II SA/Ke 287/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w K. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2024 r. [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 26 marca 2024 r. [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania W. G., uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta K. z 4 sierpnia 2023 r. znak: [...], którą zatwierdzono projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielono [...] Sp. z o.o. w K. (dalej "Spółka") pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego oraz murku oporowego na działce nr [...] przy ul. [...] w K., po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 10 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Ke 699/23 i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia Spółce pozwolenia na budowę ww. budynku mieszkalnego wielorodzinnego oraz murku oporowego. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że 28 lutego 2022 r. do organu I instancji wpłynął wniosek Spółki o pozwolenie na budowę ww. budynku mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. [...] w K.. W piśmie z 31 marca 2023 r. Spółka rozszerzyła wniosek o murek oporowy. Do wniosku dołączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany. Decyzją z 7 października 2022 r. organ I instancji zatwierdził projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił wnioskowanego pozwolenia na budowę. W trybie odwoławczym Wojewoda decyzją z 21 grudnia 2022 r. uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ponieważ decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Na powyższą decyzję Wojewody nie został wniesiony sprzeciw do sądu. Załatwiając ponownie sprawę organ I instancji postanowieniem z 27 lutego 2023 r. nałożył na Spółkę obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji projektowej załączonej do wniosku z 28 lutego 2022 r., uzupełnionego 15 czerwca 2022 r. i 22 września 2022 r. oraz 31 marca 2023 r. Następnie decyzją z 4 sierpnia 2023 r. organ zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielił Spółce pozwolenia na budowę ww. budynku mieszkalnego wielorodzinnego oraz murku oporowego. Od powyższej decyzji organu I instancji pismem z 5 września 2023 r. odwołał się W. G.. Wojewoda decyzją z 16 października 2023 r. znak: [...] 14.14.2023 uchylił w całości decyzję Prezydenta i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Spółka 16 października 2023 r. wniosła od tej decyzji sprzeciw do Sądu, który wyrokiem z 10 stycznia 2024 r. sygn. akt II SA/Ke 699/23 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody. Rozpatrując ponownie sprawę w trybie odwoławczym, Wojewoda powołał się na art. 35 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.), zwanej dalej "P.b." i podkreślił, że Spółka przedłożyła: 1) projekt zagospodarowania terenu zawierający: nową część opisową, nowy rysunek zagospodarowania terenu w skali 1:500, nowy rysunek zagospodarowania terenu w skali 1:250, rysunek muru oporowego, oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej oraz aktualne na datę opracowania projektu zagospodarowania terenu; 2) projekt architektoniczno-budowlany zawierający: nową stronę 11 części opisowej, nowy rysunek rzutu piwnic, nowy rysunek rzutu parteru, nowy rysunek przekroju A-A, nowy rysunek przekroju B-B i C-C, nowy rysunek elewacji północnej i zachodniej oraz nowy rysunek elewacji południowej i wschodniej. Pozostałe elementy projektów, w tym informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (bez daty opracowania), analizy przesłaniania i nasłonecznienia (data opracowania 02/2022) pozostały niezmienione. Dalej Wojewoda wskazał, że dla terenu, na którym znajduje się wnioskowana pod zabudowę działka obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu "K. - Północ - Obszar II - Zalew K. - Klonowa -Piaski" przyjęty uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z 11 kwietnia 2013 r. ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. Ś. z 2013 r., poz. 2225, zwany dalej "mpzp". Działka położona jest w całości w obszarze oznaczonym symbolem [...] - tereny usług podstawowych, zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i znajduje się: w strefie krajobrazowej "C" Kieleckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, w obrębie których obowiązują zakazy oraz działania w zakresie czynnej ochrony ekosystemów zawarte w uchwale Nr [...] Sejmiku Województwa z dnia 27 września 2010r. w sprawie wyznaczenia Kieleckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Świętokrzyskiego z 2010 r. nr 293 poz. 3020); w Rejonie Eksploatacji Wód Podziemnych RE K., stanowiącym obszar zasilania Głównego Zbiornika Wód Podziemnych Nr [...] K., w obszarze najwyższej ochrony ONO, dla którego należy stosować zakazy, nakazy i zalecenia wynikające z przepisów odrębnych oraz z decyzji Ministra OŚZNiL nr [...] 