II SA/Ke 288/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek, Asesor WSA Sylwester Miziołek (spr.),, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 września 2006r. sprawy ze skargi H. O., A. O., A. J.-R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz H. O. kwotę 740,00 zł (siedemset czterdzieści złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Ke 288/06 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta ustalił na wniosek Przedsiębiorstwa Budowlanego "A." Sp. J. w K. warunki zabudowy i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego o 16 lokalach mieszkalnych z garażem wbudowanym w podziemiu o 16 stanowiskach, niezbędną infrastrukturą techniczną oraz przebudowie istniejącego zjazdu z ul. P. na działce nr ewid. 1051 obręb 024 przy ul. P. w K.. Organ I instancji stwierdził, że dla terenu objętego wnioskiem inwestora w dacie orzekania nie obowiązuje żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Ostatnio obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów B.-K. utracił moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - z dniem 31 grudnia 2003 r. Zgodnie z tym planem teren inwestycji nie był położony na terenie przeznaczonym pod realizację inwestycji celu publicznego, o znaczeniu ponadlokalnym. Wniosek inwestora z dnia 21 listopada 2005 r., uzupełniony dnia 25 listopada 2005 r. spełniał wymagania stawiane ustawą. W decyzji określono warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego ustalone po analizie przeprowadzonej na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) w zakresie: - nieprzekraczalnej linii zabudowy, którą ustalono w odległości 6,5 m od krawędzi jezdni ul. P. i w odległości 9,0 m od osi pasa drogowego ul. T., - nieprzekraczalnej wielkości powierzchni zabudowy – 63 % powierzchni terenu w liniach rozgraniczających teren inwestycji, - szerokości elewacji frontowej (za front działki uznano część działki, która przylega do ul. Prusa) – nie może przekroczyć 30 m, - wysokości okapu projektowanego obiektu, która nie może przekroczyć 12 m od średniego poziomu terenu przy głównym wejściu do budynku, - geometrii dachu – dach wielospadowy o kącie nachylenia nawiązującym do dachów na istniejących sąsiednich obiektach, do 45 °. Decyzja zawiera także wskazania w zakresie środowiska i zdrowia ludzi, dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługę w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Obsługę komunikacyjną terenu określono z ulicy P., zastrzegając, że przebudowa zjazdu wymaga uzyskania przed wystąpieniem z wnioskiem o pozwolenie na budowę w drodze decyzji administracyjnej zezwolenia zarządcy drogi na jego lokalizację na podstawie art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086). Zobowiązano także inwestora, aby w ramach inwestycji zaprojektował i zrealizował odpowiednią liczbę miejsc postoju samochodów, wynikającą z charakteru funkcjonalno-użytkowego inwestycji i zewnętrznych warunków komunikacyjnych. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że w sprawie wypełnione są przesłanki art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717). Z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, zdaniem organu, że przedmiotowa inwestycja położona jest na działce, dla której na podstawie zabudowy działek sąsiednich dostępnych z tej samej drogi możliwe było określenie wymagań, o których mowa w rozstrzygnięciu decyzji w zakresie kontynuacji funkcji, określenia parametrów, cech i wskaźników zabudowy i zagospodarowania terenu. Podstawę stanowiły działki położone w granicach obszaru analizowanego, a nie tylko działki bezpośrednio przyległe do terenu inwestycji. W sprawie niniejszej ustalając parametry wzięto pod uwagę budynki wielorodzinne przy ul. Ś. nr [...] i nr [...] oraz przy ul. M. nr [...]. W obszarze analizowanym, który wyznaczono wokół działki nr ewid. 1051 znajdują się budynki mieszkalne jednorodzinne oraz budynki mieszkalne wielorodzinne o zróżnicowanej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, która waha się od 4 m do 15 m. Zatem budowa budynku "wysokiego-wielorodzinnego" nie zakłóci ładu przestrzennego w tym rejonie. Organ wskazał, że teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, o której mowa w ustawie z dnia 3.II.1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.), gdyż zgodnie z rejestrem gruntów położony jest na terenie "B" - tereny mieszkaniowe. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania A. O., H. O. i A. J.