań, o których mowa w § 6. Przyjęcie mniejszej szerokości ulicy w liniach rozgraniczających wymaga przeprowadzenia analizy obejmującej: wzajemne rozmieszczenie jej elementów oraz urządzeń infrastruktury technicznej, w charakterystycznych przekrojach poprzecznych, sposób etapowego i docelowego odwodnienia, sposób wysokościowego rozwiązania ulicy, wpływ istniejącego wartościowego zadrzewienia, podstawowe uwarunkowania hydrogeologiczne i geotechniczne, a w szczególności występowanie gruntów o małej nośności oraz terenów zalewowych oraz podstawowe uwarunkowania ochrony środowiska, a w szczególności sposoby ochrony przed nadmiernym hałasem, wibracjami i zanieczyszczeniem powietrza, 3/ taka analiza została przeprowadzona, co znajduje odzwierciedlenie w załączonym do wniosku projekcie, w ocenie Sądu naruszenie przez organ art. 107 kpa, polegające na nieodniesienie się w uzasadnieniu do negatywnej opinii Zarządu Województwa ego nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Przechodząc do zarzutów przedstawionych w skardze dotyczących planowanego wycięcia drzew, nieuwzględnienia przez pierwotny plan przebudowy zmian przebiegu drogi, nierozważenia z jakich przyczyn poszerzeniu ma ulec lewa strona ul. S., oraz kwestii planowanej przez skarżącą modernizacji istniejącego ogrodzenia poprzez instalację dwóch bram przesuwnych, należy zaznaczyć, że organ I instancji, a następnie organ odwoławczy nie posiada w sprawie dotyczącej wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań co do jej przebiegu ( por. wyrok NSA z dnia 30 grudnia 2009r.sygn. II OSK 1580/09). To inwestor (wnioskodawca) samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych, a następnie techniczno - wykonawczych zamierzonego przedsięwzięcia. Podkreślić również należy, że organy w takich sprawach mają obowiązek dokonania analizy wniosku i dołączonej do niego dokumentacji pod względem ich zgodności z wymaganiami ustawy o realizacji inwestycji drogowych oraz innymi przepisami prawa, stąd też ocena organów ogranicza się wyłącznie do zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca. Organy nie są natomiast uprawnione do dokonywania oceny słuszności, racjonalności lub opłacalności zamierzenia inwestycyjnego wnioskowanego przez zarządcę drogi publicznej (powołany wyżej komentarza do ustawy str. 139). Tym niemniej zauważyć należy, iż rozpatrując odwołanie skarżącej Wojewoda zwrócił się do inwestora o zajęcie stanowisk, co do podniesionych w nim (i następnie powtórzonych w skardze) zarzutów. Odpowiadając na te zarzuty w piśmie z dnia 31 października 2011r., inwestor nie zgodził się na modyfikację złożonego wniosku o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej, uzasadniając swoje stanowisko tym, że projektowana szerokość pasa drogowego wynosi około 7 i pół metra i jest szerokością minimalną, aby pomieścić w nim oświetlenie, kanalizację deszczową, sanitarną, wodociąg, kanał technologiczny, sieć teletechniczną, a odsunięcie projektowanej jezdni od działki skarżącej jest niemożliwe z uwagi na istniejącą linię oświetleniową po przeciwnej stronie ulicy. Nadto inwestor wskazał, że projektowana ulica będzie prowadzić tylko ruch lokalny generowany przez mieszkańców osiedla [...] o niewielkim natężeniu, który nie będzie powodował przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu, a pojedyncze drzewa nie stanowią skutecznej ochrony przed hałasem i podlegają one regulacji zawartej w art. 21 ust. 2 ustawy o realizacji inwestycji drogowych. Inwestor wskazał także, że przebieg projektowanego pasa drogowego powoduje, że szerokości działek nr 228 i 235 (usytuowanej po przeciwnej stronie drogi) pozostają równe i wynoszą po 14 metrów. W piśmie tym wskazano również, że na etapie postępowania administracyjnego nie było zmian w zakresie projektu ulicy S.. Skoro, o czym wcześniej była mowa, projekt nie narusza przepisów, a więc jest zgodny z prawem, organy w niniejszej sprawie nie miały podstaw do odmowy jego zatwierdzenia, a ponoszone przez skarżącą zarzuty nie mogły być uwzględnione. W szczególności skarżąca nie wykazała, aby rosnące dotychczas na jej działce drzewa były wpisane do rejestru zabytków, a jak wynika z dokumentacji projektowej taka okoliczność nie zachodzi. Poza tym ich wycinka jest konieczna, gdyż kolidują one z projektowaną drogą. Wbrew twierdzeniom skarżącej nie mogą one stanowić skutecznej ochrony przed hałasem, gdyż taką ochronę daje ochrona izolacyjna o szerokości 9m. Odnośnie zarzutu, że wcześniej był opracowany inny projekt to zauważyć należy, że nawet gdyby wcześniej, to jest przed wszczęciem postępowania administracyjnego istniały jakieś inne projekty, to skoro ostatecznie przedmiotem oceny był ten jeden konkretny projekt przebudowy ulicy S., zarzut jakoby jakiś wcześniejszy projekt nie uwzględniał zmian przebiegu drogi jest bez znaczenia. Z kolei odnosząc się do zarzutu, że realizacja projektu uniemożliwi skarżącej budowę dwóch bram przesuwnych w jej ogrodzeniu, to jak wynika z pisma inwestora taka budowa nie jest wykluczona po spełnieniu stosownych wymogów. Ponadto nie może to stanowić wystarczającego argumentu, którego skutkiem miałaby być odmowa zatwierdzenia projektu, który nie narusza obowiązującego prawa. Ponadto jedynie na marginesie podnieść należy, że sformułowany na rozprawie zarzut, że planowana "inwestycja jest niecelowa" jest zupełnie niezrozumiały jeśli się zważy, że jak to wynika z projektu inwestycyjnego istniejąca na ul. S. jezdnia ma w przeważającej części nawierzchnię gruntowo – tłuczniową, jest ona nierówna z dużymi ubytkami, brak jest elementów zwiększających bezpieczeństwo ruchu pieszego, a zjazdy na posesję są gruntowe, podczas gdy planowana inwestycja ma na celu m.in. poszerzenie jezdni, położenie nowej nawierzchni, przebudowę i budowę zjazdów, budowę wysepek w jezdni. Poza tym w sprawie o wydanie decyzji w trybie przepisów ustawy organ, o czym była już wcześniej mowa, nie jest uprawniony do badania, czy realizacja inwestycji jest celowa. To samo dotyczy zarzutu, że w dobie ery satelitarnej, zdaniem skarżącej, niecelowe jest przeprowadzanie pod ziemią jakichkolwiek przewodów, w szczególności linii telekomunikacyjnych. Mając powyższe na uwadze skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.