5876.06 z 11 maja 1996 r. zatwierdzającej projekt stref ochrony zbiornika GZWP 417 K.. Wojewoda powołał się na treść § 35 pkt 1, 2, 5, 6, 7 i § 27 pkt 2 lit. a mpzp i wskazał, że zgodnie z projektem architektoniczno-budowlanym budynek mieszkalny wielorodzinny został zaprojektowany w ten sposób, że piwnice znajdują się na poziomie - 4,24 m = 270,46 m n.p.m. (ciągi komunikacyjne do stanowisk postojowych), z obniżeniem do poziomu - 6,12 m w miejscu stanowisk postojowych. Przyjęta rzędna ±0,00 = 274,70m n.p.m. i jest jednocześnie poziomem terenu projektowanego wokół budynku. Wysokość od poziomu ±0,00 = 274,70 m n.p.m. do najwyższej krawędzi attyki wynosi 11,92 m = 286,62 m n.p.m. Z porównania rysunków rzutu piwnic wynika, że w tym zakresie projekt się nie zmienił. Nadto zgodnie z projektem zagospodarowania terenu, sporządzonym na kopii mapy do celów projektowych w skali 1:500 (dokument opracowany w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultaty zawiera operat techniczny pozytywnie zweryfikowany przez Prezydenta Miasta K., z pozytywnym wynikiem weryfikacji [...] Pprotokół nr [...] z 10 lutego 2022 r.): - rzędna terenu istniejącego od strony granicy z działką nr [...] kształtuje się od 273,3 m n.p.m. do 274,0 m n.p.m., więc kondygnacja piwnic w tej części znajduje się od 0,70 do 1,40 m powyżej poziomu terenu; - rzędna terenu istniejącego od strony granicy z działkami nr [...] i nr [...] wynosi od 273,8 m n.p.m. do 274,82 m, więc kondygnacja piwnic częściowo znajduje się 0,90 m powyżej poziomu terenu; - rzędna terenu istniejącego od strony granicy z działką nr [...] wynosi 273,3 m n.p.m., więc kondygnacja piwnic w tej części znajduje się 1,40 m powyżej poziomu terenu; - rzędna terenu istniejącego od strony granicy z działką nr [...] - ul. [...], wynosi 274,82 m n.p.m., więc kondygnacja piwnic w tej części znajduje się 0,12 m powyżej poziomu terenu. Wobec tego Wojewoda ustalił, że budynek ma wysokość 1,40 m + 11,92 m = 13,32 m > 12,0 m - więcej od maksymalnej wysokości zabudowy określonej w mpzp. Jak wskazał Wojewoda, w decyzji z 21 grudnia 2022 r. wyjaśnił, że biorąc pod uwagę cel, w jakim określa się wysokość zabudowy należy przyjąć, że zgodnie § 7 ust. 1 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 ze zm., dalej też jako "rozporządzenie w sprawie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu"), jest to poziom naturalnej warstwicy danego terenu. W analizowanym przypadku różnica wysokości wynosi 1,32 m. Wojewoda podkreślił, że mpzp nie obejmuje zmiany ukształtowania terenu na ww. działce przez jego podwyższenie na całej powierzchni o 1,40 m, t.j. do rzędnej 274,40 m n.p.m i budowy murów oporowych. Zgodnie z projektem architektoniczno-budowlanym kondygnacja piwnic od strony działki nr [...] - ul. [...] i od strony działki nr [...] częściowo znajduje się przed nieprzekraczalnymi liniami zabudowy określonymi mpzp. Zgodnie zaś z § 1 ust. 4 pkt 4 mpzp ilekroć w uchwale jest mowa o nieprzekraczalnej linii zabudowy, należy przez to rozumieć linię wyznaczoną na rysunku planu określającą dopuszczalne zbliżenie elewacji budynku do linii rozgraniczającej teren; dopuszcza się wysunięcia przed wyznaczoną linię: schodów, ganków, daszków, wykuszy, balkonów itp., przy czym elementy te nie mogą pomniejszać tej odległości o więcej niż 1,5 m. Możliwość wysunięcia przed nieprzekraczalną linię zabudowy nie dotyczy zatem kondygnacji piwnic oraz muru oporowego. Zdaniem Wojewody, projekty zagospodarowania działki i architektoniczno-budowlany są niezgodne z mpzp w zakresie zachowania nieprzekraczalnej linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy, wielkości powierzchni biologicznie czynnej, maksymalnej wysokości zabudowy budynku i niezgodność ta nie została usunięta, mimo obowiązku nałożonego postanowieniem z 27 lutego 2023 r. Dokonując sprawdzeń zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, Wojewoda stwierdził, że z uwagi na wyniesienie kondygnacji piwnic powyżej poziomu terenu, budynek znajduje się: w odległości 0,90 m od granicy z działką nr [...]; w odległości 1,35 m od granicy z działkami nr [...] i nr [...]; w granicy z działką nr [...] - ul. [...]; - "prawdopodobnie" w granicy z działką nr [...] - ul. [...] (brak czytelnego rysunku pokazującego usytuowanie budynku od granicy z tą działką). Reasumując, Wojewoda stwierdził, że: 1) projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany są niezgodne z obowiązującym mpzp w zakresie: maksymalnej wysokości budynku, nieprzekraczalnych linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy, wielkości powierzchni biologicznie czynnej; 2) projekt zagospodarowania terenu jest niezgodny z § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w zakresie usytuowania budynku od granic działek sąsiednich, § 14 ust. 1 ww. rozporządzenia poprzez niezaprojektowanie odpowiedniego dojazdu samochodów śmieciarek do pomieszczenia śmietnika, § 22 tego rozporządzenia poprzez zaprojektowanie pomieszczenia śmietnika w sposób niezgodny z tym przepisem, § 292 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia poprzez zaprojektowanie wejścia do budynku w sposób niezgodny z tym przepisem; 3) w projektach nie odniesiono się do zagrożenia, jakie mogą spowodować wykopy na głębokość ponad 6,30 m w sąsiedztwie budynku na działce nr [...] i drogi - ul. [...] w związku z § 204 ust. 5 ww. rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda stwierdził, że ma rację odwołujący w kwestii wad analizy nasłonecznienia i przesłaniania, która również winna być poprawiona, bowiem dane przyjęte do analiz nie odpowiadają wartościom na przekrojach i rzutach, a analizę przesłaniania przeprowadzono do zewnętrznych krawędzi okien, a nie tak jak wymagają tego przepisy, do krawędzi wewnętrznych (§ 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia). Wojewoda stwierdził, że nieprawidłowości dokumentacji projektowej, które były przedmiotem postanowienia