II SA/Ke 292/05

Sygnatura akt: II SA/Ke 292/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 grudnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie: Asesor WSA Jacek Kuza, Asesor WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant: referent stażysta Sergiusz Leydo, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi A. Ś. na decyzję Kierownika Urzędu d/s Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...] numer [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...], II. stwierdza, ze zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. Decyzją Nr [...] z dnia[...]Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie utrzymał w mocy własną decyzję z dnia[...] Nr [...]o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich A. Ś., córki F.. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż zgodnie z art.. 4 ust.1 pkt 1) lit a) ustawy z dnia 24 stycznia 1991roku o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych oraz okresu powojennego (Dz.U. z 2002r. Nr 42, poz.371) uprawnienia kombatanckie przysługują osobom, które podlegały represjom wojennym i okresu powojennego, przebywając z przyczyn politycznych, narodowościowych, religijnych i rasowych w hitlerowskich więzieniach, obozach koncentracyjnych i ośrodkach zagłady. Jak podaje organ A. Ś. oświadczyła, że przebywała w więzieniu koneckim w roku 1943, wraz z matką i siostrą, natomiast jak wynika z informatora encyklopedycznego "Obozy hitlerowskie na ziemiach polskich 1939-1945" (PWN Warszawa 1979) w miejscowości Konecko nie było więzienia, lecz areszt żandarmerii. Organ ponadto podkreślił, iż twierdzenia zainteresowanej, że w latach 1941- 1942 w domu jej rodziców udzielano schronienia partyzantom, nie mogą mieć odzwierciedlenia dla jej sytuacji prawnej w świetle art. 2 ust 3 cytowanej ustawy, że za działalność kombatancką uznaje się dawanie schronienia osobom narodowości żydowskiej lub innym osobom, za których ukrywanie w latach 1939-1945 ze względu na ich narodowość lub działalność na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej groziła kara śmierci, albowiem w roku 1941 zainteresowana miała 4 lata, tak więc nie mogła brać bezpośredniego udziału w opisywanych wydarzeniach. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniosła A. Ś., która uznała odmowę przyznania uprawnień kombatanckich za bardzo krzywdzącą. W uzasadnieniu skargi zarzuciła, że organ nie wziął pod uwagę realiów w postaci faktu, iż była aresztowana cała jej rodzina i osadzona w koneckim więzieniu, ojciec jej został rozstrzelany, a ona wraz z matką i siostrą wywiezione do Niemiec. Do skargi załączyła dokumenty potwierdzające istnienie więzienia w Końskich. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 §1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.Nr 153, poz.1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. Sądowa kontrola przeprowadzona w niniejszej sprawie wykazała naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew treści art. 7 i art. 77 k.p.a. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy, nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, przez co naruszył słuszny interes strony. Skarżąca jak wskazała w swoim wniosku z dnia 2 kwietnia 2003roku oraz życiorysie z dnia 16 kwietnia 2003roku była aresztowana jako dziecko, wraz z siostrą i matką i osadzona w koneckim więzieniu, gdzie również przebywał jej ojciec. Jak podała przebywała tam przez okres około 1 miesiąca, a następnie została wywieziona do Niemiec. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych rozpoznając wniosek po raz pierwszy odmówił przyznania uprawnień kombatanckich skarżącej, argumentując stanowisko faktem, iż nie przedstawiła ona dostatecznych dowodów, że zachodzą przesłanki art. 4 ust. 1 pkt 1 lit a) ustawy z dnia 24 stycznia 1991roku o kombatantach. Ograniczył się do tego jednego zdania w uzasadnieniu podjętej decyzji. Rozpoznając po raz kolejny sprawę w wyniku wniosku A. Ś. o ponowne rozpoznanie sprawy, organ stwierdził, iż z materiałów dostępnych w postaci informatora encyklopedycznego "Obozy hitlerowskie na ziemiach polskich w latach 1939-1945" (PWN Warszawa 1979) wynika, że w miejscowości Konecko nie było więzienia hitlerowskiego, lecz areszt żandarmerii. Należy zauważyć, iż organ popełnił błąd w ocenie, albowiem przyjął, iż skarżąca jako miejsce więzienia wskazywała miejscowość Konecko, natomiast zarówno we wniosku jak i we wszystkich swoich oświadczeniach jako miejscowość aresztowania i osadzenia w więzieniu wskazywała ona miejscowość Końskie. Z dokumentów dołączonych do skargi w sposób niebudzący wątpliwości wynika, iż w miejscowości Końskie było więzienie i siedziba Gestapo. Tak więc za zasadny należy uznać zarzut, iż przedmiotowe decyzje zostały wydane bez wnikliwej oceny materiału dowodowego, co nakazuje przepis art. 7, art. 77 i art. 107 §3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 §1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz.1270) uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą z dnia [...]. Orzeczenie zawarte w pkt 2 wyroku oparte zostało na podstawie art. 152 p.p.s.a. Rozpoznając ponownie sprawę organ wyda rozstrzygnięcie, mając na uwadze wskazaną ocenę prawną.