II SA/Ke 287/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Marta Bieniek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 maja 2014r. sprawy ze skargi I. M. i A. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..]. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach, po rozpoznaniu odwołania H. i H. P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakładającej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane na właścicieli – H. i H. P. obowiązek sporządzenia i przedłożenia w terminie do dnia 30 czerwca 2014r. projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych przy budowie budynku mieszkalnego na działce nr [...] w H. przy ul. K. 1 A, z zastrzeżeniem, że projekt zamienny winien spełniać warunki określone w art. 33 ust. 2 i art. 34 Prawa budowlanego, rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze. zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, obowiązujących Polskich Normach i zasadach wiedzy technicznej, rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.), a ponadto projekt winien jednoznacznie określać zakres i sposób wykonania ewentualnych robót budowlanych niezbędnych do doprowadzenia przedmiotowego budynku do zgodności z przepisami techniczno- budowlanymi - na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2013r. poz. 1409 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie administracyjne prowadzone przez organ I instancji w sprawie budynku mieszkalnego na działce nr [...] w H.przy ul. K. 1A. W uzasadnieniu decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Postępowanie w sprawie niniejszej zostało wszczęte 27 listopada 2013r. przez organ nadzoru budowlanego po kolejnym wniosku I. i A. M. z dnia 28 sierpnia 2013r. “o skontrolowanie prawidłowości wykonania budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [....] w m. H., należącego do H. i H. P., jego zgodności z projektem, gdyż dokonano rozbudowy tego budynku o zadaszenie schodów w trakcie zmiany pokrycia dachowego, lokalizacji na działce...". Postępowanie wszczęte w związku z poprzednim wnioskiem I. i A. M. z dnia 8 grudnia 2008r. “o skontrolowanie prawidłowości wykonania budynku mieszkalnego oraz budynków gospodarczych", wskazujący na “obsadzone okna w odległości mniejszej niż 3m od granicy" zostało zakończone decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego umarzającą na podstawie art. 105 k.p.a. postępowanie administracyjne w sprawie otworów okiennych znajdujących się na działce [...], która została utrzymana w mocy decyzją ego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. W tym postępowaniu w wyrokach NSA z dnia 12 stycznia 2011r. sygn. akt II OSK 5/10 oraz WSA z dnia 31 marca 2011r., sygn. akt II SA/Ke 124/11. Sądy zaakceptowały usytuowanie przedmiotowego budynku ścianą z okami, bez ich zamurowania w odległości 3m od granicy. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przedstawił czynności podejmowane w toku postępowania wywołanego wnioskiem z dnia 28 sierpnia 2013r., jak i poprzednim. Ustalił, że decyzją z dnia [...] Zastępca Naczelnika Miasta i Gminy udzielił H. i H. małż. P. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wg. projektu [...] kubatura 630,0 m3, pow. użytkowa 118,28 m2, pow. całkowita 220,0m2, izb 7 oraz zbiornika na ścieki, na działce nr ewid. [...] w miejscowości H. przy ul. K.j 1. Według tej decyzji budynek powinien być usytuowany zgodnie z planem zagospodarowania działki, tj. powinien być usytuowany w odległości 5,0 m od granicy południowo- zachodniej, będącej wówczas polem i w odległości 6,0m od granicy północno – wschodniej, będącej lasem. Według projektu W-05/84 od strony ulicy do budynku prowadziły schody usytuowane nad pomieszczeniem na opał znajdującym się w piwnicy. Poziom terenu jest 1,15 m poniżej poziomu 00,0 budynku. Jak wynika z rzutu poddasza, okap dachu od strony zachodnio - północnej miał być w odległości 0,60m od ściany. Wjazd do garażu miał być o ok. 2,49 – 1,15m=1,34m poniżej poziomu terenu. Obecnie przedmiotowy budynek usytuowany jest w odległości ok. 3 m od granicy z działką od strony południowo - zachodniej i ok. 8 m od strony lasu. Wjazd do garażu jest z poziomu terenu, co wskazuje, że poziom posadowienia budynku został podwyższony. Schody usytuowane są wzdłuż ściany zachodnio - północnej od narożnika północnego budynku i prowadzą na taras, którego powierzchnia jest równa sumie wcześniej zaprojektowanych od strony drogi schodów i istniejącego podestu. Taras ten to część stropu