-R. - na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że przedsięwzięcie inwestycyjne spełnia łącznie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z przeprowadzonej przez organ I instancji analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stosownie do dyspozycji § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że w obszarze analizowanym znajdują się budynki mieszkalne wielorodzinne oraz niska zabudowa jednorodzinna z budynkami gospodarczymi i garażowymi oraz obiekty usługowe, które pozwalają na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych. Zdaniem Kolegium zamierzenie inwestycyjne określone we wniosku inwestorskim stanowi w znacznej części kontynuację istniejącej funkcji tj. zabudowy jednorodzinnej oraz zabudowy wielorodzinnej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnieśli H. O., A. J.-R. i A. O., domagając się jej uchylenia. W skardze zarzucono organowi odwoławczemu, że nie ustosunkował się do zgłoszonych przez nich uwag i zastrzeżeń zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji polega na "przepisaniu wydanej wcześniej decyzji". Zarzuty skargi sprowadzają się do braku spełnienia w sprawie przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzut odnoszący się do nieprzekraczalnej linii zabudowy, określonej na 9 m od osi pasa drogowego ul. T. dotyczy tego, że w decyzji jako przedłużenie istniejącej linii zabudowy przyjęto wysuniętą część budynku znajdującego się na działce przy ul. T. dobudowaną samowolnie, wszystkie pozostałe budynki przy tej ulicy posadowione są w odległości 13 m od osi tej ulicy. Organ nie postąpił zgodnie z przepisami rozporządzenia określającymi, że w przypadku uskoku linie obowiązującą nowej zabudowy ustala się na jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Zdaniem skarżących również linia zabudowy od ul. P. wyznaczona została w odległości 1 m od krawędzi tej drogi, gdyż krawędź drogi pokrywa się z istniejącym ogrodzeniem przedmiotowej działki, co wynika z mapy sytuacyjnej i własnościowej. Skarżący zarzucili, że wskaźnik intensywności zabudowy – 63 % został przyjęty dowolnie i nie wynika z analizy obszaru. Średni wskaźnik jest zdecydowanie niższy i mieści się w granicach 20 do 25 %. Kolejny zarzut skargi dotyczy nieprawidłowego rozumienia przez organ pojęcia "działki sąsiedniej", o której mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem skarżących winna to być działka bezpośrednio przylegająca do działki, której dotyczy inwestycja. Działki, na których znajdują się budynki wielorodzinne (nr 121 i 109) położone są przy ul. Ś., z wjazdem bezpośrednio z tej ulicy, nie mają dostępu do ul. P., a zatem nie jest spełniony warunek dostępności działki sąsiedniej z tej samej drogi publicznej. Przy ul. P. (działka nr 1051) nie ma żadnej zabudowy wielorodzinnej. Skarżący stwierdzają, że ustalenia aktualnego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy powinny być uwzględnione przez organ orzekający w sprawie niniejszej, skoro na jego podstawie opracowywany jest plan szczegółowy dzielnicy B.-B. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosząc o jej oddalenie podtrzymało stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę inwestor Przedsiębiorstwo Budowlane "A." Sp. J. w K. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty podniesione w skardze są zasadne. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, zasadny słuszności i współżycia społecznego nie mogą być brane pod uwagę. Na wstępie należy podnieść, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony w niniejszej sprawie dnia 21 listopada 2005 r., zatem w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powoduje, że ustalenie warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy dla zamierzeń inwestycyjnych, wymaga wydania decyzji. Warunki zabudowy i możliwość jej powstania określa art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) zwanej dalej "ustawą". Przepis ten urasta do rangi głównego przepisu normującego gospodarowanie przestrzenią pozbawioną miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uzależniając wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy od spełnienia łącznie wymienionych w nim przesłanek. Jedną z nich jest zasada dobrego sąsiedztwa, uzależniająca zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Sąd nie podziela rozumienia pojęcia "działki sąsiedniej", przedstawionego przez skarżących. Skłania się ono w kierunku bardzo ścisłego jego rozumienia, co nie znajduje odzwierciedlenia w brzmieniu tego przepisu. Zdaniem Sądu