z 27 lutego 2023 r. nie zostały usunięte. Skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła [...] Sp. z o.o. w K., zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, oparciu rozstrzygnięcia na nieobiektywnej, jednostronnej i pobieżnej ocenie materiału dowodowego, zwłaszcza poprzez: a) niezasadne przyjęcie, że uzasadnienie inwestora w zakresie odstępstw od usytuowania ściany budynku w granicy działki stanowi jedynie rozszerzenie i omówienie poprzednich wyjaśnień, pomimo iż wszystkie złożone przez skarżącego wyjaśnienia są precyzyjne, logiczne i obiektywne oraz jednoznacznie wskazują na istnienie szczególnych okoliczności stanowiących podstawę ww. odstępstw; b) niezasadne i nielogiczne przyjęcie, że metodologia oceny nasłonecznienia pomieszczeń przedłożona przez skarżącego jest niekompletna, a w dalszej kolejności niezasadnej odmowie przez organ oceny wniosków z niej wynikających, podczas gdy: - skarżący w analizie przyjął do jej opracowania wszystkie dane wyjściowe, a w szczególności przedłożył tabelę azymutów i wysokości słońca oraz wykonał na ich podstawie diagram linijki słońca; - dane wyraźnie wskazują, że analiza opracowana została dla obu wskazanych w przepisach dni równonocy; c) niezasadne przyjęcie, że projekt zagospodarowania terenu i architektoniczno-budowlany są niezgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego; d) naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwowych poprzez wydanie decyzji kompletnie sprzecznej z dotychczasowym stanowiskiem w sprawie, a także utrwaloną praktyką, pomimo że nie zaistniały żadne przyczyny do dokonania diametralnej zmiany stanowiska w kwestii spornej pomiędzy stroną i organami; 2) art. 107 § 3 k.p.a. przez dowolność w wydaniu decyzji i niedostateczne, niepełne uzasadnienie prawne decyzji. Spółka zaskarżonej decyzji zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 P.b. w zw. z § 10 ust. 6 mpzp poprzez błędną jego wykładnię i niezasadne przyjęcie, że projekt budowlany budynku wielorodzinnego oraz murku oporowego narusza ustalenia obowiązującego mpzp, podczas gdy zamiar inwestycyjny nie narusza zapisów tej uchwały, w szczególności istnieją uzasadnione przyczyny budowy budynku w granicy działki nr [...], nie narusza zasad współżycia społecznego i nie zakłóca korzystania z sąsiedniej nieruchomości ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości, a tym samym pozbawienie skarżącego prawa do zagospodarowaniu terenu, który posiada zgodnie z art. 6. ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 1086); 2) art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 12 ust. 2 rozporządzenia poprzez błędną jego wykładnię polegającą na: - niezasadnym uzależnieniu przez organ prawa inwestora do zaprojektowania budynku od spełnienia dodatkowych warunków w ogóle nie wynikających z ww. przepisów, a tym samym przekroczenia kompetencji organu w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę; - niezasadnym przyjęciu, że w przypadku zaprojektowanego budynku nie zachodzą przesłanki uzasadniające odstępstwo od podstawowej zasady sytuowania budynków, podczas gdy materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie wskazuje, że realizacja budowy inwestora jest dopuszczalna oraz stanowi realizację jego interesu oraz prawa do zabudowy; 3) art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 13 w zw. z § 60 ust. 1 rozporządzenia przez dowolne przyjęcie, że zaprojektowany budynek nie spełnia wymogów ww. przepisów, podczas gdy: - w przedłożonej analizie zostało udowodnione, że ani projektowany obiekt nie przesłania istniejących pomieszczeń w budynku sąsiednim, jak i budynek istniejący nie będzie przesłaniał pomieszczeń mieszkalnych w budynku projektowanym, - brak jest podstaw prawnych do kwestionowania przez organ architektoniczno - budowalny analizy nasłonecznienia na etapie zatwierdzania projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę, gdyż pozostają one w obszarze wyłącznej odpowiedzialności zawodowej projektanta, a podlegają kontroli jedynie ze strony jednostek nadzoru budowlanego na etapie realizacji inwestycji. 4) art. 35 ust. 4 P.b. poprzez wydanie przez organ decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę pomimo spełnienia wszystkich przesłanek do udzielania pozwolenia oraz zgodności projektu z przepisami prawa budowalnego. W uzasadnieniu skargi Spółka przedstawiła argumentację na poparcie postawionych zarzutów, w oparciu o które wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wnioskiem dowodowym z 8 sierpnia 2024 r. Spółka zwróciła się o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów, tj. opinii urbanistycznej z 31 lipca 2024r. arch. R. K.