II SA/Ke 278/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 maja 2012r. sprawy ze skargi H.W. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę we wznowionym postępowaniu oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...] odmawiającą po wznowieniu postępowania uchylenia dotychczasowej decyzji Starosty B. udzielającej M. S. pozwolenia na rozbudowę istniejącego składowiska odpadów, w zakresie rozbudowy budynku usługowego z wewnętrznymi instalacjami: wodno-kanalizacyjnym, elektryczną oraz grzewczą z przeznaczeniem na funkcję administracyjno-socjalną, budowę 7-stanowiskowego parkingu na samochody osobowe, budowę drogi wewnętrznej z placem załadunkowo-rozładunkowym (manewrowym), budowę wagi samochodowej 50 t., budowę dwóch osadników zintegrowanych z separatorami na wody ociekowe i opadowe, budowę placów składowo-magazynowych na potrzeby składowania odpadów, budowę placu pod paczkarkę do prasowania złomu, budowę zjazdu publicznego z drogi powiatowej, a także budowę przyłącza kablowego pozalicznikowego z budynku administracyjno-socjalnego do zasilania wagi samochodowej, na działkach nr 638/1, 644/2 i 123 położonych w J., gmina T.. W uzasadnieniu tej decyzji organ ustalił, że Starosta B. decyzją z dnia [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. S. pozwolenia na rozbudowę istniejącego składowiska odpadów na działkach nr 638/1, 644/2 i 123 położonych w J., gmina T.. Decyzja ta stała się ostateczna, ponieważ żadna ze stron nie wniosła od niej odwołania. Pismem z dnia 3 kwietnia 2009 r. H. W. wystąpiła o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty B. z dnia [...] z uwagi na to, że będąc stroną bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 kpa). Starosta B. decyzją z dnia 30 kwietnia 2009 r. odmówił wznowienia postępowania w tej sprawie. Wojewoda w trybie odwoławczym decyzją z dnia 22 czerwca 2009 r. uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia zarzucając organowi naruszenie zasad procedury administracyjnej, w tym brak rozstrzygnięcia wniosku H. W. o wstrzymanie wykonania decyzji z [...] udzielającej pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach prawomocnym wyrokiem z dnia 8 października 2009 r. oddalił skargę M. S. na decyzję Wojewody z dnia 22 czerwca 2009 r. Ponownie rozpatrując wniosek o wznowienie Starosta B. postanowieniem z dnia 9 listopada 2011 r. wznowił postępowanie w sprawie ostatecznej decyzji Starosty B. z dnia [...] dotyczącej pozwolenia na budowę, a następnie postanowieniem z dnia 10 listopada 2011 r. odmówił wstrzymania wykonania tej decyzji, ponieważ inwestycja została zakończona. Następnie Starosta B. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa decyzją z dnia [...] odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji z dnia [...] udzielającej M. S. pozwolenia na rozbudowę istniejącego składowiska odpadów na działkach nr 638/1, 644/2 i 123 położonych w J., gmina T., gdyż stwierdził brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 kpa. Starosta wykazał bowiem w swoim uzasadnieniu, że H. W. nie przysługiwał w tamtej sprawie przymiot strony, gdyż jej nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wydanej przez Wójta Gminy T., a także z dokumentacji projektowej opracowanej na jej podstawie wynika, że brak jest oddziaływania tej inwestycji na działki sąsiednie, przez co brak jest potrzeby utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Ponadto działkę nr 650/1, której właścicielem jest H. W., oddziela od terenu inwestycji działka nr 644/3. W tak ustalonym stanie faktycznym organ II instancji wyjaśnił, że postępowanie wznowieniowe przeprowadza się w dwóch fazach. W fazie pierwszej właściwy organ (to jest zgodnie z art. 150 § 1 kpa organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji), bada czy zachodzą łącznie formalne przesłanki do wydania, na podstawie art. 149 § 1 kpa, postanowienia o wznowieniu postępowania, to jest: - czy podanie o wznowienie dotyczy sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną, - czy wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od