pomieszczenia na opał, który ze względu na podwyższenie poziomu posadowienia również uległ podwyższeniu. Jak zmierzono podczas oględzin w dniu 12 września 2013r. kalenica dachu od strony południowo - zachodniej jest na wysokości 9,01m od poziomu terenu, czyli jest wyżej od projektowanej (7,2 + 1,15 m = 8,35m) o ok. 0,66 m. Zadaszenie nad schodami wejściowymi, których usytuowanie zmieniono, ma, co zmierzył organ I instancji - 2,3 m, a według projektu ma ok. 0,6 m, więc jest szersze od zaprojektowanego o ok. 1,7 m. Według znajdującego się w aktach sprawy oświadczenia z dnia 20 lipca 1986r. J. M. wyraził zgodę na usytuowanie budynku mieszkalnego małż. P. w odległości 3 m od granicy z działką [...], będącej wówczas polem. Na oświadczeniu tym jest adnotacja W. Z.- inspektora ds. budownictwa, stwierdzającej zgodność podpisów. Ponadto według, będącego w aktach sprawy, pisma małż. P. z dnia 14 lipca 1986r., adresowanego do Referatu Urbanistyki i Architektury, Nadzory Budowlanego Urzędu Miasta i Gminy "o wyrażenie zgody na wybudowanie domu z podpiwniczeniem na poziomie terenu, ponieważ nie ma możliwości wykopania ziemi zalania ławy fundamentowej ze względu na bardzo trudny teren, zalewanie wodą, oraz tzw. kurzawkę" W. Z. - Inspektor ds. budownictwa wyraziła na to zgodę. Ponadto, jak oświadczyła w dniu 19 listopada 2013r. w organie I instancji W.Z. (pracująca w latach 1973 - 1990 w Urzędzie Miasta i Gminy jako inspektor ds. budownictwa) wykonanie zadaszenia nad schodami w takiej formie jak obecnie było uzgodnione w trakcie budowy. Potwierdzeniem jest załączony do odwołania rysunek W- 05/84/19 (z pieczątką Inspektora ds. budownictwa – W. Z.) dotyczący elewacji bocznej, na którym zaznaczone zostało przedłużenie o ok. 1,4m okapu dachu nad tarasem i schodami wejściowymi. W 2004r. cały dom był ocieplany styropianem i ze względu na duże utrudnienie w ocieplaniu komina i facjaty - łazienki znajdujących się w połaci dachu konieczne było rozebranie zadaszenie nad wejściem, dopiero w 2005r. była wykonana struktura. Wymiany eternitu dokonano w 2006r. i w tym czasie zostało przywrócone zadaszenie nad wejściem. Potwierdzeniem zaistniałej sytuacji są zdjęcia ze ślubu, który odbył się w dniu 18 czerwca 2005r., złożone do akt przez skarżących M. oraz zeznania świadków: P. i M. M. W świetle powyższego, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że wszelkie zmiany w stosunku do pierwotnego projektu budowlanego przy przedmiotowym budynku mieszkalnym uzgadniane były w obecności pracownika Urzędu Miasta i Gminy Stąporków - inspektora ds. budownictwa w okresie przynajmniej do 1990 roku, tj. czasu zatrudnienia W. Z.i w tym czasie wykonane. Organ odwoławczy wskazał, że w czasie wykonywania robót obowiązywała ustawa z dnia 24 października 1974r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) oraz wydane na podstawie art. 6 ust. 2 pkt 1 tej ustawy rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. Nr 17, poz. 62 ze zm.). Oba powołane akty normatywne przewidywały tryby wyrażania zgody na odstępstwa od wymagań techniczno- budowlanych. W myśl art. 10 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974r., odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych (do których w myśl art. 5 ust. 4 tej ustawy należały warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane, a więc także warunki usytuowania budynków), było dopuszczalne w razie konieczności wprowadzenia rozwiązań dających lepsze efekty społeczno-gospodarcze. Zgodę na takie odstępstwo wyrażał organ lub jednostka określona przez ministra właściwego do wydania przepisów. Według przepisu art. 10 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974r., odstępstwo nie mogło spowodować pogorszenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, ochrony środowiska oraz warunków higieniczno-sanitarnych i użytkowych. Ponadto ustawa z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane nie definiowała pojęcia istotnych odstępstw od pozwolenia na budowę. W ocenie organu odwoławczego, z procedur oraz ustaleń faktycznych wynika, że o wszystkich zamierzeniach dokonania przez inwestorów zmian od projektu budowlanego zawiadamiany był organ, który wydał pozwolenie na budowę. Zatem za wiedzą i zgodą organu, którego reprezentantem był inspektor ds. budownictwa – W. Z., podpiwniczony budynek mieszkalny mógł być posadowiony na powierzchni terenu, przez co zwiększyła się jego wysokość, a strop nad pomieszczeniem na opał, znajdującym się pod wcześniej zaprojektowanymi