-O. oraz opinii z 31 lipca 2024 r. dr inż. arch. Z. S. dotyczących oceny zgodności z ustaleniami mpzp oraz przepisami techniczno-budowalnymi, a także przepisami odrębnymi projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowalnego dla spornej inwestycji. Spółka podkreśliła w szczególności, że z przedłożonych opinii wynika jednoznacznie, że projekt architektoniczno-budowlany jest zgodny z przepisami prawa, w tym w zakresie wysokości budynku. Od września 2023 r. funkcjonuje nowa legalna definicja wysokości zabudowy na użytek planowania przestrzennego, w której punktem odniesienia jest "poziom terenu". Wbrew definicji "poziomu terenu" Wojewoda w ocenie rozwiązań projektowych odnosi się do poziomu "terenu naturalnego" zapisanego na mapie, równocześnie twierdząc, że każde jego przekształcenie jest niezgodne z mpzp oraz przepisami odrębnymi. Zdaniem skarżącej, nie ma podstaw prawnych do powyższej interpretacji, ponieważ plan określa zakazy przekształcenia terenu tam, gdzie to ma znaczenie, a mianowicie na terenach szczególnego zagrożenia powodzią, wywodząc zakaz w tym wypadku z prawa wodnego - a nie na całym obszarze planu. Przedstawiona koncepcja zagospodarowania w kontekście wymagań planistycznych realizuje właściwie potrzeby związane z zapewnieniem ładu przestrzennego. Projektowana linia zabudowy jest kontynuacją najbliższego sąsiedztwa, a jej wysokość nawiązuje do zabudowy istniejącej ulicy. Pozostałe wskaźniki urbanistyczne mieszczą się w granicach ustalonych prawem lokalnym: projektowane linie zabudowy mieszczą się w granicach linii nieprzekraczalnych ustalonych mpzp, warunek ten jest więc spełniony. Z uwagi, że w mpzp nie zdefiniowało dolnego punktu pomiarowego umożliwiającego sposób weryfikacji parametru "wysokości zabudowy", zdaniem Spółki, zasadnym jest posłużenie się jedyną funkcjonującą definicją w obrębie prawa inwestycyjnego, czyli definicją wynikającą z § 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Na podstawie tej definicji wysokość budynku, czyli wysokość zabudowy wynosi 12,0 m, jest więc zgodna z wymaganiami mpzp, a budynek kwalifikuje się jako niski. W piśmie procesowym z 19 sierpnia 2024 r. uczestnik postępowania - W. G. wniósł o oddalenie skargi w całość i zasądzenie na swoją rzecz kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie sądowe według norm przepisanych. Zdaniem uczestnika postępowania, trafna jest ocena zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewody, zgodnie z którą sporne projekty zagospodarowania terenu i architektoniczno-budowlany nadal są niezgodne z mpzp w zakresie maksymalnej wysokości budynku, nieprzekraczalnej linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy, wielkości powierzchni biologicznie czynnej oraz zmiany ukształtowania terenu przez jego podwyższenie i budowy murów oporowych. Inne wady to brak odpowiedniego dojazdu dla śmieciarek, niewłaściwy projekt śmietnika i niezgodne z przepisami wejście do budynku. Nadto przedłożona przez Spółkę analiza przesłaniania zawiera wiele błędów, a projektowany budynek zacienia m.in. salę lekcyjną zlokalizowaną na parterze szkoły muzycznej na działce nr [...]. Na rozprawie 21 sierpnia 2024 r. Przewodniczący doręczył odpis pisma procesowego z 19 sierpnia 2024 r. pełnomocnikowi skarżącej Spółki. Pełnomocnik Spółki poparł skargę. Pełnomocnik uczestnika W. G. wniósł o oddalenie skargi oraz wniosku dowodowego z 8 sierpnia 2024 r. Sąd oddalił wniosek dowodowy o dopuszczenie dokumentów zawartych w piśmie Spółki z 8 sierpnia 2024 r. i odroczył ogłoszenie orzeczenia na 26 sierpnia 2024 r., godz. 12:00, sala B, o czym obecni zostali poinformowani. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, o czym stanowi art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wojewódzkie sądy administracyjne sprawują powyższą kontrolę działalności organów pod względem zgodności z prawem. Zatem w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych, sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku natomiast braku wskazanych uchybień skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Rozpatrując niniejszą sprawę w powyżej zakreślonych granicach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, stanowisko organu odwoławczego jest prawidłowe. Podstawę materialnoprawną wydania kontrolowanej decyzji stanowiły przepisy Prawa budowlanego, w tym m.in. art. 35 ust. 1 tej ustawy, który stanowi, że: 1. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) (uchylona), b) (uchylona), c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) (uchylona); 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. 5) (uchylony). Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z 10 stycznia 2024 r. wydanym w tej sprawie na poprzednim etapie postępowania, którym w tej sprawie związany był organ a obecnie Sąd, cyt.: "Zgodnie z art. 35 ust. 3 u.P.b. w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Stosownie zaś do treści art. 35 ust. 5 pkt 1 u.P.b. w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3, organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Niewykonanie postanowienia przez inwestora obliguje zatem organ do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (por. m.in. wyrok WSA w Poznaniu z 3.07.2013 r., sygn. II SA/Po 378/13). Wprawdzie co do zasady – przy zastosowaniu wykładni celowościowej – nie wyklucza się ponownego zastosowania art. 35 ust. 3 u.P.b., dotyczy to jednak sytuacji, gdy z okoliczności sprawy wynika, że wnioskodawca wykonał nałożone zobowiązanie, przedkładając żądaną dokumentację, która jednak posiada pewne braki. Zaistnieć może wówczas podstawa do ponownego zobowiązania strony do usunięcia braków nowej dokumentacji, gdyż nie była ona uprzednio przedmiotem analizy organu (por. m.in. wyrok WSA w Opolu z 14.03.2019 r., sygn. II SA/Op 374/18). W przypadku rozpatrywanym w niniejszej sprawie jeśli chodzi o kluczowe kwestie, które wyżej wymieniono, a które były przedmiotem postanowienia organu I instancji z 27.02.2023r. (pkt 1-3), a następnie Wojewoda w zaskarżonej decyzji stwierdził w dalszym ciągu istnienie nieprawidłowości w