II SA/Ke 281/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2025 r. sprawy ze skargi Z. Sp. z o.o. w [...] na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 12 marca 2025 r. znak: IR.I.7843.4.2025 w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę. Decyzją z 12.03.2025 r. znak: IR.I.7843.4.2025 Wojewoda Świętokrzyski utrzymał w mocy decyzję Starosty Kieleckiego nr 35/R/2025 z 21.01.2025 r. znak: B.IV.6743.2.12.2.2025.MH w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu 14.01.2025 r. do Starosty Kieleckiego wpłynęło zgłoszenie Z. Sp. z o.o. (zwanej dalej "Spółką") dotyczące utwardzenia części terenu powierzchni [...] m2 na działkach nr ewid. [...], z załączonym oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami nr ewid. [...] oraz projektem zagospodarowania terenu. Starosta Kielecki, działając na podstawie art. 30 ust. 5c ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", decyzją z 21.01.2025 r. wniósł sprzeciw do zgłoszenia wykonania ww. robót budowlanych, wskazując że ich wykonanie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka podniosła zarzuty: 1. błędu w ustaleniach faktycznych, polegającego na bezzasadnym przyjęciu, że zgłoszony zamiar utwardzenia terenu będzie prowadzić do powstania obiektu budowlanego - podczas gdy utwardzenie działek nie stanowi przygotowania terenu pod montaż, polegający na trwałym związaniu z gruntem instalacji; 2. naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a., polegającego na niepodjęciu przez organ administracyjny z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy i wydaniu zaskarżonej decyzji bez ustalenia rzeczywistych okoliczności sprawy. Organ II instancji, utrzymując w mocy zakwestionowaną decyzję, przywołał art. 30 ust. 5, art. 28 ust. 1, art. 29, art. 30 ust. 6 i 7 ustawy, podkreślając że zasadnicze znaczenie w sprawie ma prawidłowe zakwalifikowanie ocenianego obiektu, a następnie skonfrontowanie tego ustalenia z przepisami ustawy celem ustalenia trybu postępowania poprzedzającego rozpoczęcie robót budowlanych – to jest czy podlega wyłączeniu z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. W tym zakresie zwrócono uwagę, że Spółka wskazała, iż zamierzeniem inwestycyjnym jest wykonanie utwardzenia działek jako przedsięwzięcia samoistnego, służącego przygotowaniu terenu pod działalność związaną z gospodarką odpadami. W toku prowadzonego postępowania ustalono, że na obszarze objętym wnioskiem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru składowania i przerobu odpadów w Przededworzu, gmina Chmielnik, przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w Chmielniku nr XVI/138/08 z 21.05.2008 r., a teren inwestycji położony jest na działkach o symbolu: - 4/IO - tereny przerobu i składowania odpadów; - 3/I ZL - tereny przeznaczone do zalesienia - lasy o funkcji izolacyjnej, bez prawa zabudowy, z ograniczeniem penetracji rekreacyjnej i zbieractwa runa leśnego; - 1/II O - tereny przerobu i składowania odpadów; części terenów przeznaczone do składowania odpadów, budowy obiektów i urządzeń związanych z przerobem odpadów; pasy nasadzeń zwartej roślinności wysokiej o specjalnym poszyciu bez prawa zabudowy - strefa izolacyjna w ramach terenów przerobu i składowania. Z kolei zgodnie z regulacją § 19 ww. uchwały obszar inwestycji znajduje się między innymi na terenie infrastruktury technicznej z zakresu gospodarki odpadami o funkcji przerobu i składowania odpadów. Na terenie tym mogą być zlokalizowane obiekty i instalacje służące do odzysku oraz unieszkodliwiania odpadów z sektora komunalnego, odpadów niebezpiecznych oraz odpadów z sektora gospodarczego, a także możliwe jest składowanie i magazynowanie odpadów. Wojewoda Świętokrzyski, uwzględniając powyższe, stwierdził że zgodnie z przeznaczeniem teren inwestycji po utwardzeniu będzie pełnił rolę np. miejsca składowania i magazynowania odpadów, infrastruktury technicznej drogowej, czy terenu, na