schodami (których usytuowanie zostało zmienione w trakcie budowy), stał się tarasem wejściowym na parter tego budynku. Nie zmieniła się przez to ani kubatura, ani powierzchnia zabudowy tego budynku. Ponadto wyrażenie zgody na zmianę usytuowania budynku bliżej granicy z działką, która była polem przy jednoczesnym odsunięciu od działki będącej lasem polepszyło bezpieczeństwo ludzi i mienia na działce [...], nie pogarszając przy tym warunków użytkowych i higieniczno - sanitarnych działki, będącej w tym czasie polem. Ponadto za zgodą i wiedzą organu, którego reprezentantem był inspektor ds. budownictwa - W.Z., przedmiotowy budynek mieszkalny usytuowany został ok. 3m od granicy. Usytuowanie przedmiotowego budynku ze ścianą z oknami w odległości 3m od granicy (bez ich zamurowywania) zaakceptował Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 stycznia 2011r., sygn. akt II OSK 5/10. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że fakt, iż w organie wydającym decyzję o pozwolenie na budowę, w którym ustalano zmiany w trakcie budowy nie zachowały się (na skutek zalania) żadne dokumenty potwierdzające wyrażenie zgody na dokonywanie tych zmian nie daje podstaw do twierdzeń, że takich ustaleń nie dokonano. Brak możliwości odnalezienia dokumentacji projektowej i dokonanych przed organem wydającym pozwolenie na budowę ustaleń dotyczących zgłoszonych przez inwestora ww. uzasadnionych zmian i jej weryfikacja w świetle aktualnego stanu faktycznego nie można interpretować na niekorzyść inwestora. Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie administracyjne wszczęte w sprawie budowy budynku mieszkalnego na działce nr [...]w H. przy ul. K.j 1A jest obecnie bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 k.p.a.. Stosownie do przepisu art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której jest mowa w art. 105 § 1 k.p.a., oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Dyspozycja normy prawnej zawarta w powyższym przepisie zawiera obowiązek organu administracji publicznej do wydania takiego rozstrzygnięcia w przypadku zaistnienia ku temu przesłanek. Tak samo należy postępować w odniesieniu do innego deliktu z zakresu prawa budowlanego, polegającego na istotnym odstąpieniu od zatwierdzonego projektu budowlanego, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego z 1994r. Jeśli obiekt został wykonany przed 1 stycznia 1994 r. na podstawie pozwolenia na budowę, to organ nadzoru budowlanego, o ile nie dysponuje dokumentami obiektu, powinien podjąć działania w celu uzyskania dokumentacji obiektu z zasobów archiwalnych. Negatywny rezultat takich poszukiwań umożliwia podjęcie prób uzyskania dowodów od stron postępowania, w szczególności od inwestora lub właściciela obiektu. Nieprzedłożenie przez inwestora (właściciela) dokumentu zatwierdzonego projektu budowlanego nie rodzi domniemania o istotnym odstąpieniu przez inwestora od zatwierdzonego projektu budowlanego. Zastosowanie środków naprawczych przez organ nadzoru budowlanego byłoby możliwe, gdyby odstąpienie od projektu było ustalone w sposób niewątpliwy, na podstawie wyczerpująco zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego. Tymczasem jak wyżej podano na podstawie istniejących w aktach sprawy dokumentów, jak i dokumentów załączonych do odwołania, a których organ I instancji nie starał się uzyskać od inwestora (dot. przedłużenie okapu) organ odwoławczy stwierdził, że na wszystkie wyszczególnione przez organ I instancji odstępstwa od projektu, inwestor po wcześniejszych zgłoszeniach uzyskiwał akceptację organu wydającego pozwolenie na budowę, a zatem nie istnieją żadne przesłanki wskazujące na wykonywanie innych, niż zgłaszane robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy organ odwoławczy uznał, że bezprzedmiotowość postępowania oznacza, że nie zaistniały przesłanki do wydania w stosunku do przedmiotowej inwestycji decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane z 1994r., zgodnie z którym przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podzielił stanowiska organu I instancji wyrażonego w decyzji z dnia 30 grudnia 2013r, którym organ ten na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane nałożył na małż. P. obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego i stwierdził, że brak jest podstaw do podejmowania w tej sprawie jakichkolwiek działań przez organy nadzoru budowlanego. Na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. zaskarżoną decyzję uchylił w całości, a postępowanie administracyjne prowadzone przez organ I instancji w sprawie budynku mieszkalnego na działce nr [...]w H. przy ul. K. 1A umorzył. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję z dnia 18 lutego 2014r. wnieśli I. M. i A. M., zarzucając naruszenie przepisów postępowania: a) 77 § 2 k.p.a. poprzez uchybienie polegające na rozpatrzeniu materiału dowodowego w sposób nie mający charakteru wyczerpującego, b) art. 80 k.p.a. poprzez uchybienie polegające na przyjęciu za udowodnione tez opartych na nieuprawnionych domniemaniach oraz opartych na oczywiście bezzasadnym wnioskowaniu, c) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania przyczyn, dla których odmówiono uznania informacji o braku uprawnień do wydawania decyzji administracyjnych przez W. Z., poprzez ich błędną wykładnię, a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a oraz niezastosowanie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.., tj. wadliwe uchylenie przez Wojewódzkiego ego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji organu I Instancji i umorzenie postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ I Instancji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem spowodowało wprowadzenie do obrotu prawnego decyzji obarczonej błędami formalnymi, których istnienie wypacza zasadę zaufania. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 6, 76 i 80 k.p.a.. Skarżący wnieśli na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. oraz art. 200 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego ego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a także zasądzenie od Wojewódzkiego ego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących kosztów postępowania, obejmujących także koszty zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniesiono, że organ odwoławczy oparł swoje rozstrzygnięcie na domniemaniu kompetencji osoby, która złożyła podpis na podaniu. W takim przypadku kompetencji się nie domniemywa - ma to być osoba upoważniona do wydania decyzji. Opierając rozstrzygnięcie także o oświadczenie J. M z dnia 20 lipca 1986r. organ odwoławczy nie wziął pod uwagę, że z treści tegoż oświadczenia nie wynika, aby było ono znane organowi administracji budowlanej - brak jest bowiem prezentaty wskazującej datę złożenia, tak jak nie było znane skarżącym; oświadczenie A. zdaje się być sporządzone wyłącznie w celach tzw. taktyki procesowej. W ocenie skarżących podstawowe założenie WINB, że inwestor (p.P.) uzyskiwał akceptację organu wydającego pozwolenie na budowę, jest obarczone istotną wadą. Primo opiera się na nieuzasadnionym domniemaniu kompetencji, secundo pomija w zasadzie jedyny obiektywny dowód na brak zadaszenia jakim jest dowód w postaci nagrania wideo. Podniesiono, że organy administracji publicznej zobowiązane są do realizacji zasady prawdy obiektywnej. Dlatego też trafność rozstrzygnięcia w każdym indywidualnym przypadku wymaga przeprowadzenia rzetelnego postępowania dowodowego i szczegółowego zbadania oraz rozważenia wszelkich argumentów, które stanowiłyby podstawę do przyjęcia określonego stanowiska. Wydając decyzję organ jest zobowiązany do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zobowiązany jest również do wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz do uzasadnienia według wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a., czego w ocenie pełnomocnika skarżących organ II Instancji nie dopełnił. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty wskazane w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania, jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie pozostawania jej w zgodności z przepisami prawa stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa. Na wstępie należy podnieść, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu, które zostało wszczęte w związku z kolejnym wnioskiem skarżących o skontrolowanie prawidłowości wykonania budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...] w m. H., należącego do H. i H. P., jego zgodności z projektem, gdyż dokonano rozbudowy tego budynku o zadaszenie schodów w trakcie zmiany pokrycia dachowego, lokalizacji na działce...". Jak słusznie podniósł Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego kwestia usytuowania budynku nie mogła być przedmiotem kontroli organu nadzoru budowlanego w niniejszym postępowaniu, ponieważ była ona już badana w sprawie, która została zakończona ostateczną decyzją (decyzja z dnia 14 września 