II SA/Ke 284/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Asesor WSA Agnieszka Banach (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2018r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia Mieszkańców [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia z dnia [...] roku znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (powoływane dalej też jako "Kolegium"), na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy z wniosku Stowarzyszenia Mieszkańców Dzielnicy P., utrzymało w mocy decyzję tego organu z dnia 10 stycznia 2017 r. znak: [...], którą Kolegium umorzyło postępowanie, wszczęte z urzędu, w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 5 września 2014 r. znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia pn. "Budowa pętli autobusowej i parkingu przesiadkowego w rejonie ul. Tarnowskiej wraz z budową nowego połączenia ul. Tarnowskiej z Rondem Czwartaków" W uzasadnieniu powyższej decyzji Kolegium podniosło, że wnioskiem z dnia 8 czerwca 2016 r. Stowarzyszenie Mieszkańców Dzielnicy P. z siedzibą w K. wystąpiło do Kolegium o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 5 września 2014 r. Kolegium, pismem z dnia 13 grudnia 2016 r. poinformowało strony o wszczęciu, z urzędu, postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji i o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, a następnie postanowieniem z dnia 14 grudnia 2016 r. dopuściło Stowarzyszenie Mieszkańców Dzielnicy P. z siedzibą w K., do udziału w ww. postępowaniu na prawach strony. Następnie, w poprzednio orzekającym składzie, Kolegium stwierdziło, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 5 września 2014 r. nie jest dotknięta żadną z wad stanowiących podstawę stwierdzenia jej nieważności i decyzją z dnia 10 stycznia 2017 r. znak: [...], umorzyło postępowanie. W dniu 31 stycznia 2017 r. złożony został w Kolegium, wniosek K.a K.a występującego w imieniu Stowarzyszenia Mieszkańców Dzielnicy P., o ponowne rozpoznanie sprawy. Kolegium decyzją z dnia 20 kwietnia 2017 r. znak: [...] umorzyło postępowanie odwoławcze w sprawie uznając, iż K. K. nie posiadał umocowania do reprezentowania Stowarzyszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z dnia 21 września 2017 r. sygn. akt.: II SA/Ke 380/17 uchylił ww. decyzję Kolegium oraz wskazał, że treść dokumentów z dnia 24 marca 2015 r. i z dnia 19 października 2015 r. zawiera pełnomocnictwo dla K.a K.a do występowania w imieniu członków Stowarzyszenia w postępowaniach administracyjnych w sprawach objętych umocowaniem, w tym także do składania środków zaskarżenia. Zdaniem Sądu, załączone pełnomocnictwa zawierały umocowanie do reprezentowania członków Stowarzyszenia w postępowaniu nieważnościowym i do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Pismem z dnia 5 maja 2017r. K. K. wystąpił do Prezydenta Miasta K. o wpis do ewidencji stowarzyszeń zwykłych. Kolegium, rozpatrując zatem ponownie sprawę, wskazało, że Stowarzyszenie Mieszkańców Dzielnicy P. we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wniosło o przeprowadzenie dowodów z: dokumentu przygotowanego przez Świętokrzyski Zarząd Dróg Wojewódzkich w K., zatytułowanego jako: "Inwestycyjne na drogach wojewódzkich w perspektywie 2014-2020 w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Świętokrzyskiego" oraz artykułu Marcina Sztandery pt. "Bliżej inwestycji za 40 min zł. Nowa dwujezdniówka odciąży ul. Wrzosową", opublikowanego w kieleckim dodatku "Gazety Wyborczej" w dniu 29 marca 2016 r., na okoliczność, że jedną inwestycją są: "Budowa południowej obwodnicy śródmieścia miasta K.", "Rozbudowa ul. Wapiennikowej w K. wraz z rozbudową skrzyżowań z ul. Ściegiennego i Husarską oraz z ul. Ks. J. Popiełuszki i ul. Rotmistrza Witolda Pileckiego (dawna Armii Ludowej) w K." i "Budowa pętli autobusowej i parkingu przesiadkowego w rejonie ul. Tarnowskiej wraz z budową nowego połączenia ul. Tarnowskiej z Rondem Czwartaków". Dlatego, zdaniem Stowarzyszenia, decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 5 września 2014 r. o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia wydana została z rażącym naruszeniem art. 80 w zw. z art. 3 pkt 13, art. 61 ust. 3 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 10, art. 63 ust. 1, art. 66 ust. 1 pkt 5 i 6 oraz art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j. Dz.U. z 2013r., poz. 1235 z późn. zm.) - zwanej dalej w decyzji "ustawą u.i.o.ś", a także z naruszeniem przepisów o właściwości. W ocenie Stowarzyszenia, przedsięwzięcie objęte decyzją pozostaje bowiem w ścisłym związku funkcjonalnym, technologicznym i realizacyjnym z inną Inwestycją. Stowarzyszenie wniosło o także przeprowadzenie dowodu z: Raportu złożonego przez Miejski Zarząd Dróg w K. (inwestora) wraz z pismem datowanym na 10 sierpnia 2015 r. w postępowaniu prowadzonym przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. w sprawie [...], Karty informacyjnej oraz Raportu złożonych przez Miejski Zarząd Dróg w K. w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta K. z 28 kwietnia 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia pn. "Rozbudowa ulic usprawniających powiązania komunikacyjne miasta K. - rozbudowa ulicy Wapiennikowej wraz z rozbudową skrzyżowań z ulicą Ściegiennego i Husarską oraz ulicą Ks. J. Popiełuszki i Armii Ludowej w K.", dokumentu o nazwie "Strategia zintegrowanych inwestycji terytorialnych kieleckiego obszaru funkcjonalnego na lata 2014 - 2020" - aktualizacja grudzień 2015 oraz artykułu Macieja Wadowskiego pt. "Doniosły moment. Ponad pół miliarda na rozbudowę". Stowarzyszenie zarzuciło też, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie przeprowadziło żadnego z dowodów, o których przeprowadzenie wniosło Stowarzyszenie. Na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy Kolegium zważyło, że podstawowym zarzutem wniosku Stowarzyszenia o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Prezedenta Miasta K. jest to, że inwestycje pn.: 1. Rozbudowa ul. Wapiennikowej w K. wraz z rozbudową skrzyżowań: z ul. Ściegiennego i ul. Husarską oraz z ul. Ks. J. Popiełuszki i ul. Rtm. W. Pileckiego, 2. Budowa południowej obwodnicy śródmieścia miasta K., 3. Budowa pętli autobusowej i parkingu przesiadkowego w rejonie ul. Tarnowskiej wraz z budową nowego połączenia ul. Tamowskiej z Rondem "Czwartaków", stanowią ciąg ulic tworzących południową obwodnicę miasta. Kolegium odniosło się jednak do tych zarzutów w decyzji z dnia 10 stycznia 2017 r. Odnośnie dokumentu przygotowanego przez Świętokrzyski Zarząd Dróg Wojewódzkich w K., zatytułowanego jako: "Inwestycyjne na drogach wojewódzkich w perspektywie 2014-2020 w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Świętokrzyskiego" Kolegium wskazało, że planowane przez Świętokrzyski Zarząd Dróg Wojewódzkich inwestycje zawierające plany przebiegu dróg w latach 2014-2020, nie mogą przesądzać o nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 5 września 2014 r. Również artykuły prasowe, nie będące dokumentami urzędowymi, zarówno Marcina Sztandery, jak też Macieja Wadowskiego, nie mogą stanowić dowodu przesądzającego o nieważności jakiejkolwiek decyzji administracyjnej. Organ wyjaśnił, że decyzja będąca przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności podlega ocenie według stanu prawnego i stanu faktycznego istniejących w dacie wydania decyzji, a nie w dacie oceny jej prawidłowości. Skoro oceny sprawy w postępowaniu nieważnościowym dokonuje się według stanu faktycznego i prawnego terenu inwestycji, to tym samym w sprawie nie mogą mieć znaczenia wszelkie przywołane we wniosku Stowarzyszenia dokumenty sporządzone po dacie wydania badanej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 5 września 2014 r. Odnosząc się do zarzutów wniosku o ponownego rozpoznanie sprawy oraz wniosków tego pisma dotyczących przeprowadzenia dowodów z akt sprawy, to Kolegium wyjaśniło, że dokonało analizy w/w dokumentów wskazanych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Dotyczą one odrębnych postępowań. Przywołane we wniosku Stowarzyszenia postępowanie w przedmiocie "Budowy południowej obwodnicy śródmieścia miasta K.", co wynika z pisma z dnia 20 września 2016r. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia pn. "Budowa południowej obwodnicy śródmieścia miasta K.", prowadzone było przez ten organ. Właściwość organu w sprawie ustalona została na podstawie art. 75 ust. 6 ww. ustawy. Kolegium poddało także analizie Kartę informacyjną oraz Raport złożony przez Miejski Zarząd Dróg w K. do decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 28 kwietnia 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia pn. "Rozbudowa ulic usprawniających powiązania komunikacyjne miasta K. - rozbudowa ulicy Wapiennikowej wraz z rozbudową skrzyżowań z ulicą Ściegiennego i Husarską oraz ulicą Ks. J. Popiełuszki i Armii Ludowej w K.", jednakże zapisy ww. dokumentów, sporządzonych przed wydaniem decyzji, jak też treść tej decyzji nie przesądzają w żaden sposób o rażącym naruszeniu prawa przez decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 5 września 2014 r. Kolegium jako niezasadne oceniło stanowisko Stowarzyszenia, ponieważ objęty kwestionowaną decyzją odcinek drogi od skrzyżowania ul. Tarnowskiej z ul. Wapiennikową (DK 73) do Ronda Czwartaków oraz ul. Wojska Polskiego na odcinku od Ronda Czwartaków do granicy miasta stanowić będzie ciąg drogi wojewódzkiej nr [...] K.-Suków-Raków-Staszów-Połaniec. Droga ta wprowadza do miasta ruch z kierunku Połaniec-Staszów, w K. kończy się na drodze krajowej Nr 73. Planowana inwestycja ma na celu zmianę przebiegu drogi wojewódzkiej na odcinku od Ronda Czwartaków do ul. Tarnowskiej i przeniesienie części ruchu z ul. Wrzosowej (obecnie w ciągu drogi wojewódzkiej [...] ) na nowoprojektowany odcinek. Ciąg projektowanej drogi wojewódzkiej wchodzi promieniście do miasta i w żaden sposób nie może być uważany za fragment obwodnicy miasta. Natomiast, jak wynika z pisma z dnia 8 września 2016 r. Miejskiego Zarządu Dróg w K., ciąg ulic Wapiennikowa, Husarska i P., przewidzianych do rozbudowy w ramach inwestycji 1 i 2, stanowi ciąg dróg powiatowych i faktycznie będzie stanowił formę ringu wewnętrznego miasta (nazwaną w inwestycji nr 2 jako tzw. "południowa obwodnica śródmieścia miasta K."). Jak wskazuje to sam zarządca drogi, przyczyną rozdzielenia tych inwestycji są kwestie wynikające z możliwości finansowych miasta oraz hierarchii potrzeb realizacji poszczególnych potrzeb inwestycji komunikacyjnych. Dofinansowanie dla przedsięwzięcia dotyczącego budowy drogi wojewódzkiej [...] możliwe jest w ramach Programu Operacyjnego Polska Wschodnia ze środków przewidzianych na dofinansowanie dróg wojewódzkich i krajowych, natomiast rozbudowa ul. Wapienikowej przewidziana jest z programu na rozwój systemów komunkacji publicznej. Ponadto wszelkie kwestie podniesione we wniosku Stowarzyszenia były przedmiotem analizy i rozpoznania m.in. organu wyspecjalizowanego w zakresie ochrony środowiska, tj. Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, który w piśmie z dnia 27 kwietnia 2016 r. znak: [...] ocenił, że ww. zarzuty nie stanowią rażącego naruszenia prawa, a wniosek o zastosowanie art. 76 ustawy u.i.o.ś. jest niezasadny. Po dokonaniu kompleksowej ponownej oceny prawnej ww. decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 5 września 2014 r. przeprowadzonej w trybie nadzwyczajnym Kolegium uznało, że ww. decyzja nie jest dotknięta rażącym naruszeniem prawa, stanowiącym podstawę stwierdzenia jej nieważności, gdyż nie została wydana przez organ nieuprawniony, tj. nie narusza przepisów o właściwości, zawiera podstawę prawną, nie została wydana wbrew zakazowi lub nakazowi wynikającemu z przepisów ustawy (a zatem nie wydano tej decyzji z rażącym naruszeniem prawa), nie dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, nie była niewykonalna w dniu jej wydania, nie zawiera także wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, ponieważ żaden z przepisów prawa nie zakazywał wydania takiej decyzji. Powyższą ocenę potwierdza także organ specjalistyczny, jakim jest Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w piśmie z dnia 27 kwietnia 2016r. Kolegium podkreśliło, że dokonało ponownej oceny decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 5 września 2014 r. w aspekcie wystąpienia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji oraz kwestii podniesionych we wniosku Stowarzyszenia Mieszkańców Dzielnicy P. o ponowne rozpoznanie sprawy, a także dokonało analizy decyzji Kolegium z dnia 10 stycznia 2017 r. i nie stwierdziło naruszenia prawa, w szczególności rażącego naruszenia przepisów wskazanych przez Stowarzyszenie - art. 80 w zw. z art. 3 pkt 13, art. 61 ust. 3 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 10, art. 63 ust. 1, art. 66 ust. 1 pkt. 5 i 6 oraz 75 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jak również naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W sprawie nie nastąpiło naruszenie art. 73 ust. 1 ww. ustawy, inwestycja ta zakwalifikowana została prawidłowo do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b i § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213 poz. 1397 z późn. zm.). W sprawie nie został naruszony przepis o właściwości organu, bowiem zgodnie z art. 75 ust. pkt 4 ww. ustawy, właściwym organem do wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych dla wnioskowanego przedsięwzięcia był Prezydent Miasta K.. Ponadto w badanej sprawie organy opiniujące, tj. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K., uznały potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko i opracowania raportu o oddziaływaniu na środowisko. Prezydent Miasta K. wydał postanowienie z dnia 6 listopada 2012 r., którym nałożył na Miejski Zarząd Dróg w K. