II SA/Ke 283/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2013 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi w sprawie ze skargi P. Z. na decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania płatności na zalesianie we wznowionym postępowaniu postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia [...] odrzucił skargę P. Z. z powodu nie złożenia przez J. Z. pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącegooraz z powodu nie wykazania, że spełnia wymogi, o jakich mowa w art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. W dniu 28 maja 2014 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wskazał, że pełnomocnictwo procesowe do działania w imieniu skarżącego w niniejszej sprawie miała wysłać do tut. Sądu jego córka. O tym, że dokument ten nie dotarł do Sądu dowiedział się z postanowienia z dnia 19 maja 2014 r. o odrzuceniu skargi. Wtedy skontaktował się z córką, która przyznała, że faktycznie nie wysłała ona przekazanych jej dokumentów, gdyż przypadkowo włożyła je do teczki z własnymi dokumentami i zapomniała o ich wysłaniu. W związku z powyższym w opinii pełnomocnika skarżącego uchybienie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi nie nastąpiło z jego winy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Wnioskodawca powinien uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.), a ponadto równocześnie z wnioskiem powinien dokonać czynności, której nie dokonał w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Zarówno w nauce prawa, jak i orzecznictwie usprawiedliwione przyczyny uchybienia terminu do dokonania czynności są ograniczone do okoliczności, które nie tyle utrudniają, co faktycznie uniemożliwiają dokonanie czynności nawet przy zachowaniu największej możliwej staranności. Do okoliczności tych zalicza się np.: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony przy równoczesnej niemożliwości wyręczenia się inną osobą. Powołane we wniosku o przywrócenie terminu fakty nie pozwalają na przyjęcie braku winy skarżącego w przekroczeniu terminu do uzupełnienia braku skargi. W ocenie autora rozpatrywanego wniosku, przyczyną uchybienia terminu było obiektywnie wadliwe zachowanie się dorosłej osoby – córki pełnomocnika skarżącego – która zapomniała o wysłaniu pełnomocnictwa, gdyż schowała go do teczki ze swoimi dokumentami. W tych okolicznościach pełnomocnik skarżącego upatruje brak swej winy w uchybieniu terminu. Z takim poglądem nie można się jednak zgodzić. Podkreślić należy, że pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje także swym zakresem winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2002 r., I SA/Gd 1676/99, dostępny w internecie orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem pełnomocnik skarżącego, (którego czynności bądź zaniechania wywołują bezpośrednie skutki dla mocodawcy) nie może powoływać się na brak winy z tego powodu, że zlecił wysłanie pełnomocnictwa swojej córce, gdyż ponosi on odpowiedzialność za błędy i zaniechania osób, którym powierza dokonanie danej czynność i dlatego powinien on dochować należytej staranności przy wyborze tych osób. Ponadto przywrócenie terminu z tego powodu otwierałoby możliwość każdorazowego powoływania się na zaniedbania innych osób w przypadku naruszania terminów procesowych. Podkreślić należy, że również nie można stwierdzić, aby brak winy w uchybieniu terminu zachodził po stronie córki skarżącego. Błąd polegający na schowaniu pełnomocnictwa i w konsekwencji zapomnieniu o jego wysłaniu nie stanowi o trudnych do przezwyciężenia przeszkodach w zachowaniu terminu, a jedynie o zaniedbaniu w prowadzeniu powierzonych do wykonania spraw. Na córce pełnomocnika skarżącego spoczywał obowiązek dołożenia należytej staranności, co w niniejszym przypadku sprowadzało się do pamiętaniu o wysłania pełnomocnictwa pocztą. Nieuwagi lub zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy (por. postanowienia: NSA z dnia 24 marca 2011 r. sygn. akt II FZ 71/11, z dnia 2 marca 2011 r. sygn. akt II FZ 65/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając to wszystko na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.