2011r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Końskich umarzająca na podstawie art. 105 k.p.a. postępowanie administracyjne, utrzymana w mocy decyzją ego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 listopada 2011r.). W tym postępowaniu w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2011r. (sygn. akt II OSK 5/10) oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2011r. (sygn. akt II SA/Ke 124/11) Sądy wskazały, że otwory okienne w przedmiotowym budynku, znajdujące się w odległości mniejszej niż wymagane przepisem 4m od granicy z działką sąsiednią, będącą aktualnie własnością skarżących, nie mogą stanowić wystarczającej podstawy do nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych, tym bardziej że nałożenie obowiązku nastąpiłoby po ponad 20 latach od zakończenia budowy i spowodowałoby zlikwidowanie otworów wyłącznie doświetlających pomieszczenia mieszkalne. Sądy podniosły również, że na ocenę dokonanych przez inwestorów odstępstw ma wpływ pisemna zgoda J. M., byłego właściciela działki, stanowiącej obecnie własność skarżących, udzielona w dniu 20 lipca 1986r. małż. P. na usytuowanie budynku mieszkalnego w odległości 3 m od istniejącej granicy z jego działką. W okolicznościach tej sprawy pisemna zgoda sąsiada na zbliżenie budynku z otworami w ramach stosunków wynikających z prawa sąsiedzkiego jako prawa prywatnego była skuteczna i przesądziła o braku istotnego odstępstwa od warunków pozwolenia na budowę w aspekcie przepisów techniczno-budowlanych. W tym kontekście była podnoszona w zaskarżonej decyzji pisemna zgoda J. M. którą w skardze bezzasadnie zakwestionowano. Odnośnie zaś kwestii zadaszenia schodów, które wg twierdzenia skarżących wykonane zostało "w trakcie zmiany pokrycia dachowego" Sąd uznał, że wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze, organ odwoławczy szczegółowo przeprowadził analizę zebranego materiału dowodowego, w tym również złożone przez skarżących zdjęcia i wyprowadził prawidłowe wnioski. Organ bowiem uznał, że zarówno zdjęcia, przedstawiające m.in. budynek małż. P., jak również zeznania córek skarżących potwierdzają stanowisko inwestorów, że w roku 2005 tego zadaszenia nie było, gdyż w związku z rozpoczętym w 2004r. ocieplaniem budynku było ono zdemontowane, a założone powtórnie dopiero w roku 2006, po wymianie eternitu. Skarżący nie wykazali, że zadaszenie schodów nie było zrealizowane podczas budowy przedmiotowego budynku oraz, że jest ono niezgodne z pozwoleniem na budowę z roku 1986. Należy zauważyć, że w skardze wprawdzie jest podniesiony zarzut braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, brak przeprowadzenia odpowiednich ustaleń (w kontekście naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a.), jednak zarzuty te są zbyt ogólnikowe i nie pozwalają na zbadanie ich zasadności. W ocenie Sądu organ odwoławczy bardzo wnikliwie przeprowadził analizę materiału dowodowego, wskazał wszystkie czynności podejmowane w sprawie w celu wyjaśnienia sprawy, a następnie dokonał prawidłowej ich oceny prawnej. Zasadnie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że brak jest podstaw do podejmowania w tej sprawie jakichkolwiek działań przez organy nadzoru budowlanego. Wobec tego organ ten właściwie zastosował przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylając decyzję organu I instancji i umarzając postępowanie administracyjne "w sprawie budynku mieszkalnego na działce nr [...]w H.przy ul. K. 1A". Należy zauważyć, że w organie wydającym decyzję o pozwolenie na budowę z 1986r., w którym ustalano zmiany w trakcie budowy nie zachowały się (na skutek zalania) żadne dokumenty potwierdzające wyrażenie zgody na dokonywanie tych zmian. Nie daje to jednak podstaw do twierdzenia, że takich ustaleń nie dokonano. Brak możliwości odnalezienia dokumentacji projektowej i dokonanych przed organem wydającym pozwolenie na budowę ustaleń dotyczących zgłoszonych przez inwestora uzasadnionych zmian i ich weryfikacji w świetle aktualnego stanu faktycznego nie może być interpretowana na niekorzyść inwestora (i to po 20 latach od zakończenia budowy). Wprowadzone rozwiązania, które były uzgadniane na bieżąco podczas ich realizacji z osobą, która reprezentowała organ budowlany (inspektora ds. budownictwa) dały lepsze efekty społeczno-gospodarcze, nie powodowały pogorszenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Skoro zatem zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku i jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.