tym zakresie, inwestor na skutek wydanego postanowienia zaprezentował własne stanowisko we wspomnianym piśmie z dnia 31.03.2023 r., utrzymując że w jego ocenie projekt spełnia wymagania określone w m.p.z.p. i rozporządzeniu. Skoro zatem Wojewoda uznał, że projekt w dalszym ciągu nie spełnia tych wymogów, winien był – orzekając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 35 ust. 5 pkt 1 u.P.b. – uchylić zaskarżoną decyzję i odmówić zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (por. też wyrok WSA w Krakowie z 3.04.2020 r., sygn. II SA/Kr 152/20)." Na skutek przywołanego wyroku Wojewoda wydał decyzję objętą obecnie rozpoznawaną skargą. Powodem odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia Spółce pozwolenia na budowę była ocena organu odwoławczego (odmienna od tej wyrażonej przez Prezydenta Miasta K.) co do tego, że inwestor nie usunął nieprawidłowości wskazanych w wezwaniu z dnia 27 lutego 2023 r. Sąd po wnikliwej analizie zebranego materiału dowodowego w sprawie, zwłaszcza projektu budowlanego w przedłożonej przez inwestora części stwierdza, że rozstrzygnięcie wydane przez Wojewodę jest prawidłowe. Jak wynika z przywołanego wyżej art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej bada zgodność projektu zagospodarowania terenu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na obszarze, na którym znajduje się teren planowanej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - uchwała nr [...] Rady Miasta K. z 11 kwietnia 2013 r. Zgodnie z § 35 pkt 2 mpzp, dla terenu, oznaczonego na rysunku planu symbolem [...], na którym znajduje się teren projektowanej inwestycji, ustala się parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy o przeznaczeniu: wskaźnik powierzchni zabudowy do 70% powierzchni działki budowlanej (lit. a); powierzchnia terenu biologicznie czynnego minimum 15% powierzchni działki budowlanej (lit. b); maksymalna wysokość zabudowy: 12,00 m do kalenicy przy dachach wielospadowych lub do najwyższej krawędzi gzymsu lub attyki przy dachach płaskich (lit. e). Z kolei w zakresie określenia linii zabudowy ustala się obowiązujące i nieprzekraczalne linie zabudowy zgodnie z rysunkiem planu (§ 35 pkt 5 mpzp). Plan ten definiuje powierzchnię zabudowy, wskazując, że należy przez to rozumieć powierzchnię wyznaczoną przez rzut poziomy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię działki budowlanej. Powierzchnia zabudowy nie zawiera powierzchni schodów, pochylni i ramp zewnętrznych, studzienek doświetlających okienka piwniczne, elementów przeciwsłonecznych, daszków, gzymsów i okapów, a także nadwieszonych części budynku na parterem oraz części położonych poniżej poziomu terenu (§ 1 ust. 4 pkt 7 mpzp). Wynika z powyższego, że powierzchnię zabudowy – przy ocenie, czy zostały zachowane określone w mpzp parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy – będą stanowiły m.in. części budynku położone poniżej poziomu terenu. Kluczowe w okolicznościach niniejszej sprawy okazało się zatem ustalenie, czy kondygnacja piwnic projektowanego budynku znajdować się będzie poniżej poziomu terenu, albowiem, jak wynika z projektu, kondygnacja piwnic od strony granicy z działką nr [...] znajduje się od 0,70 m do 1,40 m powyżej poziomu terenu istniejącego, od strony granicy z działkami nr nr [...] i 938 częściowo znajduje się 0,90 m powyżej poziomu terenu, od strony granicy z działką nr [...] znajduje się 1,40 m powyżej poziomu terenu, od strony granicy z działką nr [...] - ul. [...] znajduje się 0,12 m powyżej poziomu terenu. Inwestor uważa, że poziom terenu, o którym mowa w definicji legalnej powierzchni zabudowy zawartej w mpzp – stosownie do § 3 pkt 15 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych – to przyjęta w projekcie rzędna terenu w danym miejscu działki budowlanej. Dlatego w projekcie zaplanowano osłonięcie części kondygnacji piwnic i wprowadzenie na tym terenie przyrodniczej warstwy wegetacyjnej, osiągając poziom terenu (+-) 0 budynku zbieżny z poziomem terenu istniejącego w strefie wejścia od ul. [...]. W rozstrzygnięciu tej kwestii spornej należy zauważyć, że celem postanowień zawartych w mpzp jest ustalenie przeznaczenia terenu dla określonych w § 1 ust. 3 mpzp funkcji i form użytkowania, m.in. takich jak zabudowa mieszkaniowa i usługowa (pkt 1). Plan ustala kierunki i sposób zabudowy określonego obszaru, ustala warunki zabudowy terenu, który tam występuje. Postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalają zasady zagospodarowania i zabudowy terenów, uwzględniając stan zastany na danym terenie. Nie sposób przyjąć, że plan reguluje warunki zabudowy dla terenu, który dopiero zostanie ukształtowany np. wskutek zmiany wysokości terenu w wykonaniu przyszłych indywidualnych założeń projektowych. Sąd orzekający w tej sprawie uznał, że powierzchnia zabudowy w rozumieniu § 1 ust. 4 pkt 7 mpzp to powierzchnia terenu położona powyżej poziomu naturalnej warstwicy danego terenu, inaczej mówiąc - powyżej poziomu istniejącego terenu, na którym planowana jest zabudowa. Przy zaakceptowaniu poglądu, że plan miejscowy dotyczy poziomu terenu, który dopiero w przyszłości zostanie ukształtowany przez inwestorów według wytycznych projektowych oznaczałoby uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, który jeszcze nie istnieje, bo dopiero będzie ukształtowany na skutek działalności człowieka. To