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla ww. inwestycji i określił zakres raportu. Raport taki, wraz z późniejszymi uzupełnieniami, został w sprawie przedłożony, a następnie był przedmiotem analiz ww. organów, które na jego podstawie pozytywnie uzgodniły realizację wnioskowanego przedsięwzięcia, uznając, że uzupełniony raport sporządzony jest prawidłowo i spełnia ustawowe wymogi. W raporcie przedstawiono opis i charakterystykę inwestycji, warunki użytkowania terenu w fazie budowy i eksploatacji, szczegółową charakterystykę środowiska przyrodniczego w rejonie projektowanej drogi, analizę dwóch wariantów przedsięwzięcia i określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, a także możliwego transgranicznego oddziaływania na środowisko, uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko, opis działań przewidywanych działań mających na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko, analizę konfliktów społecznych, streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w raporcie. W raporcie przedstawiono analizę dwóch wariantów i wybrano wariant I jako najbardziej optymalny. We wnioskach końcowych raportu wskazano, że oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na etapie jego realizacji z punktu widzenia ochrony powietrza, klimatu akustycznego oraz oddziaływania na powierzchnię ziemi i ludzi będzie bezpieczne dla środowiska. Koncepcja przedsięwzięcia wskazana we wniosku, z punktu widzenia ochrony środowiska, jest prawidłowa. W kontrolowanej sprawie Prezydent Miasta K. przeprowadził także procedurę z udziałem społeczeństwa i kończąc to postępowanie wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja ta jest kompletna, posiada podstawę prawną, prawidłowe rozstrzygnięcie i uzasadnienie. Z treści sporządzonego w sprawie raportu wynika, że ze względu na rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia oraz jego powiązania z innymi przedsięwzięciami istnieje możliwość kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, w szczególności emisji hałasu, a także emisji głównie pyłów w związku z planowanymi robotami budowlanymi. W decyzji nałożono obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej w zakresie oddziaływania akustycznego na najbliżej położone tereny chronione akustycznie. Jednocześnie nie stwierdzono możliwości negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym na obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody. W sprawie prawidłowo zastosowany został przepis do art. 85 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy u.i.o.ś. W badanej decyzji z dnia 5 września 2014 r. Prezydent Miasta K. ujął wszystkie niezbędne elementy wynikające z treści art. 82 i art. 85 ww. ustawy, decyzja ta nie narusza w sposób rażący art. 85 ww. ustawy i zgodnie z wymogami ustawy została zaopatrzona w załącznik: "Charakterystyka planowanego przedsięwzięcia". Wszystkie wyżej przedstawione okoliczności uzasadniały ocenę Kolegium, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki rażącego naruszenia prawa. Decyzja Prezydenta Miasta K. nie jest dotknięta żadną z wad, wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., to brak jest podstaw do wydania decyzji stwierdzającej nieważność tego aktu. Zatem wszczęte z urzędu postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 5 września 2014 r. stało się bezprzedmiotowe w całości. Bezprzedmiotowe może być postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpoznania sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy. W takiej sytuacji drogę do konkretyzacji praw lub obowiązków zamyka, a jednocześnie kończy bieg postępowania w danej instancji umorzenie postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. Stowarzyszenie Mieszkańców Dzielnicy P., zaskarżając powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w całości, zarzuciło naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 oraz w zw. z art. 105 § 1 i art. 158 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji tego organu z dnia 10 stycznia 2017r. pomimo, że decyzją tą Kolegium rażąco naruszyło art. 105 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 2 i art. 158 § 1 k.p.a., gdyż zamiast rozstrzygnąć w przedmiocie stwierdzenia nieważności, bezzasadnie umorzyło postępowanie o stwierdzenie nieważności. Z ostrożności procesowej autor skargi zarzucił także naruszenie: - art. 75 i art. 78 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych Stowarzyszenia pomimo, że przyczyniłyby się one do wyjaśnienia sprawy i nie były sprzeczne z prawem, - art. 76 w zw. z art. 75 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy informacji zawartych w dokumentach urzędowych przywołanych przez Stowarzyszenie w toku postępowania, pomimo, że przyczyniłyby się one do wyjaśnienia sprawy i nie były sprzeczne z prawem, - art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na wybiórczo i tendencyjnie zebranym i rozpatrzonym materiale dowodowym oraz poprzez częściową rezygnację z samodzielnych ustaleń i przyjęcia stanowiska, jakie w piśmie z dnia 27 kwietnia 2016r., znak: [...], zajął Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, - art. 80 k.p.a. oraz art. 80 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt. 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1405 z późn. zm.), zwanej dalej w skardze jako "ustawa u.i.o.ś.", poprzez ustalenie, że przedsięwzięcie o nazwie "Budowa pętli autobusowej i parkingu przesiadkowego w rejonie ul. Tarnowskiej wraz z budową nowego połączenia ul. Tarnowskiej z Rondem Czwartaków" jest samodzielną inwestycją, niepozostającą w związku funkcjonalnym i technologicznym z inną planowaną lub realizowaną inwestycją, pomimo że nawet ten materiał dowodowy, który Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uczyniło podstawą zaskarżonej decyzji, nie daje ku temu dostatecznych podstaw, - art. 80 k.p.a. oraz art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. b i art. 66 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy u.i.o.ś. poprzez ustalenie, że Prezydent Miasta K. był organem właściwym rzeczowo do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia z dnia 5 września 2014 r., a decyzja ta odpowiadała wymogom określonym przez art. 66 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy u.i.o.ś., tj. zawierała opis wariantów wraz z ich uzasadnieniem oraz opis przewidywanego oddziaływania tych wariantów na środowisko, pomimo, że nawet ten materiał dowodowy, który Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uczyniło podstawą zaskarżonej decyzji, nie daje ku temu dostatecznych podstaw. W związku z powyższymi zarzutami strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja wydana w I instancji, są nieprawidłowe. Skarżący wskazał bowiem, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji winno zakończyć się wydaniem decyzji, która merytorycznie rozstrzyga w przedmiocie nieważności badanej decyzji, a zatem wydaniem decyzji albo stwierdzającej nieważność decyzji, albo stwierdzającej, że do wydania decyzji doszło z naruszeniem prawa albo odmawiającej stwierdzenia nieważności. Do zupełnie innych skutków prawnych niż te wyżej prowadzi decyzja o umorzeniu postępowania. Decyzja o umorzeniu postępowania wydana na podstawie art. 105 k.p.a. nie jest formą merytorycznego zakończenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Jej charakter wyznacza bowiem podstawa jej wydania, a zatem art. 105 k.p.a., który jednoznacznie wskazuje, że taka decyzja jest rozstrzygnięciem, którego podstawą są zdarzenia o wymiarze procesowym i które czynią zbędnym wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia. Ponieważ decyzja umarzająca postępowanie na podstawie art. 105 k.p.a. nie rozstrzyga sprawy, lecz stwierdza, że z powodów o znaczeniu formalnoprawnym brak było podstaw do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego, to zdaniem strony, nie może zostać potraktowana jako decyzja wywołująca te same skutki prawne, co decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji. Wydanie decyzji umarzającej postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności oznacza, że w toku tego postępowania odpadła potrzeba wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności rozstrzyga natomiast, że badana decyzja nie posiada żadnej