II SA/Ke 27/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prezydenta Miasta na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania W. B., uchyliło decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] w sprawie odmowy przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika M. K. w zakresie nauki zawodu, poniesionych w okresie od 1 września 2005 r. do 31 sierpnia 2008 r. przez Zakład Mechaniki Pojazdowej W. B. i orzekło o przyznaniu W. B. dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika M. K. w kwocie 2.020,23 zł za okres od grudnia 2007 r. do sierpnia 2008r. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Prezydent Miasta wnosząc o jego uchylenie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty zawarte w skardze nie mogą być przedmiotem merytorycznej kontroli sądowej, albowiem skarga nie została wniesiona przez podmiot uprawniony w rozumieniu art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), a co za tym idzie podlegać musi odrzuceniu ( art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.). Nie ulega wątpliwości, że podmiotem składającym skargę w sprawie jest Prezydent Miasta. Skarżący jest zatem jednocześnie organem który wydał decyzję w I instancji, a to wyłącza możliwość zaskarżenia przez niego do sądu rozstrzygnięcia organu odwoławczego orzekającego w przedmiocie podjętej przez niego decyzji. Wydając akt w I instancji organ nie działa bowiem jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy sprawa, lecz jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji. Istnienie interesu prawnego jest zaś stosownie do art. 50 § 1 ustawy o p.p.s.a, warunkiem niezbędnym do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej uprawnienia strony, która poprzez wniesienie skargi kwestionuje takie rozstrzygnięcie. Takiej konstrukcji prawnej nie przewidują natomiast przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. także postanowienie NSA z dnia 3 kwietnia 2002 r., LEX nr 76118 oraz postanowienie NSA z dnia 2 marca 2006 r. w sprawie o sygn. II GSK 387/05, LEX nr 197511 ). Reasumując należy stwierdzić, że Prezydent Miasta, który rozstrzygnął sprawę w I instancji, nie jest uprawniony do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], rozstrzygającą odwołanie od decyzji skarżącego. Powoduje to konieczność odrzucenia skargi, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u. p.p.s.a.