strony, - czy podanie o wznowienie postępowania zostało złożone przez stronę z zachowaniem terminów określonych przepisem art. 148 § 1 i 2 kpa, czy żądanie wznowienia oparte jest na powołaniu enumeratywnie wyliczonych przepisem art. 145 §1 kpa przyczyn wznowienia. Na tym etapie postępowania nie jest dopuszczalne merytoryczne badanie przyczyn wznowienia określonych w art. 145 § 1 kpa. Jeżeli natomiast zachodzą w/w formalne przesłanki, organ ma obowiązek wydać postanowienie, o którym mowa w art. 149 § 1 kpa. Dopiero natomiast w drugiej fazie postępowania organ administracji może przeprowadzić merytoryczną oceną materiału sprawy i dokonać weryfikacji twierdzeń wnoszącego podanie, iż przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu. Organ powołał się formułując ten pogląd na wyrok NSA z dnia 22 października 1998 r., IV SA116/98, Lex 43747. Następnie organ II instancji uznał, że H. W. zachowała wynikający z art. 148 § 1 kpa miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, ponieważ o decyzji z dnia [...], dowiedziała się w dniu 20 lutego 2009 r. Ponieważ żądanie wznowienia dotyczy decyzji, która znajduje się w obrocie prawnym i jest ostateczna, zasadnie w ocenie organu II instancji, Starosta B. wznowił postępowanie. Wojewoda podzielił również pogląd organu I instancji co do tego, że na gruncie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego definiującego pojęcie strony w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, ustalenie obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji zamyka się w granicach działek inwestora, przez co H. W., jako właścicielce działki, która nie sąsiaduje bezpośrednio z tą nieruchomością, nie przysługuje przymiot strony. Uznając, że w myśl § 2 ust. 1 pkt 39 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, Wojewoda uznał, że prawidłowo Inwestor uzyskał decyzję Nr 2/2008 Wójta Gminy T. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Z decyzji tej wynika natomiast, że przedsięwzięcie to nie wymaga utworzenia strefy ograniczonego użytkowania wynikającej z Prawa ochrony środowiska, a obszar oddziaływania tej inwestycji nie wykracza poza teren, co do którego Inwestor wykazał prawo dysponowania na cele budowlane, w konsekwencji czego prawidłowo został określony krąg stron tego postępowania. Również lokalizacja wszystkich obiektów wchodzących w skład przedmiotowej inwestycji, tj. rozbudowa budynku usługowego, budowa 7-stanowskowego parkingu na samochody osobowe, z uwagi na zachowanie odległości wynikających z przepisów dotyczących usytuowania tych obiektów zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., nie spowoduje ograniczeń w możliwości zagospodarowania lub zabudowy sąsiednich nieruchomości. W konkluzji organ II instancji uznał, że nie zaistniała wskazana przez stronę przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, gdyż H. W. nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty B. z dnia [...] W tej sytuacji zasadne było zastosowanie przez organ I instancji art. 151 § 1 pkt 1 kpa, tj. odmowa uchylenia dotychczasowej decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda wyjaśnił, że organem właściwym do oceny zgodności wykonania przedmiotowej inwestycji z projektem, której brak zarzuciła H. W., jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B.. Organem właściwym do oceny poprawności pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej inwestycji jest Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach. Organem właściwym do oceny poprawności decyzji Wójta Gminy T. o warunkach zabudowy na przedmiotową inwestycje jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Natomiast organem właściwym do kontroli właściwej eksploatacji tej inwestycji jest Starosta B. i Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska. W skardze od powyższego rozstrzygnięcia H. W. wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz uchylenie decyzji Starosty B. z dnia [...] W uzasadnieniu skargi skarżąca stwierdziła, że w jej przekonaniu przedmiotowa inwestycja wywiera wpływ na jej nieruchomość, przez co miała ona przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty B. z dnia [...] Zakres tej inwestycji nie może pozostawać bez wpływu na jej nieruchomość, skoro nieruchomość skarżącej jest usytuowana w odległości kilku metrów od działek, na których zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja. Ponadto inwestycja ta została wykonana niezgodnie z warunkami ustalonymi w decyzji z dnia [...] o pozwoleniu na budowę. Skarżąca wyraziła też pogląd, że działania Starosty Powiatowego w B., Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w zakresie postępowania w sprawie warunków zabudowy działek M. S. położonych w J., udzielenia mu pozwolenia budowlanego i zgody na użytkowanie obiektu zmierzają jedynie do usankcjonowania działań podejmowanych przez M. S. oraz są oparte na ustaleniach faktycznych nie mających jakiegokolwiek odzwierciedlenia w rzeczywistym stanie i zakresie podejmowanych przez niego prac, co potwierdza konsekwentne oddalanie wszelkich jej wniosków i skarg związanych z funkcjonowaniem i rozbudową składowiska odpadów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji sprawowana jest w granicach sprawy, przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi ( art. 145 § 1 ustawy o p.p.s.a.). Wbrew stwierdzeniu zawartemu w skardze, stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Skarżąca nie wskazała, które konkretnie ustalenia faktyczne organów administracji "nie mają jakiegokolwiek odzwierciedlenia w rzeczywistym stanie i zakresie podejmowanych prac w zakresie rozbudowy składowiska oraz jego prowadzenia". Z treści uzasadnienia skargi można wyciągnąć wniosek, że zastrzeżenia skarżącej dotyczą ustalenia organów co do braku wpływu przedmiotowej inwestycji na jej nieruchomość. Skarżąca nie zauważa jednak, że ten wniosek organów jest konsekwencją szeregu szczegółowych ustaleń dotyczących uciążliwości związanych z budową i eksploatacją tej inwestycji, a także lokalizacji wszystkich obiektów wchodzących w jej skład, opartych na istotnych i przewidzianych przez prawo przesłankach w postaci ostatecznej decyzji Wójta Gminy T. z dnia 19 lutego 2008 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia należącego do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz sporządzonego w jej wykonaniu raportu oddziaływania na środowisko dla tego przedsięwzięcia. Tych natomiast dokumentów skarżąca nie podważyła, ani też nie przedłożyła żadnych innych opracowań poddających w wątpliwość ustalenia organów. Dlatego w ocenie Sądu poczynione w sprawie ustalenia należy uznać za prawidłowe. Postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji zostało przeprowadzone w trybie wznowieniowym uregulowanym w rozdziale 12 Działu II kodeksu postępowania administracyjnego, co determinuje zakres rozpoznania sprawy i określa przesłanki jakie należy spełnić, aby mogło dojść do wzruszenia w tym trybie ostatecznej decyzji administracyjnej, czego domagała się skarżąca. Ponieważ H. W. jako przyczynę wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty B. z dnia [...] wskazała fakt niebrania przez nią udziału w sprawie, czyli przesłankę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, konieczna była na wstępie ocena, na jakim etapie postępowania wznowieniowego ta okoliczność powinna być zbadana. Przyjmując dominujący w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd Sąd zaakceptował ustalenia organu, że w okolicznościach niniejszej sprawy kwestie związane z ustaleniem, czy wnioskodawczyni postępowania wznowieniowego spełnia warunki określone w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, muszą być rozważone w postępowaniu merytorycznym, przeprowadzanym dopiero po uprzednim wydaniu postanowienia w trybie art. 149 § 1 kpa. Pierwsza faza postępowania o wznowienie polega bowiem na zbadaniu, czy wniosek o wznowienie postępowania opiera się na podstawach wymienionych w art. 145 § 1 kpa i czy został zachowany termin do złożenia wniosku przewidziany w art. 148 kpa. W tej fazie postępowania organ administracji bada również, czy