z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącego, Kolegium winno wydać — w zależności od szczegółowych ustaleń — decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności tej decyzji albo decyzję stwierdzającą, że Prezydent Miasta K. wydał swą decyzję z naruszeniem prawa. Ponadto, jak zarzuciła strona, o ile w sentencji decyzji Kolegium jest mowa o umorzeniu postępowania na skutek jego bezprzedmiotowości, o tyle w jej uzasadnieniu organ argumentuje rzekomy brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K.. Powoduje to, w ocenie Stowarzyszenia, że oba te zasadnicze elementy decyzji I instancji pozostają ze sobą w oczywistej sprzeczności. Sentencja wskazuje bowiem, że Kolegium nie dokonało merytorycznego rozpoznania sprawy, czemu jednak zdecydowanie zaprzecza uzasadnienie decyzji, merytorycznie odnoszące się do przedmiotu postępowania. Decyzja II instancji wynikami merytorycznej analizy przesłanek stwierdzenia nieważności dowodzi rzekomej zasadności decyzji I instancji, którą przecież Kolegium uznało, że brak jest potrzeby wydania decyzji stanowiącej merytoryczne rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K.. Dodatkowo strona podniosła, że podstawą wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. był wniosek złożony przez Stowarzyszenie do Kolegium w czerwcu 2016 roku. Pomimo późniejszego formalnego oderwania postępowania od tego wniosku, poprzez zainicjowanie go z urzędu, przedmiotem badania były wyłącznie te zarzuty, które zawarte zostały we wniosku Stowarzyszenia. Kolegium faktycznie ograniczyło się do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia, nie wychodząc poza jego zakres, a zatem nie dokonało w rzeczywistości pełnego badania decyzji Prezydenta Miasta K. w świetle przyczyn nieważności określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Zaskarżona decyzja nie może być zatem traktowana jako decyzja wydana przez Kolegium "wobec siebie". W związku z powyższym organ naruszył art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 §3 oraz w zw. z art. 105 § 1 i art. 158 k.p.a. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 75 i art. 78 k.p.a. strona podniosła, że jest ono skutkiem nieprzeprowadzenia przez Kolegium dowodów zawnioskowanych przez Stowarzyszenie. Organ nie przeprowadził dowodu z szeregu dokumentów, które "powstały" przed dniem wydania decyzji Prezydenta Miasta K., w szczególności z postępowania, które poprzedziło wydanie decyzji Prezydenta Miasta K. (w tym Karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz Raportu o oddziaływaniu na środowisko) oraz dokumentu przygotowanego przez Świętokrzyski Zarząd Dróg Wojewódzkich zatytułowanego jako: "Inwestycje na drogach wojewódzkich w perspektywie 2014 — 2020 w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Świętokrzyskiego". Organ odrzucił dokumenty przywołane przez Stowarzyszenie, jako powstałe po dacie wydania decyzji Prezydenta Miasta K., co, jak zarzuciła strona, nie przeszkadzało organowi, aby wprost opierać się na dokumentach, które właśnie powstały po tej dacie. Przykładem może być pismo Miejskiego Zarządu Dróg w K. z dnia 8 września 2016 r., znak: [...], w oparciu o które Kolegium buduje swoje stanowisko co do istnienia i rodzaju powiązań między przedsięwzięciem, a innymi inwestycjami drogowymi na terenie Kielc. Zatem w sposób zupełnie dowolny przeprowadzone zostało postępowanie dowodowe. W zakresie naruszenia art. 76 k.p.a. autor skargi podniósł, że pomimo przywołania przez Stowarzyszenie w swych pismach szeregu dokumentów urzędowych dowodzących swą treścią, że przedsięwzięcie razem z inwestycjami o nazwach: "Budowa południowej obwodnicy śródmieścia miasta K." (inwestycja nr 1) i "Rozbudowa ul. Wapiennikowej w K. wraz z rozbudową skrzyżowań z ul. Ściegiennego i Husarską oraz z ul. Ks. J. Popiełuszki i ul. Rotmistrza Witolda Pileckiego (dawna Armii Ludowej) w K." (inwestycja nr 2) stanowi element jednej i tej samej zaplanowanej inwestycji, o jednolitej funkcji, tożsamej technologicznie, która sztucznie podzielona została na odcinki, w decyzji II instancji organ nawet o nich nie wspomniał. Stowarzyszenie zwróciło uwagę na konieczność przeprowadzenia konkretnych dowodów urzędowych, z których wprost wynika, że przedsięwzięcie jest ściśle związane z inwestycją nr 1 oraz inwestycją nr 2, a powiązanie to ma wymiar określony w art. 3 pkt. 13 ustawy. Pomijając te i inne dokumenty urzędowe zgłoszone przez Stowarzyszenie, Kolegium dopuściło się rażącego naruszenia art. 76 k.p.a., co decyduje o wadliwości decyzji. Zdaniem Stowarzyszenia organ nie podołał także obowiązkom wynikającym z art. 7 i art. 77 k.p.a. Dowodzą tego z jednej strony argumenty podane wyżej na poparcie zarzutów naruszenia przepisów rozdziału 4 Działu II k.p.a., a z drugiej strony, bezkrytyczne przejęcie przez Kolegium stanowiska, jakie w piśmie z dnia 27 kwietnia 2016 r. (znak:- [...]) zajął Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska. Skutkiem tego ostatniego było zaś faktyczne odstąpienie od samodzielnego dokładnego wyjaśnienia przez organ stanu faktycznego sprawy oraz przyjęcie cudzego punktu widzenia za podstawę jej załatwienia. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie jest organem właściwym do rozstrzygnięcia, czy też wyrażenia opinii w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. i w związku z tym jego stanowisko w tej materii jest irrelewantne w tej sprawie. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, jako organ uprawniony wyłącznie do wystąpienia do Kolegium o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K., na wniosek Stowarzyszenia, określił w swym piśmie jedynie, że takiego żądania nie skieruje do Kolegium. Jednym ze skutków naruszenia art. 7 oraz art. 77 k.p.a. jest przyjęcie w decyzji: II instancji, że przedsięwzięcie jest samodzielną inwestycją, co ma się wyrażać m.in. w tym, że konsekwencją jego realizacji ma być powstanie nowego odcinka drogi wojewódzkiej nr [...] , a zarazem stanowić ma to dowód na odrębność od inwestycji nr 1 i inwestycji nr 2, które projektowane są jako drogi powiatowe. Procedura środowiskowa dotyczyła ulicy miejskiej, nie mającej pełnić funkcji odcinka drogi wojewódzkiej, podczas, gdy już w dokumentacji realizacyjnej powstałej po wydaniu decyzji Prezydenta Miasta K., funkcja tej ulicy określona została inaczej tj. w ten sposób, że ma ona stanowić odcinek drogi wojewódzkiej nr [...] . Jest to okoliczność, w opinii strony, poddająca pod wątpliwość prawidłowość procedury środowiskowej zakończonej wydaniem decyzji Prezydenta Miasta K.. W inny bowiem sposób na środowisko oddziaływuje ulica o typowo miejskim charakterze, a w inny - droga wojewódzka. Co oczywiste, inne są też zakres i intensywność oddziaływań na środowisko, a także wariantowanie. Kolegium zupełnie pominęło, że w dacie wydania ww. decyzji Prezydenta Miasta K. istniał dokument przygotowany przez Świętokrzyski Zarząd Dróg Wojewódzkich o tytule "Inwestycje na drogach wojewódzkich w perspektywie 2014 — 2020 w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Świętokrzyskiego", który dowodzi, że uczynienie przedsięwzięcia odcinkiem drogi wojewódzkiej nr [...] było już wówczas planowane. Organ nie wyjaśnił, jaki ma być przebieg na obszarze Kielc drogi wojewódzkiej nr [...] , w szczególności pominięto wszystkie wnioski dowodowe, jakie w tym zakresie zgłosiło Stowarzyszenie. Ta