którym znajdować się będzie obiekt bądź instalacja służąca do odzysku oraz unieszkodliwiania odpadów. Dokonano wyraźnego rozróżnienia między utwardzeniem powierzchni gruntu na działkach budowlanych (art. 29 ust. 4 pkt 4 ustawy) a wykonywaniem robót budowlanych, w wyniku których powstanie obiekt budowlany, którego budowa nie została zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Skoro utwardzenie powierzchni gruntu na działkach budowlanych zostało zamieszczone w art. 29 ust. 4 pkt 4 ustawy, a nie w art. 29 ust. 1 i 2 ustawy, dotyczącym budowy obiektów, to utwardzenie jest – zgodnie z orzecznictwem – zaliczane do tego typu robót budowlanych, które z założenia nie są budową i nie mogą prowadzić w efekcie końcowym do powstania budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy (czy też obiektu liniowego - art. 3 pkt 3a ustawy). Jakkolwiek ustawa nie zawiera pojęcia, które definiowałoby "utwardzenie gruntu", to judykatura wskazuje, że są to wszelkiego rodzaju prace, które wiążą się z utwardzeniem powierzchni gruntu z wykorzystaniem materiałów budowlanych, takich jak wykonanie płyty betonowej, ułożenie kostki brukowej itp. Zwolnienie od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla zamierzenia wymienionego w art. 29 ust. 4 pkt 4 ustawy nie będzie zatem obejmowało robót budowlanych realizowanych w celu stworzenia obiektu budowlanego o oznaczonej funkcji – a taki właśnie charakter należało przypisać przedmiotowemu utwardzeniu terenu w celu utworzenia placu składowego dla składowania różnych materiałów. Dla rozróżnienia budowli w postaci utwardzonej powierzchni gruntu od robót budowlanych o takim charakterze decydujące znaczenie ma to, że w przypadku budowli utwardzenie gruntu jest dokonywane dla stworzenia obiektu budowlanego o oznaczonej funkcji, czyli sam tak urządzony (utwardzony) teren pełni samodzielną funkcję jako: plac składowy, manewrowy, postojowy, parkingowy. Dlatego w takim przypadku wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Jedynie w przypadku robót budowlanych polegających na utwardzeniu gruntu w celu służącym realizacji określonych obiektów budowlanych nie dochodzi do powstania samodzielnej budowli. Organ odwoławczy, analizując treść art. 3 pkt 1 i 3 oraz art. 29 ust. 4 pkt 4 ustawy, stwierdził że zwolnione z tej procedury jest wyłącznie utwardzenie gruntu w celu służącym realizacji określonych obiektów budowlanych, w sytuacji gdy nie dochodzi do powstania samodzielnej budowli, a pozwolenie na budowę obejmuje całość inwestycji. W przypadku zatem, gdy utwardzenie gruntu jest dokonywane dla stworzenia obiektu budowlanego o oznaczonej funkcji, czyli gdy tak utwardzony teren pełni samodzielną funkcję jako np. teren do składowania odpadów, w takim przypadku wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Z tego też względu Starosta Kielecki dokonał prawidłowej kwalifikacji obiektu – dla którego budowy konieczne jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Za pozostające bez znaczenia dla takiej kwalifikacji uznano występowanie podstawowej infrastruktury technicznej (oświetlenie, energia elektryczna, odwodnienie, uzbrojenie terenu itp.) na obszarze utwardzonego gruntu. Nawet bowiem jej niewystępowanie nie stanowi o tym, że dany obiekt nie stanowi terenu samodzielnej budowli – tak jak na gruncie niniejszej sprawy. Natomiast utwardzenie powierzchni gruntu na działkach budowlanych, o którym mowa w art. 29 ust. 4 pkt 4 ustawy w orzecznictwie najczęściej jest zaliczane do urządzeń budowlanych (art. 3 pkt 9), a więc urządzeń technicznych związanych z innym obiektem budowlanym, zapewniającym możliwość użytkowania tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zastosowana kwalifikacja zawsze jednak musi uwzględniać okoliczności konkretnej sprawy, a te w niniejszej zasadnie wzbudziły wątpliwości organu. W tym kontekście, zgłoszenie zamiaru utwardzenia części terenu wykracza poza katalog robót