nie występują negatywne przesłanki przedmiotowe dla wznowienia postępowania, np. czy wniosek jest złożony w postępowaniu, które nie zostało zakończone ostateczną decyzją. Na tym etapie organ administracji bada również, czy wniosek pochodzi od strony postępowania. Jeśli jednak wniosek o wznowienie postępowania oparty o przesłankę przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, zawiera stwierdzenie, że składający to podanie podmiot uważa, iż przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu, a został w tym postępowaniu pominięty, to weryfikacja twierdzeń wnoszącego podanie następuje w następnej fazie postępowania prowadzonej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Na tym etapie postępowania organ administracji może dopiero przeprowadzić merytoryczną ocenę materiału sprawy i dokonać weryfikacji twierdzeń wnoszącego podanie, iż przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 1998 r. IV SA 116/98, LEX nr 43747). Ponieważ w niniejszej sprawie nie było wątpliwości co tego, że wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty B. z dnia [...] został złożony przez H.W., która nie była stroną tamtego postępowania i właśnie tę okoliczność wskazała jako przyczynę wznowienia, a ponadto wniosek o wznowienie złożyła, jej zdaniem z zachowaniem miesięcznego terminu od dnia, który sama wskazała jako datę dowiedzenia się o decyzji Starosty B. z dnia [...] (czego wprawdzie organy administracji nie poddały jakiejkolwiek weryfikacji, ale z racji złożenia skargi przez H.W., to uchybienie nie mogło wpłynąć na rozstrzygnięcie Sądu – art. 134 § 2 p.p.s.a.) - zasadnie organ I instancji postanowieniem z dnia 9 września 2009 r. na podstawie art. 149 § 1 kpa wznowił postępowanie i w toku wznowionego postępowania poczynił ustalenia pozwalające na ocenę, czy skarżącej istotnie przysługuje przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na rozbudowę składowiska odpadów znajdującego się na działkach położonych w J., gmina T., oznaczonych numerami 638/1, 644/2 i 1231. O tym komu przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę rozstrzygają przepisy prawa budowlanego. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. Nr 243/2010 poz. 1623 ze zm.), stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Według natomiast art. 3 pkt 20 prawa budowlanego, ilekroć w ustawie jest mowa o obszarze oddziaływania obiektu - należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Uwzględniając funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji należy stwierdzić, że żadne przepisy odrębne nie wprowadzają związanych z tym obiektem ograniczeń w zagospodarowaniu terenu działki skarżącej. W zaskarżonej decyzji trafnie stwierdzono, że z racji lokalizacji obiektów budowlanych wchodzących w skład inwestycji objętej kwestionowanym pozwoleniem na budowę (tj. rozbudowy budynku usługowego i budowy 7-stanowiskowego parkingu na samochody osobowe), w odległościach odpowiednio 8,50 m i 5,50 m od granicy z działką sąsiednią nr 644/3 należącą do Z.G. i w odległości ok. 13,50 m i 10,50 m od granicy z działką skarżącej H. W., która nie sąsiaduje bezpośrednio z działką inwestora – ich budowa nie spowoduje ograniczeń w możliwości zagospodarowania lub zabudowy nieruchomości sąsiednich, w tym zwłaszcza nieruchomości H. W.. Oznacza to, że z przepisów prawa budowlanego, w tym w szczególności z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75/02 poz. 690 ze zm.), nie wynikają żadne ograniczenia w zagospodarowaniu terenu i zabudowie działki skarżącej, które świadczyłyby o istnieniu po jej stronie interesu prawnego w sprawie objętej jej wnioskiem o wznowienie. Takie ograniczenia nie wynikają również z materialnych przepisów prawa ochrony środowiska. Przekonuje o tym bowiem treść ostatecznej decyzji Wójta Gminy T. nr 2/2008 z dnia 19 lutego 2008 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, a także treść sporządzonego na podstawie tej decyzji raportu o oddziaływaniu tego przedsięwzięcia na środowisko. Z dokumentów tych wynika bowiem, że przedsięwzięcie objęte