wykładnia językowa nie wyjaśnia, czy działka sąsiednia w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym to działka granicząca z działką, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, czy też działka pobliska, która pozbawiona jest wprawdzie wspólnej granicy z działką objętą wnioskiem, lecz znajduje się w pewnym obszarze, który winien być brany pod uwagę z uwagi na wpływ tej inwestycji na otoczenie w sensie urbanistycznym. W takim ujęciu działki sąsiedniej należy rozważyć pojęcie sąsiedztwa jako obszaru tworzącego urbanistyczną całość, a nie tylko ograniczające się do bezpośredniego sąsiedztwa. Tak rozumiane pojęcie działki sąsiedniej znajduje oparcie zarówno w wykładni celowościowej, jaki i systemowej. W tym zakresie Sąd podziela pogląd prezentowany w Komentarzu do Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pod redakcją Z. Niewiadomskiego, wyd. C.H.Beck Warszawa 2004, (str. 495-496). Istotą bowiem art. 61 ustawy jest zagwarantowanie ładu przestrzennego i nie można założyć, że ład przestrzenny wymaga tylko zagospodarowania wg działki graniczącej, a wyłącza możliwość zagospodarowania wg działki położonej w pewnej odległości od działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Celem tego przepisu nie jest wprowadzenie automatyzmu w działaniu organów, który oznaczałby, że jeżeli istniejąca zabudowa na działce graniczącej realizuje funkcje mieszkaniowe, to nowy obiekt może być tylko budynkiem mieszkalnym tego samego rodzaju co już istniejące. Zdaniem Sądu intencją ustawodawcy było wprowadzenie zasady dobrego sąsiedztwa, która nie sprowadza się do możliwości lokalizowania na określonym terenie tylko takich inwestycji jak na działkach graniczących z tym terenem. Realizacji ochrony ładu przestrzennego lepiej służy interpretacja działki sąsiedniej jako położonej w pobliżu, a nie działki graniczącej. Nie można zatem uznać, że podstawą do decyzji odmownej byłby sam brak zgodności pomiędzy inwestycją a zastanym zagospodarowaniem terenu, rozumiany jako brak tożsamości obiektu projektowanego z obiektem istniejącym. Zachowanie ładu przestrzennego nie może oznaczać zablokowania inwestycji w razie braku planu miejscowego. Podstawą odmowy wydania decyzji musiałaby być sprzeczność projektowanej inwestycji z funkcją obiektów już istniejących, nie dająca się z nią w praktyce pogodzić, którą organ potrafiłby racjonalnie uzasadnić. Z uzasadnienia decyzji wynika, że oba organy orzekające w sprawie niniejszej tak właśnie pojmowały pojęcie działki sąsiedniej i badały, czy inwestycja stanowi kontynuację funkcji zabudowy faktycznie istniejącej na sąsiednich działkach. Jak wynika z akt sprawy, z analizy urbanistyczno-architektonicznej działka inwestora położona jest w terenie zabudowanym jednorodzinnymi budynkami mieszkalnymi na działkach sąsiednich położonych przy ul P., ul. T., które przy przyjęciu wskazanego wyżej pojęcia "działki sąsiedniej" uznać należy jako działki sąsiednie mające dostęp do tej samej drogi publicznej. Natomiast z analizy, wbrew twierdzeniu organu nie wynika, że również działka, na której znajdują się budynki wielorodzinne nr [...] i [...] (przy ul. Ś.) oraz nr [...] (przy ul. M.), które były brane pod uwagę przy ustalaniu kontynuacji funkcji mają dostęp z tej samej drogi publicznej. Tej okoliczności organy nie wyjaśniły. Rozporządzenie z dnia 26.VIII.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa w § 4 ust. 1 w ten sposób, że obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Natomiast przepis art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21.III.1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086) określa, że obiekty budowlane przy drogach powinny być sytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni w terenie zabudowanym co najmniej 6 m. W decyzji określono linię zabudowy w odległości 6,5 m od krawędzi jezdni ul. P. i w odległości 9,0 m od osi pasa drogowego ul. T. (nie od zewnętrznej krawędzi, gdyż jest ulicą nieurządzoną). Zasadny jest zarzut skargi odnoszący się do nieprzekraczalnej linii zabudowy, określonej na 9 m od osi pasa drogowego ul. T., gdyż w decyzji jako przedłużenie istniejącej linii zabudowy przyjęto wysuniętą część budynku znajdującego się na działce przy ul. T., wszystkie pozostałe budynki przy tej ulicy posadowione są w odległości 13 m od osi tej ulicy. Organ zatem w takim przypadku winien postąpić zgodnie z ust. 3 § 4 rozp., który mówi, że jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Przepis ten w ust. 4 dopuszcza inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy ale musi to wynikać z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Zauważyć należy, że analiza w sprawie niniejszej wyznaczając linię zabudowy od strony ul. Tuwima nie uwzględnia tego faktu, nie określa jak ona powinna przebiegać zgodnie z przepisem i dlaczego wyznaczono inną linię zabudowy. Jeżeli zaś chodzi o linię zabudowy od strony ul. P., to zauważyć należy, że zarzut, iż "krawędź drogi pokrywa się z istniejącym ogrodzeniem przedmiotowej działki", nie jest zasadny, gdyż organ w decyzji o ustalenie warunków nie bada gdzie przebiegają granice działki, lecz wyznacza linie rozgraniczające teren inwestycji oraz m.in. linie zabudowy w stosunku do zewnętrznej krawędzi jezdni. Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. W sprawie niniejszej organ ustalił wskaźnik na 63%, nie uzasadniając swego stanowiska. Także organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutu zgłoszonego przez skarżących w odwołaniu, że średni wskaźnik jest zdecydowanie niższy i mieści się w granicach 20 do 25 %. W analizie stwierdzono, że wskaźnik intensywności zabudowy waha się w przedziale 10% do 60%, a w sprawie został ustalony zgodnie z wnioskiem na 63%, ponieważ nieznacznie przewyższa maksymalny występujący w obszarze analizowanym. Rozporządzenie dopuszcza w § 5 ust. 2 wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak również z decyzji organu I instancji nie wynika, aby organy uznały, że taka sytuacja zaistniała, jak również nie można uznać, że w analizie uzasadniono zastosowanie § 5 ust. 2. W obszarze analizowanym wskaźnik zabudowy na działkach położonych przy ul. P. wynosi na działkach sąsiednich - 34%, 17%, 32%, 45%, 11%, 12%, 14%, przy ul. T. zaś - 14%, 22%, 17%, 26%, 11% i dotyczy to budynków o wysokości ok. 8 m. Jedynie działka położona przy ul. Tuwima, mająca wysokość szeregowej zabudowy 5,5 m ma wskaźnik intensywności zabudowy 60%. W tej sytuacji koniecznym było racjonalne uzasadnienie ustalenia decyzji co do wskaźnika intensywności zabudowy, bo nie można uznać, że uzasadnia to niczym nie poparte stwierdzenie w analizie, że połowę zabudowy będą stanowić tarasy zielone usytuowane nad garażem wbudowanym w podziemiu. Sąd uznał również za zasadny zarzut skargi dotyczący wysokości górnej krawędzi elewacji, określonej w decyzji na 12m. Zgodnie z § 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, którą mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Organ ustalił wysokość na 12 m, zgodnie z wynikami analizy. W analizie stwierdzono, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynków mieszkalnych wielorodzinnych waha się od 7,5m do 15m i przyjęto że decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia miał czterokondygnacyjny budynek wielorodzinny nr 121 przy ul. Ś. usytuowany na działce 979/2 o wysokości 13 m, który graniczy z terenem inwestycji. Tymczasem znajdujące się na działkach sąsiednich budynki mają wysokość 8m, 4m, 5m, 7m. Wprawdzie rozporządzenie w ust. 4 § 7 dopuszcza wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Jednak takie stanowisko również wymaga racjonalnego uzasadnienia, w kontekście zasady zachowania ładu przestrzennego. Ponadto Sąd z urzędu wskazuje na uchybienie, które powoduje uchylenie zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na Sądzie zatem ciąży obowiązek kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z prawem we wszystkich aspektach, nie tylko tych podniesionych w skardze. Mając to na uwadze podnieść należy, że zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy i po uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Przepis art. 53 ust. 4 pkt 9 i ust. 5 ustawy stwierdza, że decyzję tę wydaję się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, zaś uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec tego Sąd uznał, że projekt decyzji nie został właściwie uzgodniony z Miejskim Zarządem Dróg, gdyż dokonano tego w formie pisma z dnia 12.12.2005 r. Uzgodnienia są formą zajęcia stanowiska przez inny organ w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji administracyjnej. Uzgodnienie następuje, stosownie do art. 106 § 5 kpa w formie postanowienia, na które służy stronie zażalenie, a następnie skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 7, art. 77 art. 107 § 3 kpa) oraz wskazanych przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. art. 145 ust. 1"a" i "c", art. 135, art. 200, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w wyroku.