niweczyłoby cel i zasadność kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego czy organy administracji rządowej. Skarżąca Spółka powołuje się na definicję "poziomu terenu" zawartą w przepisach prawa budowlanego, a konkretnie w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych. Niemniej parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy określone w mpzp interpretowane być powinny z uwzględnieniem przepisów prawa dotyczącego planowania i zagospodarowania przestrzennego. A to oznacza, że definicja zawarta w § 3 pkt 15 ww. rozporządzenia nie znajduje zastosowania. W udzielonej przez inwestora odpowiedzi z 31 marca 2023 r. wskazuje się, że w części południowej strop nad garażem w nieznacznej części rzutu ma poziom ponad terenem istniejącym, ale w całości jest wykończony warstwami dachu zielonego z roślinnością trawiastą. Równocześnie w tym samym piśmie wskazuje, powołując się na definicję "poziomu terenu", że wyniesienie części garażu podziemnego powyżej rzędnych terenu istniejącego wraz ze zmianą niwelety terenu projektowanego w taki sposób, że wyniesione części budynku zostają w całości przykryte, nie ma wpływu na parametry i wskaźniki urbanistyczne odnoszące się co do zasady do nadziemnych części budynku. W istocie inwestor dokonuje wykładni pojęcia "poziom terenu" w kierunku dopasowanym do zaprojektowanego przez siebie ukształtowania terenu, a nie projektuje budynku dopasowanego do istniejącego ukształtowania terenu. Niwelowanie terenu i obsypywanie wyniesionych ponad teren części budynku jest tworzeniem pozoru spełnienia parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy określonych w mpzp. Ubocznie tylko wypada zauważyć, że ustawodawca w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych definiuje pojęcie "poziomu terenu" i równocześnie posługuje się w tym rozporządzeniu pojęciami "poziomu projektowanego lub urządzonego terenu" (zob. np. § 3 pkt 20), co oznacza, że czym innym jest "poziom terenu" i "poziom terenu projektowanego lub urządzonego". To wymagałoby dokonania pogłębionej wykładni tych pojęć w kontekście wymogów prawa budowlanego, jednak nie jest konieczne na potrzeby tej sprawy. Definicja "powierzchni zabudowy" zawarta jest w przepisach prawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i w kontekście tych przepisów powinna być interpretowana. W konsekwencji powyższych rozważań, Sąd stwierdził, że właściwie organ odwoławczy zarzucił, iż projekt zagospodarowania terenu zawiera niezgodność z ustaleniami mpzp odnośnie do wymaganego wskaźnika powierzchni zabudowy (z uwagi na powierzchnię zabudowy w części kondygnacji piwnic znajdującą się powyżej poziomu terenu istniejącego), a co za tym idzie inna będzie wielkość powierzchni biologicznie czynnej, jak również dojdzie do przekroczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy i naruszenia warunków technicznych dotyczących odległości budynku od granic z nieruchomościami sąsiednimi, które to odległości szczegółowo omówił organ odwoławczy. Kondygnacja piwnic została zaprojektowana praktycznie w granicy działek nr [...] (ul. Wiśniowa) i nr [...] (ul. Jesionowa). Inwestor został wezwany do usunięcia stwierdzonych niezgodności w projekcie, czego nie uczynił i co zasadnie powodowało konieczność odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia Spółce pozwolenia na budowę. Kolejna nieusunięta przez inwestora nieprawidłowość dotyczyła złożenia ekspertyzy technicznej wpływu głębokich wykopów na stan konstrukcji i elementów budynku na działce nr [...] oraz drogi – ul. [...] lub uzupełnienia informacji bioz o powyższe zagadnienie. Otóż inwestor wyjaśnił, że opis projektu uzupełniono o realizację wykopów głębokich zabezpieczonych przy zastosowaniu grodzic stalowych, a także że kwestie zabezpieczeń wykopu zostały rozstrzygnięte w załączonej opinii geotechnicznej. Organ odwoławczy zarzucił mimo to, że w projektach złożonych przez Spółkę nie odniesiono się do zagrożenia, jakie mogą spowodować wykopy na głębokość ponad 6,30 m w sąsiedztwie budynku na działce nr [...] i drogi - ul. [...] w związku z przepisem § 204 ust. 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Wnikliwa analiza treści załączonej do projektu opinii geotechnicznej wskazuje, że opinia ta została sporządzona w listopadzie 2016 r. (zatem jeszcze przed złożeniem przez Spółkę poprzedniego wniosku o pozwolenie na budowę – postępowanie zakończone w 2018 r.). Z treści opinii wynika, że dotyczy ona określenia kategorii geotechnicznej budynku, który będzie zlokalizowany na działce nr [...] i który będzie zajmował maksymalnie ok. 60% powierzchni działki, a orientacyjny, maksymalny założony poziom posadowienia wynosi ok. 3,2 m p.p.t. Wynika z treści opinii również, że w analizowanym gruncie występuje warstwa niezalecana do posadowienia IIa. Projekt nie zawiera jednak załączników do opinii geotechnicznej. Powyższe dowodzi, że opinia geotechniczna (w części załączonej do projektu) nie rozstrzyga jednoznacznie o bezpieczeństwie wykopów głębokich. Powstaje wątpliwość, czy ze względu na datę jej przygotowania oraz podaną głębokość wykopów w opinii 3,2 m p.p.t. (w projekcie 6,5 m) opinia dotyczy posadowienia budynku według obecnie kontrolowanego projektu, czy też poprzedniego projektu. W każdym razie - wobec braku złożenia ekspertyzy technicznej, bądź uzupełnienia informacji bioz o wymagane elementy i wątpliwej