okoliczność winna być wszechstronnie i wnikliwie zbadana i wyjaśniona przez Kolegium, zwłaszcza w kontekście jej wpływu na decyzję Prezydenta Miasta K.. Organ wykroczył poza ramy określone art. 80 k.p.a., gdyż swe ustalenia oparto jedynie na fragmencie materiału dowodowego, który w dodatku poddany został nie tyle swobodnej, co dowolnej ocenie. Dotyczy to w szczególności ustalenia, czy przedsięwzięcie jest samodzielną inwestycją, czy też istnieje między nim a inwestycją nr 1 oraz inwestycją nr 2 powiązanie funkcjonalne lub technologiczne. Jest to zaś okoliczność o podstawowym znaczeniu (rozstrzygająca) dla sposobu zakończenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K.. Przedsięwzięcie stanowi element inwestycji drogowej, która zakłada budowę w K. dwujezdniowej drogi o parametrach drogi klasy "Z", w dokumentach inwestorskich określanej jako "południowa obwodnica miasta", która ma mieć nie więcej niż 5 kilometrów długości, jej realizacja podzielona została aż na 3 odcinki. Żaden z trzech ww. odcinków nie jest samodzielny. Odcinki są zbyt krótkie, aby samodzielnie kreować funkcję oraz parametry objętych nimi odcinków dróg. Funkcja ta oraz parametry determinowane są przez funkcję oraz parametry całej obwodnicy obejmującej wszystkie te odcinki łącznie. Wyraźne jest także powiązanie technologiczne inwestycji nr 2 z przedmiotowym przedsięwzięciem. Miejscem ich styku jest skrzyżowanie ulicy Wapiennikowej z ulicą Tarnowską w K.. Parametry tego skrzyżowania, zaliczonego do Inwestycji nr 2, a także technologia jego wykonania, determinują w sposób oczywisty technologię wykonania oraz parametry drogi realizowanej w ramach przedsięwzięcia. Ten ostatni odcinek zaczyna swój bieg właśnie od tego skrzyżowania i jest jednolity w tych względach na całym swym przebiegu. Silnego powiązania ze sobą wszystkich trzech odcinków planowanej obwodnicy dowodzi tożsamość planowanych rozwiązań technologicznych, technicznych, wyrażających się m.in. w nadaniu tym odcinkom takiej samej kategorii drogi, tj. drogi zbiorczej klasy "Z". Tożsamości funkcji, a zarazem jednolitego charakteru wszystkich trzech odcinków, dowodzi Strategia Zintegrowanych Inwestycji Terytorialnych Kieleckiego Obszaru Funkcjonalnego na lata 2014 – 2020. O braku samodzielności przedsięwzięcia oraz pozostałych dwóch odcinków, na jakie podzielona została obwodnica, dowodzi że odcinki te były i są procedowane niemal w tym samym czasie. Decyzja II instancji narusza więc przepisy art. 80 i art. 3 pkt 13 ustawy u.i.o.ś. w sposób oczywisty, utrzymując bowiem w mocy decyzję I instancji, pozostawia tym samym w obrocie prawnym decyzję Prezydenta Miasta K., której przedmiotem jest jedynie część obwodnicy, sztucznie wydzielona w postaci przedmiotowego przedsięwzięcia, nie zaś całość obwodnicy, jak tego wymaga art. 3 pkt 13 ustawy u.i.o.ś. O rażącym charakterze przedstawionego naruszenia art. 80 ust. 1 w zw. z art. 3 u.i.o.ś., jak wskazała strona, przesądza nie tylko jego oczywistość, ale również wyrażająca się w faktycznym nieprzeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia, jako części obwodnicy. Decyzja środowiskowa nie została poprzedzona rzeczywistą i szczegółową analizą skumulowanego oddziaływania na środowisko, co oznacza, że jej wydanie nie zostało poprzedzone oceną środowiskową, co decyduje o tym, że decyzja środowiskowa wprost narusza art. 80 ww. ustawy. Efektem bowiem błędnego uznania, że przedsięwzięcie jest samodzielną całością było wadliwe ustalenie, że Prezydent Miasta K. był organem właściwym rzeczowo do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Gdyby Kolegium oceniło materiał dowodowy w sposób właściwy, ustaliłoby, że przedsięwzięcie jest sztucznie wydzielonym elementem większej całości, obwodnicy. Obszar jej oddziaływania obejmuje zaś m.in. teren zamknięty, który znajduje się w tej części obwodnicy, która została wydzielona jako inwestycja nr 1. Zgodnie z art. 75 ust. 1 lit. b ustawy u.i.o.ś., organem właściwym do oceny oddziaływania obwodnicy na środowisko, a co za tym idzie, każdego z jej trzech odcinków, jest wyłącznie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K.. Naruszenie art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy u.i.o.ś. ma charakter rażący, jest oczywiste i wyraźne. Skutkiem naruszenia art. 80 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 13 ustawy u.i.o.ś. było, w ocenie skarżącego, niedostrzeżenie przez Kolegium, że skutkiem podziału obwodnicy na odcinki jest zupełnie odrębna ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co istotnie wpłynęło na sposób i wynik oceny oddziaływania na środowisko. Raport o oddziaływaniu na środowisko sporządzony w postępowaniu, w którym wydana została decyzja Prezydenta Miasta K., odnosi się wyłącznie do przedsięwzięcia. Nie prezentuje on natomiast skumulowanych oddziaływań obwodnicy, a zatem całości zamierzenia. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie prezentuje nawet, pomimo takiego wymogu wynikającego z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy u.i.o.ś., wymogu alternatywnego wobec preferowanego przez inwestora. Nawet gdyby przyjąć, że raport prezentuje rozwiązanie konkurencyjne wobec wariantu preferowanego przez inwestora, to i tak, w ocenie strony, należy je odnosić do przedsięwzięcia traktowanego jako samodzielna całość, co oznacza, że nie stanowi alternatywy dla obwodnicy. Skutkiem powyższych uchybień jest wadliwość decyzji II instancji, która utrzymuje w mocy nieprawidłową decyzję wydaną w I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 27 czerwca 2018 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o oddalenie skargi i zasadzenie kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oceniając zaskarżoną decyzję według kryterium zgodności z prawem w granicach zakreślonych powołanymi wyżej przepisami prawa, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, które wymagało wyeliminowania kwestionowanego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Na wstępie wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z dnia 21 września 2017 r. w sprawie sygn. akt II SA/Ke 380/17 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 20 kwietnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego, a wydanej na skutek wniosku Stowarzyszenia Mieszkańców Dzielnicy P. z siedzibą w K. (dalej powoływane jako "Stowarzyszenie", "skarżący", "strona") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia 10 stycznia 2017 r. umarzającą postępowanie, wszczęte z urzędu, w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 5 września 2014 r. o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia pn. "Budowa pętli autobusowej i parkingu przesiadkowego w rejonie ul. Tarnowskiej wraz z budową nowego połączenia ul. Tarnowskiej z Rondem Czwartaków". Sąd nie podzielił argumentacji Kolegium, że K. K. nie legitymował się pełnomocnictwem do reprezentowania wszystkich członków Stowarzyszenia w zakresie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sąd stwierdził bowiem w uzasadnieniu ww. wyroku z dnia 21 września 2017 r., że treść dokumentów pełnomocnictw udzielonych K.owi K.owi z dnia 24 marca 2015 r. i z dnia 19 października 2015 r. zawiera pełnomocnictwo dla K.a K.a do występowania w imieniu członków Stowarzyszenia w postępowaniach administracyjnych w sprawach objętych umocowaniem, w tym także do składania środków zaskarżenia. W związku z powyższym, z uwagi na treść art. 152 p.p.s.a., zasadnie Kolegium rozpatrzyło wniosek Stowarzyszenia o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia 10 stycznia 2017 r. W niniejszej sprawie zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzyło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 5 września 2014 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. Stowarzyszenie w skardze zarzuciło jednak zaskarżonej decyzji naruszenie art. 105 k.p.a., podnosząc, że Kolegium nie stwierdzając żadnej z przesłanek stwierdzenia nieważności, zamiast merytorycznie rozstrzygnąć w przedmiocie stwierdzenia nieważności (w tym poprzez odmowę stwierdzenia nieważności), bezzasadnie umorzyło postępowanie. Stosownie do art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jej merytorycznego rozstrzygnięcia. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Innymi słowy, sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej ingerencji organu administracyjnego, zaś jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne czy to pozytywne, czy też negatywne, staje się prawnie niedopuszczalne (zob. wyrok WSA we Wrocławiu, II SA/Wr 758/13, lex nr 1568427). Zgodnie z art. 33 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej, uznając żądanie organizacji społecznej za uzasadnione, postanawia o wszczęciu postępowania z urzędu lub o dopuszczeniu organizacji do udziału w postępowaniu. Na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania lub dopuszczenia do udziału w postępowaniu organizacji społecznej służy zażalenie. Zatem w razie uznania żądania przez organizację społeczną wszczęcia postępowania w sprawie dotyczącej innej osoby za zasadne organ administracji publicznej wydaje postanowienie o wszczęciu postępowania z urzędu. W takim wypadku należy stosować odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące wszczęcia postępowania z urzędu. Stowarzyszenie Mieszkańców Dzielnicy P. z siedzibą w K. wnioskiem z dnia 8 czerwca 2016 r. zwróciło się do Kolegium o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 5 września 2014 r. Zasadnie zatem, ponieważ Stowarzyszenie nie było stroną postępowania administracyjnego, w wyniku którego wydana została ww. decyzja Prezydenta Miasta K., postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji zostało wszczęte z urzędu, a następnie postanowieniem z dnia 14 grudnia 2016 r. Nadto Kolegium dopuściło Stowarzyszenie do udziału w ww. postępowaniu na prawach strony. Stroną postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji są strony postępowania zwykłego zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej oraz każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok NSA z 27 marca 2012 r. II OSK 50/11, Lex 1219156). O tym, czy określonemu podmiotowi przysługują uprawnienia strony, a więc czy ma on interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy, przesądzają przepisy prawa materialnego, z których dla danego podmiotu wynikają określone prawa lub obowiązki (wyrok NSA z 19 kwietnia 2012 r. I OSK 531/11, 2012-04-19, LEX nr 1218879). W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, organ zasadnie więc umorzył postępowanie prowadzone w trybie nadzwyczajnym jako bezprzedmiotowe wobec oceny, że nie zaistniała żadna z przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. będących podstawą stwierdzenia nieważności decyzji. Brak było bowiem podstaw prawnych do odmowy wszczęcia postępowania, zatem do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, skoro brak było strony postępowania, wobec której takie rozstrzygnięcie mogłoby zostać wydane, czyli adresata decyzji konkretyzującej jego prawa lub obowiązki. Postępowanie toczyło się z urzędu. Stowarzyszenie uczestniczyło w postępowaniu wyłącznie na prawach strony. Przechodząc więc w dalszej kolejności do dokonanej przez Kolegium oceny, że w niniejszej sprawie stwierdzenie nieważności decyzji nie może mieć miejsca, gdyż decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 5 września 2014 r. nie jest dotknięta w sposób niewątpliwy żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., należy podnieść, co następuje. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji służy wyeliminowaniu z obrotu prawnego takich rozstrzygnięć wydawanych w toku administracyjnego postępowania, które ze względu na ich kwalifikowane wady pozostają w oczywistej sprzeczności z podstawowymi zasadami państwa prawnego i obowiązującego systemu prawnego. Możliwość eliminacji z obrotu prawnego w drodze stwierdzenia nieważności ostatecznych decyzji jest ograniczona, bo pozwala stwierdzić nieważność jedynie takich decyzji, które obarczone są najcięższymi wadami prawnymi, wyczerpująco wyliczonymi w art. 156 § 1 k.p.a. Właściwy organ orzeka więc o stwierdzeniu nieważności badanej decyzji tylko wtedy, jeżeli równocześnie stwierdzi, że wystąpiła przynajmniej jedna z podstaw stwierdzenia nieważności, wyczerpująco wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. oraz w przypadku, gdy nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności, a więc nie upłynął termin dopuszczalności stwierdzenia nieważności badanej decyzji, ani też decyzja nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznego rozstrzygnięcia jest ocena decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno - prawnego. Jednocześnie zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnej wyrażonej w art. 16 k.p.a. Oznacza to, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej może nastąpić tylko w sytuacji gdy organ ponad wszelką wątpliwość ustali, iż decyzja taka dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., przy czym przesłanki te wymienione są enumeratywnie i nie podlegają wykładni rozszerzającej. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji uwzględnia się stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji. W niniejszej sprawie organ dokonał kontroli ww. decyzji Prezydenta Miasta K. pod kątem tego, czy dotknięta jest ona jedną z wad kwalifikowanych, o jakich mowa w art. 156 § 1 k.p.a. głównie w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 z późn. zm., w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania kontrolowanej decyzji, powoływanej dalej też jako "ustawa środowiskowa"). W ramach tej oceny Kolegium wskazało, a co jest kwestionowane przez Stowarzyszenie, że decyzja organu I instancji została wydana przez właściwy organ. Zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy środowskowej, organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wójt, burmistrz, prezydent miasta w przypadku przedsięwzięć innych niż wymienione w art. 75 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, co do których właściwe są inne organy, w tym regionalny dyrektor ochrony środowiska co do przedsięwzięć realizowanych na terenach zamkniętych - art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy środowiskowej. W myśl art. 75 ust. 6 ustawy środowiskowej, w przypadku przedsięwzięcia realizowanego w części na terenie zamkniętym dla całego przedsięwzięcia decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje regionalny dyrektor ochrony środowiska. Planowana inwestycja pn. "Budowa pętli autobusowej i parkingu przesiadkowego w rejonie ul. Tarnowskiej wraz z budową nowego połączenia ul. Tarnowskiej z Rondem Czwartaków", której dotyczyła kwestionowana decyzja