II SA/Ke 287/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Kierownika Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie z dnia [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku w sprawie dofinansowania do likwidacji barier architektonicznych p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] Kierownik Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie poinformował [...], że jej wniosek dotyczący likwidacji barier architektonicznych w komunikowaniu się i technicznych w miejscu zamieszkania osoby niepełnosprawnej w 2018r. został rozpatrzony negatywnie – co spowodowane jest ilością środków finansowych na tym etapie rozpatrywania wniosków przeznaczonych na ww. cel, przekazanych dla Powiatu przez Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w stosunku do ilości złożonych wniosków. Powołano się przy tym w sposób ogólny na rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnoprawnych (Dz. U. z 2015r. poz. 926, ze zm.), uchwałę Rady Powiatu nr XLIV.8.2018 z dnia 28 lutego 2018r. w sprawie podziału środków finansowych przekazanych przez Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w 2018r. na realizację zadań oraz zarządzenie nr 4.2013 Kierownika Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie z dnia 24 kwietnia 2013r., zmienione zarządzeniem nr 2.2016 z dnia 2 kwietnia 2016r. Końcowo wskazano, że złożony wniosek jest obowiązujący w roku 2018 i istnieje możliwość pozytywnego zakończenia sprawy w przypadku gdy zostaną przekazane dodatkowe środki na dofinansowania do likwidacji barier lub w przypadku rezygnacji z dofinansowania przez innego wnioskodawcę – o czym strona zostanie zawiadomiona. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na ww. pismo wniosła przedstawicielka ustawowa małoletniej osoby niepełnosprawnej – [...], wskazując że jest to inny akt o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. W skardze zarzucono, że złożony wniosek spełnił wszystkie kryteria, by uzyskać dofinansowanie ze środków PFRON-u. Jeśli pomimo tego wniosek został rozpatrzony negatywnie, to organ powinien wykazać, z jakich racjonalnych względów nie mógł przyznać dofinansowania, zwłaszcza w sytuacji gdy przyznał je innym osobom. W skardze wyjaśniono, że została złożona z ostrożności procesowej, gdyż strona równolegle wniosła odwołanie od ww. pisma. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, argumentując że żaden z przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych, jak i ww. rozporządzenia nie przewiduje wydania decyzji administracyjnej w sprawie rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie. Rozstrzygnięcie, czy dofinansowanie na likwidację barier zostanie przyznane jest jednostronnym, władczym aktem organu administracji publicznej, rozstrzygającym o indywidualnych uprawnieniach jednostki i nie przesądza, że rozstrzygnięcie to zapada w formie decyzji administracyjnej. Sposób załatwienia sprawy z wniosku o dofinansowanie ze środków PFRON uregulowany został wyraźnie w § 12 ust. 3b i § 14 ww. rozporządzenia, które wyraźnie przewidują inną formę załatwienia sprawy niż wydanie decyzji. W konsekwencji nie zachodzi podstawa do stosowania w tym zakresie przepisów k.p.a. dotyczących decyzji jako formy załatwienia sprawy administracyjnej. Zdaniem organu pismo informujące o sposobie załatwienia wniosku o dofinansowanie jest innym aktem z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. Załatwienie sprawy, poprzedzone zbadaniem, czy dany podmiot w ogóle kwalifikuje się do przyznania dofinansowania oraz oceną zasadności jego wniosku, polegającą na zbadaniu tych okoliczności, o których mowa w art. 35a ust. 1 pkt 7 ww. ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. oraz § 6 rozporządzenia w pełni odpowiada charakterowi instytucji dofinansowania i pozwala na dostosowanie działań organu do zmieniającej się sytuacji. W konsekwencji pismo Kierownika Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie z dnia [...] nie jest decyzją administracyjną, wobec czego prawidłowe jest stwierdzenie niedopuszczalności odwołania. W aktach administracyjnych znajduje się skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego pismo organu z dnia 18 kwietnia 2018r., w którym przedstawiono stanowisko odnośnie odwołania wniesionego przez [....] od wyżej wymienionej – zaskarżonej również w niniejszej sprawie – informacji z dnia 6 kwietnia 2018r. W piśmie tym odwołanie strony uznano za niedopuszczalne. W piśmie z dnia 6 czerwca 2018r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze poinformowało o wydaniu postanowienia z dnia [...] o niedopuszczalności odwołania [...] od pisma działającego z upoważnienia Starosty Kierownika Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie z dnia 6 kwietnia 2018r. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że Kolegium co prawda podziela stanowisko sądów administracyjnych prezentujące pogląd, że odmowa przyznania dofinansowania ze środków PFRON powinna mieć formę decyzji administracyjnej, jednak zauważa, że Kierownik Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie nie posiada upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w sprawie nieprzyznania środków z PFRON na likwidację barier architektonicznych w komunikowaniu się i technicznych w miejscu zamieszkania osoby niepełnosprawnej. Wynika to z przedłożonych Kolegium upoważnień udzielonych przez Starostę, jak i Zarząd Powiatu. W konsekwencji zaskarżone pismo podpisane przez Kierownika Powiatowego Centrum Rodzinie z dnia 6 kwietnia 2018r. o negatywnym rozpatrzeniu wniosku [...] nie jest decyzją administracyjną, bowiem nie zostało podpisane przez osobę posiadającą upoważnienie organu do wydawania w jego imieniu decyzji administracyjnych z danego zakresu. W kolejnym piśmie z dnia 20 lipca 2018r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze poinformowało, że na ww. postanowienia z dnia [...] nie została wniesiona skarga. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres owej kontroli uregulowany został w art. 3 § 2 P.p.s.a., stanowiącym, iż kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto, zgodnie z dyspozycją art. 3 § 3 ustawy P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, a stosownie do art. 4 rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami. Sądy administracyjne są zatem właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w powołanych przepisach. Jak wynika z uzasadnienia prawomocnego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] (k. 17 akt sądowych) o niedopuszczalności odwołania [...], od zaskarżonego również w niniejszej sprawie pisma z dnia 6 kwietnia 2018r., podpisujący je Kierownik Powiatowego Centrum Rodzinie nie posiadał upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w sprawie nieprzyznania środków z PFRON na likwidację barier architektonicznych w komunikowaniu się i technicznych w miejscu zamieszkania osoby niepełnosprawnej. Tym samym zaskarżone pismo nie jest decyzją administracyjną, gdyż nie zostało podpisane przez osobę posiadającą upoważnienie organu do wydawania w jego imieniu decyzji administracyjnych z danego zakresu. W konsekwencji, mając na względzie, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie mieści się w kategorii spraw, które wymienia art. 3 § 2 i 3 P.p.s.a. należało stwierdzić, że jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. – o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł w sentencji postanowienia.