pozwoleniem na rozbudowę składowiska odpadów znajdującego się na działkach położonych w J., gmina T., oznaczonych numerami 638/1, 644/2 i 1231, nie wymaga utworzenia strefy ograniczonego użytkowania wynikającej z Prawa ochrony środowiska. Oznacza to, że obszar oddziaływania inwestycji projektowanej na działkach nr 638/1, 644/2 i 1231 należących do inwestora M. S., zamyka się w granicach jego działek. Skoro więc H. W. nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty B. z dnia [...], to znaczy, że nie zachodziły w tamtej sprawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, co zaktualizowało konieczność zakończenia wznowionego postępowania decyzją odmawiającą uchylenia dotychczasowej decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa. Zasadnie więc organ I instancji wydał decyzję takiej treści. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy zauważyć, że nie mogły one wpłynąć na wynik sprawy. O tym, czy dana inwestycja wywiera wpływ na inną nieruchomość, co w konsekwencji pociąga za sobą istnienie interesu prawnego właściciela takiej nieruchomości w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę tej inwestycji, nie decyduje subiektywne przekonanie kogokolwiek, w tym zwłaszcza właściciela takiej nieruchomości, ale przepisy prawa materialnego, które wprowadzają, bądź nie wprowadzają ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości. Dlatego samo twierdzenie skarżącej, że w jej ocenie zakres przedmiotowej inwestycji nie może pozostawać bez wpływu na jej nieruchomość, skoro jest ona usytuowana w odległości kilku metrów od działek, na których lokalizowana jest przedmiotowa inwestycja (w rzeczywistości odległości te przekraczają 10 metrów), nie wystarcza dla uznanie istnienia takiego wpływu. Jak to trafnie wyjaśnił już organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zarzuty dotyczące domniemanej niezgodności zrealizowanej już przedmiotowej inwestycji, z warunkami ustalonymi w decyzji Starosty B. z dnia [...] dotyczącej pozwolenia na budowę, nie mogły być przedmiotem oceny w kontrolowanym postępowaniu, ponieważ organem właściwym do kontroli zgodności wykonania tej inwestycji z projektem budowlanym jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B.. W żadnym natomiast razie nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że konsekwentne oddalanie wszelkich jej wniosków i skarg związanych z funkcjonowaniem i rozbudową składowiska odpadów świadczy o tym, iż działania Starosty Powiatowego w B. i Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w zakresie postępowania w sprawie warunków zabudowy działek M. S. położonych w J., udzielenia mu pozwolenia budowlanego i zgody na użytkowanie obiektu, zmierzają jedynie do usankcjonowania działań podejmowanych przez M. S. oraz są oparte na ustaleniach faktycznych nie mających jakiegokolwiek odzwierciedlenia w rzeczywistym stanie i zakresie podejmowanych przez niego prac. Oddalanie wniosków i skarg H. W. w drodze ostatecznych rozstrzygnięć właściwych organów świadczy właśnie o tym, że wskazane organy rozstrzygały sprawy dotyczące przedmiotowego składowiska odpadów zgodnie z prawem. Istotą praworządności jest bowiem działanie organów administracji na podstawie przepisów prawa (art. 6 kpa) oraz możliwość wnoszenia przez strony odwołań od wszystkich decyzji administracyjnych oraz skarg do sądu administracyjnego od aktów określonych w art. 3 § 2 p.p.s.a. (art. 16 kpa). Nieskorzystanie z tych możliwości, bądź nieuzyskanie satysfakcjonującego efektu powoduje, że zapadłe w danej sprawie rozstrzygnięcia muszą być respektowane przez organy administracji, sądy i obywateli oraz korzystają z domniemania zgodności z prawem do czasu ich uchylenia, zmiany, stwierdzenia nieważności oraz wznowienia postępowania w przypadkach przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego bądź w przepisach szczególnych. Uwzględniając powyższe uwagi należy stwierdzić, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Ponieważ jednocześnie brak jest okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.