Prezydenta Miasta K. nie była zamierzona do realizacji na terenie zamkniętym. Stowarzyszenie wywodziło jednak, że inwestycja ta stanowi element przedsięwzięcia, na które składają się jeszcze inwestycje pn. "Budowa południowej obwodnicy śródmieścia miasta K." i "Rozbudowa ul. Wapiennikowej w K. wraz z rozbudową skrzyżowań z ul. Ściegiennego i Husarską oraz z ul. Ks. J. Popiełuszki i ul. Rotmistrza Witolda Pileckiego (dawna Armii Ludowej) w K.", a pierwsza z nich bezspornie realizowana jest na terenie zamkniętym. Takie wnioskowanie skarżącego jest jednak nieuprawnione, albowiem w świetle treści decyzji Prezydenta Miasta K. oraz materiału dowodowego, w oparciu o który została ta decyzja wydana, w szczególności Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, nie sposób twierdzić, że przedmiotowa inwestycja nie jest odrębnym przedsięwzięciem od ww. inwestycji w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej. Zgodnie z tym przepisem prawa, przedsięwzięcie to zamierzenie budowlane lub inna ingerencja w środowisko polegająca na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Zatem przedmiotowe przedsięwzięcie dla zakwalifikowania go jako jednego przedsięwzięcia w rozumieniu ustawy wymagałoby wykazania jego powiązania technologicznego z dwoma wskazanymi przez stronę przedsięwzięciami. Takiego powiązania nie dopatrzył się jednak Prezydent Miasta K. (wydając decyzję z dnia 5 września 2014 r. i będąc jednocześnie organem właściwym dla przedsięwzięcia "Rozbudowa ul. Wapiennikowej w K. wraz z rozbudową skrzyżowań z ul. Ściegiennego i Husarską oraz z ul. Ks. J. Popiełuszki i ul. Rotmistrza Witolda Pileckiego w K."), ani Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (w ramach kontroli tych przedsięwzięć dokonanej w trybie art. 76 ust. 1 ustawy – pismo z dnia 27 kwietnia 2016 r. znak: [...]), jak również Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w niniejszej sprawie po wszechstronnej analizie zgromadzonych dokumentów. Z uzasadnienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez Stowarzyszenie, ale także ze skargi wywiedzionej w tej sprawie wynika, że Stowarzyszenie przede wszystkim dopatruje się powiązania funkcjonalnego pomiędzy wymienionymi trzema przedsięwzięciami, które jednak nie jest podstawą do uznania wskazanych przez stronę inwestycji jako jednego przedsięwzięcia w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej. Ponadto Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie miał wątpliwości, że przedmiotowe przedsięwzięcie cechuje samodzielność funkcjonalna. Zakłada ona, że inwestycja drogowa stanowi jedno przedsięwzięcie, jeżeli po jej zrealizowaniu będzie funkcjonować, tj. spełniać zakładane cele polegające na usprawnieniu ruchu, niezależnie od tego, czy pozostałe elementy projektowanego większego systemu drogowego zostaną zrealizowane, czy też nie. Inwestycja, której dotyczy niniejsza sprawa spełnia to kryterium. Nawet jeśli jest ona wyodrębniona z większego założenia budowlanego dotyczącego skomunikowania południowej części miasta K., to jednak służy wykonaniu określonego odcinka drogi, który ma charakter zamknięty i samodzielny względem reszty układu drogowego miasta. Stanowi trasę łączącą ulicę Tarnowską z rondem Czwartaków, na którą pojazdy będą się mogły dostać z innych dróg i po pokonaniu której będą mogły kontynuować jazdę po innych drogach. Jak wyjaśniło Kolegium w decyzji z dnia 10 stycznia 2017 r., utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją, przedmiotowa inwestycja drogowa umożliwi wprowadzenie ruchu do miasta K. z kierunku Połaniec-Staszów. Stanowić ma wchodzący promieniście do miasta ciąg drogi wojewódzkiej, która przeniesie część ruchu z ulicy Wrzosowej na ten nowoprojektowany odcinek. Zatem niezależnie od powodzenia dwóch pozostałych inwestycji, na które powołuje się skarżący, spełni swoją komunikacyjną funkcję. Kolegium wyjaśniło jednak powody realizowania tego odcinka drogi jako samodzielnego przedsięwzięcia (możliwości finansowe miasta, hierarchia potrzeb poszczególnych potrzeb inwestycji komunikacyjnych, odrębne źródło finansowania – Program Operacyjny Polska Wschodnia). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w zakresie powyższych rozważań wskazuje na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 29 stycznia 2015 r. (II OSK 1605/13, oddalającym skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2013 r., IV SA/Wa 825/12, lex nr 1453321), w którym NSA podkreślił, że: "Żadne przedsięwzięcie nie funkcjonuje w całkowitym oderwaniu od otoczenia, w tym bez powiązań z innymi elementami szeroko rozumianej infrastruktury, zresztą tego rodzaju izolacja podważałaby potrzebę przeprowadzania oceny środowiskowej. Dotyczy to zwłaszcza przedsięwzięć będących drogami, które, jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, zawsze są częścią większej całości, składając się na cały system komunikacyjny. Stąd podejście proponowane przez pełnomocnika, wykluczające niejako z góry uznanie za przedsięwzięcie inwestycji będącej fragmentem tej całości, w tej sprawie ograniczającej się do przebudowy układu drogowego miasta, utrudniłoby, o ile nie uniemożliwiło przeprowadzenie tej przebudowy. Powszechnie znany jest wszak fakt, że budowa dróg, zwłaszcza o większych rozmiarach i o złożonych rozwiązaniach konstrukcyjnych, przebiega etapami lub równolegle na różnych odcinkach drogi w ramach odrębnych, niezależnych od siebie robót budowlanych, które mogą być wykonywane przez różne podmioty i finansowane z innych źródeł." Zatem o powiązaniu technologicznym przedsięwzięć nie może decydować również sam fakt fizycznego połączenia różnych urządzeń i budowli. Gdyby tak było, każde przedsięwzięcie drogowe, z natury rzeczy włączone do istniejącej sieci drogowej, musiałoby obejmować ocenę wpływu na środowisko, w tym oddziaływania skumulowane, wszelkich elementów systemu dróg w skali kraju, gdyż sieć drogowa z założenia tworzy jedną całość (zob. ww. wyrok WSA w Warszawie, IV SA/Wa 825/12). W tym miejscu należy zwrócić uwagę, jak słusznie podniósł WSA w Warszawie w ww. wyroku z dnia 26 lutego 2013 r., że geneza przepisu art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko sięga ustawy z dnia z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (w brzmieniu sprzed 15 listopada 2008 r., kiedy to weszła w życie ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko). Zgodnie z art. 46 ust. 2a powołanej ustawy, przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty, a zatem jego brzmienie było tożsame z brzmieniem art. 3 ust. 1 pkt 13 obecnie obowiązującej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z uzasadnieniem do projektu ustawy (uchwalonej w dniu 3 października 2003 r.) o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw, przepis art. 46 ust. 2a Prawa ochrony środowiska, wprowadzono "w celu uniknięcia sytuacji, w której pewne przedsięwzięcia tworzące jedną technologiczną całość są sztucznie rozbijane na mniejsze, odrębne przedsięwzięcia aby uniknąć sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko" Tymczasem w rozpoznawanej sprawie Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 6 listopada 2012 r. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji i określił zakres raportu. W świetle powyższych rozważań nie sposób uznać za zasadne twierdzenia skargi, że przedmiotowa inwestycja składa się na jedno przedsięwzięcie obejmujące trzy wyżej wskazane przez skarżącego inwestycje z uwagi na ich technologiczne i funkcjonalne powiązanie. Fizyczne połączenie dróg w ramach ww. trzech zamierzeń inwestycyjnych, zbliżone ich parametry, a nawet ta sama kategoria nie skutkują oceną, że stanowią one jedno przedsięwzięcie w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej. Na tym zaś twierdzeniu zasadzają się głównie zarzuty skargi, które Sąd ocenia tym samym jako chybione. Zarzuty natury procesowej przede wszystkim dotyczą prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego i oceny zebranego materiału dowodowego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K.. Jak już jednak wyżej podniesiono postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności ma odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Organ prowadzący takie postępowanie w trybie nadzwyczajnym w zasadzie opiera się na materiale dowodowym zgromadzonym przed wydaniem kontrolowanej decyzji ostatecznej. Dodatkowe dowody, w tym z dokumentu, mogą o tyle mieć znaczenie dla wyniku sprawy, o ile pozwolą na zweryfikowanie istnienia którejkolwiek z wad decyzji określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Trudno więc skutecznie postawić organowi zarzut dowolnej oceny dowodów przedstawionych przez skarżącego w związku z postępowaniem o stwierdzenie nieważności decyzji, skoro zmierzają one do wykazania, że przedmiotowa inwestycja łącznie z dwiema innymi inwestycjami stanowi element jednego zaplanowanego przedsięwzięcia, sztucznie podzielonego na odcinki. Kolegium odniosło się jednak do zgłoszonych przez Stowarzyszenie wniosków dowodowych i wyjaśniło, z jakich przyczyn zgłoszone dowody nie mogą mieć wpływu na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się zatem naruszenia prawa procesowego w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji, mając na względzie powyższe rozważania zaprzeczające twierdzeniu Stowarzyszenia o istnieniu technologicznego, funkcjonalnego powiązania trzech inwestycji, mających się składać na jedno przedsięwzięcie tworzące południową obwodnicę miasta. Na tym założeniu skarżący zbudował także zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego (choć w powiązaniu z art. 80 k.p.a.), w szczególności art. 80 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 oraz art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. b i art. 66 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy środowiskowej. Jednakże z podanych wyżej i poniżej przyczyn nie mogły one prowadzić do uwzględnia skargi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. dokonało wszechstronnej oceny decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 5 września 2014 r. określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem. Kolegium, w świetle powyższego, zasadnie uznało, że badana decyzja wydana została przez właściwy organ do wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych w świetle art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy środowiskowej. Przedsięwzięcie zostało prawidłowo zakwalifikowane do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Prezydent Miasta K. zobowiązał wnioskodawcę – Miejski Zarząd Dróg w K. do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wnioskowanej inwestycji i określił jej zakres, uwzględniając w całości opinie w tym zakresie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, które to organy następnie pozytywnie uzgodniły realizację przedmiotowego przedsięwzięcia po skontrolowaniu przedłożonego ze zmianami przez wnioskodawcę raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Raport ten, jak trafnie ustaliło Kolegium, zawierał wymagane ustawą elementy, w tym wymagane ustawą środowiskową wariantowanie. Wyjaśnić przy tym należy, że w Raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko rozważono wariant proponowany przez wnioskodawcę, racjonalny wariant alternatywny oraz wariant najkorzystniejszy dla środowiska zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej. Natomiast z wyjaśnionych powyżej przyczyn Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa w tym zakresie z powodu nierozważenia wariantu alternatywnego dla obwodnicy obejmującej ww. trzy inwestycje. Postępowanie poprzedzające wydanie decyzji z dnia 5 września 2014 r. Prezydent Miasta K. przeprowadził z zachowaniem procedury udziału społeczeństwa w tym postępowaniu, a wydana w jego wyniku decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zawiera nie tylko elementy określone w Kodeksie postępowania administracyjnego, ale także w ustawie środowiskowej – art. 82. Decyzja zgodnie z wymogami tej ustawy zawiera załącznik - "Charakterystyka planowanego przedsięwzięcia", uwzględnia także ustalenia raportu w zakresie wzajemnego kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedmiotowe przedsięwzięcia, w szczególności w zakresie emisji hałasu, z powodu której nałożono w decyzji obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej. Odnosząc się do z kolei zarzutu skargi dotyczącego powołania się przez Kolegium na pismo Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 27 kwietnia 2016 r. i poczynienia ustaleń w sprawie w oparciu o stanowisko tego organu, należy stwierdzić, że nie zasługiwał on na uwzględnienie. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska jest wyspecjalizowanym w zakresie ochrony środowiska organem, korzystającym ze szczególnych kompetencji w świetle art. 76 ust. 1 ustawy środowiskowej. To na podstawie tego przepisu ustawy, zresztą na wniosek Stowarzyszenia, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska dokonał kontroli zamierzeń inwestycyjnych dotyczących przedmiotowego przedsięwzięcia oraz inwestycji - "Rozbudowa ul. Wapiennikowej w K. wraz z rozbudową skrzyżowań: z ul. Ściegiennego i ul. Husarską oraz z ul. Ks. J. Popiełuszki i ul. Armii Ludowej w K." w związku z zarzutami Stowarzyszenia, że powinny one podlegać jednej procedurze oceny oddziaływania na środowisko zakończonej uzyskaniem jednej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, Organ ten nie stwierdził nieprawidłowości, w szczególności w zakresie wydanej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 5 września 2014 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie sposób zatem zarzucić skutecznie Kolegium, że uwzględniło wyniki powyższej kontroli w trybie art. 76 ust. 1 ustawy środowiskowej. W sytuacji odwrotnej, gdyby ustalenia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska były odmienne od dokonanych, w szczególności organ ten dopatrzyłby się podstaw do skierowania wniosku o stwierdzenie nieważności badanej decyzji z dnia 5 września 2014 r., zarzut nieuwzględnienia takiego wniosku mógłby okazać się trafnie postawiony. W świetle powyższych rozważań, zdaniem Sądu, zasadnie Kolegium stwierdziło, że kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 5 września 2014 r. nie narusza rażąco prawa, jak również nie zachodzi inna kwalifikowana wada decyzji w świetle art. 156 § 1 k.p.a. i umorzyło postępowania prowadzone w trybie nadzwyczajnym. Sąd nie znalazł bowiem podstaw do zakwestionowania zasadności powyższej oceny dokonanej w sprawie przez ten organ. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. ----------------------- Decy; SKO. z dni I inst w spr; Zaróx Przed nume I. Za w zw. 1. Z mo w drc decyz; wproś z przi wydar