wymagających wyłącznie zgłoszenia, w związku z czym wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Końcowo Wojewoda Świętokrzyski zwrócił uwagę, że podstawę prawną decyzji organu I instancji powinien stanowić art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy, jednak pomimo błędnie zastosowanej podstawy prawnej w decyzji powyższe nie wpływa na rozstrzygnięcie sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Spółka wniosła o uchylenie – w całości – ww. decyzji organów obu instancji, formułując zarzuty naruszenia: I. przepisów prawa procesowego; 1) art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a. - poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego, tzn. oparcie ustaleń na subiektywnym źródle, jakim jest zaskarżona decyzja organu I instancji; 2) art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 107 K.p.a. - poprzez orzeczenie z pominięciem istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji i nieuwzględnienie zarzutów strony zawartych w odwołaniu; 3) art. 6 w zw. z art. 8 i art. 9 K.p.a. w związku z brakiem uchylenia zakwestionowanej decyzji w sytuacji, gdy zawierała szereg uchybień proceduralnych; 4) art. 15 K.p.a. - w związku z nierozpoznaniem zarzutów odwołania, nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów, niewskazanie w uzasadnieniu, z którymi zarzutami organ się zgadza, jak również przyznania sobie przez organ odwoławczy prawa do pominięcia rozpatrzenia niektórych zarzutów skarżącej; 5) art. 80 w zw. z art. 15 K.p.a. poprzez zaniechanie przez organ odwoławczy przeprowadzenia ponownego postępowania administracyjnego (brak oceny zgromadzonego materiału dowodowego, brak ustalenia stanu faktycznego) i poprzestaniu na pobieżnej kontroli decyzji organu I instancji i to wyłącznie w granicach zarzutów odwołania, brak odniesienia się do przepisów szczególnych, a mianowicie konieczności zgłoszenia robót budowlanych, w przypadku gdy strona chce dokonać utwardzenia terenu z wykorzystaniem odpadów, w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11.05.2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. U. z 2015r. poz. 796); II. przepisów prawa materialnego, tj.: 6) art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3.10.2008 r. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez dokonanie wadliwej wykładni pojęcia "przedsięwzięcia" - tj. potraktowanie odzysku odpadu poza instalacjami w sposób określony ww. rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 11.05.2015 r. – co wymaga decyzji udzielającej pozwolenia na budowę; 7) poz. 2 załącznika ww. rozporządzenia z dnia 11.05.2015 r. – w związku z nieuwzględnieniem zapisu tegoż rozporządzenia, że utwardzenie terenu przy użyciu odpadów wymaga dokonania zgłoszenia budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w ramach powyżej zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia zakwestionowanego rozstrzygnięcia. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja Wojewody Świętokrzyskiego z 12.03.2025 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Kieleckiego z 21.01.2025 r., wnoszącą sprzeciw w sprawie zgłoszenia przez skarżącą Spółkę wykonania robót budowlanych polegających na zamiarze utwardzenia części terenu o powierzchni [...] m2 – działka nr ewid. [...] - [...] m2 i działka nr ewid. [...] – [...] m2, obręb [...], gmina []. Zgodnie z art. 30 ust. 1b i ust. 2 ustawy zgłoszenia budowy lub wykonywania innych robót budowlanych dokonuje się organowi administracji architektoniczno-budowlanej (ust. 1b). W zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres, miejsce i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia (ust. 2). Ust. 2a art. 30 określa co należy dołączyć do zgłoszenia. Stosownie natomiast do treści art. 30 ust. 5 ustawy zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. Z kolei zgodnie z art. 30 ust. 6 ustawy organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje; 4) roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5. W rozpatrywanym przypadku Starosta jako organ administracji architektoniczno-budowlanej wniósł sprzeciw (jak to słusznie zauważył Wojewoda) na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy – uznając że planowane utwardzenie terenu będzie prowadzić de facto do realizacji obiektu budowlanego o oznaczonej funkcji, tj. placu składowego służącego składowaniu odpadów. Przywołując ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w Chmielniku Nr XVI/138/08 z dnia 21.05.2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru składowania i przerobu odpadów w Przededworzu gmina Chmielnik; Dz.Urz. Województwa Świętokrzyskiego z 2008 r. Nr 164 poz. 2340), zgodnie z którym obszar inwestycji znajduje się między innymi na terenie infrastruktury technicznej z zakresu gospodarki odpadami o funkcji przerobu i składowania odpadów, organ wskazał że teren inwestycji po utwardzeniu będzie pełnił rolę np. miejsca składowania i magazynowania odpadów, infrastruktury technicznej drogowej, czy terenu, na którym znajdować się będzie obiekt bądź instalacja służąca do odzysku oraz unieszkodliwiania odpadów. Tym samym nie będzie stanowił utwardzenia, o jakim mowa w art. 29 ust. 4 pkt 4 ustawy, zaliczanego najczęściej do urządzeń budowlanych, o jakich mowa w art. 3 pkt 9 ustawy, tj. urządzenia technicznego związanego z innym obiektem budowlanym, ale dojdzie do powstania samodzielnego obiektu budowlanego o oznaczonej funkcji, co powoduje, że wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Podzielając co do zasady stanowisko organów co do konieczności uzyskania w badanym przypadku pozwolenia na budowę, a tym samym co do zaistnienia podstawy wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy, inaczej w ocenie Sądu należy postrzegać uzasadnienie takiego stanowiska. Otóż zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Zasadą jest zatem konieczność uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę na prowadzenie robót budowlanych, do których należy – w świetle art. 3 pkt 7 ustawy – utwardzenie powierzchni gruntu, będące przedmiotem zgłoszenia w rozpatrywanej sprawie. Prawo budowlane przewiduje wyjątki od zasady rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Dotyczą one sytuacji, w których dopuszczalne jest zgłoszenie właściwemu organowi administracji publicznej zamiaru przystąpienia do realizacji określonych robót budowlanych lub zastosowanie procedury, o której mowa w art. 29a, bądź też w ogóle nie jest wymagane ani pozwolenie na budowę, ani zgłoszenie. Wyjątki te zostały określone w art. 29-31 ustawy. Możliwość prowadzenia robót budowlanych bez potrzeby uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę może wynikać także z przepisów innych ustaw, np. art. 7 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 11.08.2001 r. o szczególnych zasadach odbudowy, remontów, przebudowy i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1094). Zgodnie z obecnym brzmieniem art. 29 ust. 4 pkt 4 ustawy nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na utwardzaniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych oraz terenach zamkniętych. W poprzednim brzmieniu ustawy, tj. przed dniem 19.09.2020 r., zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 5 i art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy, wykonywanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych nie wymagało ani pozwolenia ani zgłoszenia. Zgłoszenie takie – na ten sam rodzaj robót – było wymagane do dnia 27.06.2015 r. Niezależnie jednak od tego jak daleko sięgał ów wyjątek od obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, zawsze – także obecnie – dotyczył i dotyczy on robót budowlanych polegających na utwardzaniu powierzchni gruntu "na działkach budowlanych". Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma właśnie ten ostatni fragment przepisu – obecnie art. 29 ust. 4 pkt 4 ustawy. Znajduje on swoje logiczne i racjonalne uzasadnienie właśnie dlatego, że utwardzenie powierzchni gruntu na działkach budowlanych jest naturalną konsekwencją przeznaczenia tej działki pod budowę, zaś utwardzenie powierzchni działki jest w zasadzie uzupełnieniem zabudowy. Wyjątkiem tym ustawodawca nie obejmuje – i jak widać nie obejmował także wcześniej – działek o innym przeznaczeniu. Nie ulega zaś wątpliwości, że działki, na których w tym przypadku ma nastąpić utwardzenie, nie mają charakteru budowlanego, ale – jak wynika z wypisów z ewidencji gruntów (KI-4) – stanowią użytek rolny, zaś w planie miejscowym – co wywiedziono w zaskarżonej decyzji – teren na którym się znajdują jest przeznaczony generalnie rzecz biorąc do przerobu i składowania odpadów oraz do zalesienia (bez prawa zabudowy). Nie można zatem skutecznie wywodzić, że została spełniona przesłanka wyłączenia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę przewidziana w art. 29 ust. 4 pkt 4 ustawy. Trudno także doszukać się w przepisach ustawy Prawo budowlane innego przepisu, który zwalniałby roboty budowlane polegające na utwardzeniu powierzchni gruntu na takich działkach z powyższego obowiązku. W ocenie Sądu nie można zgodzić się ze skarżącą Spółką, że zwolnienie takie zostało przewidziane w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 11.05.2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz.U. z 2015 r. poz. 796). W poz. 2 załącznika do tego rozporządzenia, określającego rodzaje odpadów oraz warunki ich odzysku w procesach odzysku R3, R5, R11 i R12 wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy z dnia 14.12.2012 r. o odpadach, poza instalacjami lub urządzeniami, w rubryce "Warunki odzysku", zawarto stwierdzenie następującej treści: "Utwardzanie powierzchni terenów, do których posiadacz ma tytuł prawny na podstawie zgłoszenia dokonanego w trybie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, z późn. zm.), z tym że utwardzanie to powinno być prowadzone w sposób uniemożliwiający pylenie oraz nie powinno zakłócać stanu wody na gruncie zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 18.07.2001r. - Prawo wodne". Uzasadniając brak możliwości przyjęcia, że taka treść załącznika do rozporządzenia może wprowadzać zwolnienie od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę należy podnieść, iż po pierwsze rozporządzenie jest aktem podustawowym, nie można więc uznać aby mogło wprowadzić wyjątek od zasady przewidzianej w art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane – na równi z tymi wynikającymi z art. 29-31 tej ustawy. Po drugie ów akt podustawowy dotyczy innej niż prawo budowlane gałęzi prawa, zostało bowiem wydane na podstawie art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 14.12.2012r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21, z późn. zm.) i odnosi się właśnie do odzysku odpadów. Po trzecie wreszcie należy zwrócić uwagę, że w przytoczonym – istotnym – fragmencie załącznika, jest mowa o "utwardzaniu powierzchni terenów, do których posiadacz ma tytuł prawny na podstawie zgłoszenia". Trudno uznać, by tytuł prawny posiadacza mógł wynikać ze zgłoszenia dokonanego w trybie przepisów ustawy "Prawo budowlane". W ocenie Sądu taki sposób sformułowania – w powiązaniu z ww. dwoma pozostałymi argumentami – dodatkowo świadczy o tym, że omawiany zapis nie wprowadza wyjątku od generalnej zasady ustanowionej w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, a głównym celem aktu jest określenie rodzajów odpadów oraz warunków ich odzysku w określonych procesach, poza instalacjami lub urządzeniami. Reasumując, w ocenie Sądu trafne jest stanowisko organów o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę na określony w zgłoszeniu rodzaj robót budowlanych, a tym samym decyzja o sprzeciwie jest prawidłowa w świetle art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. ----------------------- 1