aktualności opinii geotechnicznej – nie sposób przyjąć, że nieprawidłowości z tym związane zostały usunięte. Osią sporu okazała się także kwestia daszków nad głównym wejściem do budynku i pomieszczeniem na odpady. Nie ma wątpliwości, że zgodnie z § 292 rozporządzenia, wejścia do budynku o wysokości powyżej dwóch kondygnacji nadziemnych, mającego pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi, należy ochraniać daszkiem lub podcieniem ochronnym o szerokości większej co najmniej o 1 m od szerokości drzwi oraz o wysięgu lub głębokości nie mniejszej niż 1 m w budynkach niskich (N) i 1,5 m w budynkach wyższych (ust. 1). Daszek, o którym mowa w ust. 1, powinien mieć konstrukcję umożliwiającą przeniesienie ewentualnych obciążeń, jakie w prawdopodobnym zakresie może spowodować upadek okładzin elewacyjnych, skrzydeł okiennych lub szyb (ust. 2). Również stosownie do § 22 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 tego rozporządzenia, wyodrębnione pomieszczenia w budynku na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych powinny być zaopatrzone w daszek o wysięgu co najmniej 1 m, przedłużony na boki po co najmniej 0,8 m. Inwestor za wystarczające uznał wykorzystanie zaprojektowanych balkonów nad wejściem do budynku i nad wejściem do pomieszczenia na odpady jako daszków wymaganych przepisami ww. rozporządzenia. Słusznie jednak stwierdził organ odwoławczy, że płyty balkonowe nie mogą pełnić funkcji tych daszków. Sąd uważa, że daszek nad wejściem do budynku powinien chronić osoby korzystające z tego wejścia także przed upadkiem okładzin elewacyjnych czy szyb z balkonu pełniącego funkcję daszka. Podobnie daszek nad wejściem do pomieszczenia na odpady chronić ma użytkowników balkonu i balkonów sąsiednich znajdujących się tuż nad tym wejściem przed niedogodnościami związanymi z przechowywaniem odpadów w budynku. Zatem uzupełnienie płyty balkonowej o 2 daszki szklane nie jest rozwiązaniem spełniającym wymogi przepisów techniczno-budowlanych. Niespornie inwestor w omawianym zakresie nie usunął nieprawidłowości, co było kolejną przyczyną odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia Spółce pozwolenia na budowę. Sąd nie podzielił jednak stanowiska organu II instancji odnośnie do kwestii wyznaczenia wysokości projektowanej zabudowy, aczkolwiek wyjaśnienia samego inwestora w tym zakresie również nie są wystarczające. Jak stanowi mpzp, maksymalna wysokość zabudowy na obszarze oznaczonym w tym planie symbolem [...] to 12,00 m do kalenicy przy dachach wielospadowych lub do najwyższej krawędzi gzymsu lub attyki przy dachach płaskich. Nie może być wątpliwości, że ustalając wysokość zabudowy, której dotyczy akt wydany w oparciu o ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu planistycznym, winniśmy sięgać w pierwszej kolejności do aktu wykonawczego do tej ustawy, co odpowiada regułom wykładni prawa. Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku (§ 7 ust. 2 cyt. rozporządzenia). Jak wynika z kontrolowanego projektu, główne wejście do projektowanego budynku ma odbywać się od strony ul. [...], co oznacza, że średni poziom terenu przed tym wejściem jest punktem wyjścia do ustalenia wysokości planowanej zabudowy. Tymczasem organ odwoławczy, ustalając tę wysokość, sumuje wysokość budynku i wysokość kondygnacji piwnic wyniesionej ponad poziom terenu istniejącego (11,92 m + 1,4 m). Wyniesienie kondygnacji piwnic na 1,4 m zaprojektowano od strony ul. [...], zatem wysokość zabudowy wskazywana przez Wojewodę jako 13,32 m nie jest prawidłowa. Z kolei sposób wyznaczenia wysokości omawianej zabudowy przez inwestora również nie jest prawidłowy, skoro opiera się na definicji wysokości budynku zawartej w § 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Ponieważ przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawierają regulację dotyczącą ustalania wysokości nowej zabudowy, to nie ma uzasadnienia prawnego dla sięgania do definicji "wysokości budynku". Z § 6 ww. rozporządzenia wyraźnie wynika, że chodzi w nim o sposób mierzenia wysokości budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia. Trudno zatem uznać, że inwestor w sposób prawidłowy odniósł się do tej kwestii w odpowiedzi na wezwanie organu I instancji. Dopiero w opinii załączonej jako uzupełnienie skargi jej autor podaje, że wysokość budynku została wyznaczona zgodnie z § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia, ponieważ wysokość budynku została określona od poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku, które znajduje się na poziomie 0,02 m stanowiącym równocześnie w projekcie średni poziom terenu przed głównym wejściem do budynku, czyli wysokość budynku według projektu to 11,98 m + 0,02 m = 12 m. Wyjaśnienie to udzielone zostało dopiero po wydaniu zaskarżonej decyzji, a graniczna wysokość zabudowy obliczona przez autora opinii wskazuje, że wnikliwej ocenie winno zostać poddane wyliczenie średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku, którego inwestor nie przedstawił. Podsumowując, niewykluczone, że zaprojektowana wysokość zabudowy na działce nr [...] nie przekracza tej dopuszczalnej zgodnie z mpzp, ale kwestia ta nie została przez Spółkę wyjaśniona należycie przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Odnośnie złożonych do projektu analiz nasłonecznienia i przesłaniania rację ma skarżący, że Wojewoda w ocenie tego elementu