II SA/Ke 273/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Dorota Chobian po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2016 r., sprawy ze skargi P. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z [...], znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dyrektor Izby Celnej decyzją z [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z [...], wymierzającą karę pieniężną za urządzanie gry na automatach poza kasynem w kwocie 60000 zł. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, domagając się uchylenia obu opisanych wyżej decyzji złożył reprezentowany przez radcę prawnego P. J. W skardze tej został również zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez organ, autor wniosku podał, że nie zachodzą żadne przesłanki negatywne wymienione w art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. in fine (skarżący omyłkowo wskazał art. 62 § 2 pkt 1 p.p.s.a.) , stojące na przeszkodzie uwzględnieniu wniosku. W szczególności zaskarżona decyzja jest decyzją ostateczną i w związku z tym wykonalną, a nie istnieje jakikolwiek przepis prawa powszechnie obowiązującego wyłączający wstrzymanie jej wykonania. Następnie stwierdził, że wobec fakultatywnego charakteru instytucji przewidzianej w art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a., uzasadnia wniosek okolicznościami wskazanymi w treści skargi, w szczególności brakiem jednolitego stanowiska w organach Służby Celnej co do charakteru gier na urządzeniach, różną praktykę organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego oraz wątpliwości co do waloru dowodu z opinii biegłego. Ponadto wnoszący wniosek przytoczył liczne wyroki sądów administracyjnych, w których orzeczono o zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z tytułu wymierzenia kary pieniężnej za urządzania gry na automatach poza kasynem gry, które w jego opinii miały wskazywać na zasadność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd w niniejszym postępowaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zmianami), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jeśli chodzi o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności po przekazaniu akt sądowi, jest to możliwe tylko na wniosek i tylko w razie spełnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymi przesłankami są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających wystąpienie którejś z tych przesłanek. Złożony w niniejszej sprawie wniosek nie spełnia tego wymogu, gdyż autor w żaden sposób nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody czy też, że spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Strona bowiem nie przedstawiła dokumentów obrazujących jej aktualną kondycję finansową, a ponadto w głównej mierze skupiła się na okolicznościach mających uzasadniać uwzględnienie wniosku przez organ na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a., które jednak nie stanowią przesłanek do uwzględnienia wniosku przez sąd. Na marginesie należy zaznaczyć, że Sądowi znane jest orzecznictwo z 2014 i 2015 r. innych sądów administracyjnych w przedmiocie wstrzymywania wykonania decyzji dotyczących nałożenia przez organy celne kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem. Samo powołanie się jednak na takie orzecznictwo nie zwalnia skarżącego, zwłaszcza reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, od wykazania, że w jego indywidualnej sprawie ziściły się przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. W świetle powyższych okoliczności Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.