projektu jest niekonsekwentny. W decyzji z 21 grudnia 2022 r. Wojewoda zajął stanowisko aprobujące złożone analizy, wskazując, że wynika z nich, że zarówno w pomieszczeniach przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku projektowanym jak i w budynkach istniejących spełnione są wymagania dotyczące niezbędnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń i przesłaniania. Organ dodał, że jeżeli strona kwestionuje ustalenia organów oparte na analizie materiałów źródłowych np. w postaci analizy nasłonecznienia i analizy przesłaniania sporządzonych przez osobę posiadającą stosowne przegotowanie zawodowe, to powinna zarzuconą niezgodność wykazać analizami sporządzonymi przez osobę mającą odpowiednią wiedzę w tym zakresie potwierdzoną odpowiednimi uprawnieniami budowalnymi. Tymczasem w kontrolowanej obecnie decyzji organ II instancji ocenił, że rację ma odwołujący w kwestii wad analiz nasłonecznienia i przesłaniania, które również powinny być w ocenie Wojewody poprawione, bowiem dane przyjęte do analiz nie odpowiadają wartościom na przekrojach i rzutach, a analizę przesłaniania przeprowadzono do zewnętrznych krawędzi okien, a nie tak jak wymagają tego przepisy, do krawędzi wewnętrznych. To stwierdzenie organu jest jednak bardzo ogólne i nie wyjaśnia powodów zmiany stanowiska, co nie służy budowaniu zaufania stron postępowania do działalności organu władzy publicznej, zwłaszcza, że inwestor nie został w wezwaniu organu I instancji zobowiązany do usunięcia niezgodności w tym zakresie. Kwestią sporną było również w sprawie zapewnienie przez inwestora odpowiedniego dojazdu samochodów odbierających odpady na dziedziniec i dojazd do wyodrębnionego w budynku pomieszczenia na odpady. Nie ma wątpliwości, że projekt zagospodarowania terenu przewiduje urządzenie utwardzonej nawierzchni terenu od strony ulicy [...] sięgający do pomieszczenia na odpady. Inwestor wskazuje, że jest to istniejący zjazd, który będzie służył do odbioru odpadów. Niemniej sposób odbierania odpadów zaplanowany przez skarżącą nie został wystarczająco wyjaśniony. Z odpowiedzi udzielonej na wezwanie organu wynika, że utwardzony teren zapewni dojazd do pomieszczenia na odpady. W skardze strona wskazuje, że powszechną praktyką jest, że pojazd śmieciarki przemieszcza się po drodze publicznej, podczas gdy pracownicy transportują pojemniki z i do pomieszczeń na odpady po utwardzonych dojściach, nadto, że projekt zakłada zachowanie istniejącego wjazdu na działkę, który umożliwia zaparkowanie pojazdu śmieciarki bezpośrednio przy pomieszczeniu na odpadki na działce inwestora. W opinii załączonej do skargi z kolei wskazuje się, że zjazd do obsługi odbioru odpadów ma szerokość 3 m i nachylenie do 2%, co pozwala bezpiecznie na transport pojemników na własnych kołach do zaparkowanego w odległości 10 m wozu śmieciarki, w pasie drogi gminnej klasy dojazdowej, jaką jest ul. [...]. Trudno zatem jednoznacznie stwierdzić, w jaki sposób inwestor zaplanował odbiór odpadów. O ile można zgodzić się ze skarżącą, że przepisy nie wymagają urządzenia placu manewrowego do odbioru odpadów, to jednak zarówno wjazd jak i wyjazd z terenu inwestycji pojazdem służb odbierających odpady o dużych gabarytach, czy też parkowanie takiego pojazdu na ul. [...] w miejscu zaplanowanym przez inwestora na czas transportu wszystkich pojemników z pomieszczenia na odpady do pojazdu wymagałoby dodatkowych uzgodnień z MZD. W aktach sprawy znajduje się uzgodnienie zmiany sposobu zagospodarowania terenu nieruchomości, którego dotyczy przedmiotowa inwestycja (K-I-26). Z jego treści wynika, że uzgodnienie dotyczy zmiany sposobu zagospodarowania ww. terenu zgodnie z załącznikiem graficznym. Ani z treści tego dokumentu ani jego załącznika nie wynika jednak niewątpliwa zgoda na urządzenie zjazdu z terenu inwestycji na ul. [...] dodatkowo w strefie planowanego odbioru odpadów, ani parkowania na drodze publicznej w tym obszarze pojazdów śmieciarek. Nawet jeżeli istnieje tam obecnie zjazd, to wskutek realizacji inwestycji dojdzie do tak istotnej zmiany zagospodarowania terenu przylegającego do pasa drogowego, że jednoznacznie powinno wynikać z projektu, że istnieje zgoda zarządcy drogi na proponowany przez inwestora sposób odbioru odpadów. Kwestia ta nie została wystarczająco wyjaśniona przez inwestora, ani rozważona przez organy. Stwierdzone jednak przez Sąd braki wnikliwej analizy organu odwoławczego przy wydaniu zaskarżonej decyzji (co do wysokości budynku, analizy nasłonecznienia i przesłaniania, odbioru odpadów) ujawnione brakiem odpowiednich wyjaśnień w uzasadnieniu tej decyzji pozostają bez wpływu na wynik sprawy wobec opisanych wyżej nieprawidłowości, których inwestor nie usunął i które obligowały organ do wydania decyzji odmownej (art. 35 ust. 5 pkt 1 P.b. i art. 153 p.p.s.a.). Sąd oddalił wniosek dowodowy zgłoszony przez skarżącą w piśmie procesowym z 8 sierpnia 2024 r. na zasadzie art. 106 § 3 p.p.s.a., albowiem Sąd dokonuje kontroli legalności decyzji Wojewody na datę jej wydania, a złożone opinie nie stanowiły dowodów w sprawie przed wydaniem kontrolowanego aktu, a ponadto dokumenty te nie są niezbędne do wyjaśnienia istotnych dla wyniku sprawy okoliczności faktycznych. Sąd zapoznał się z tymi dokumentami, traktując zawarte w nich argumenty jako uzupełnienie argumentacji strony skarżącej. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.