II SA/Ke 297/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Detka po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzenie gry na automatach poza kasynem postanawia: zawiesić postępowanie sądowe. Decyzją z dnia [...] r., znak: [...], Dyrektor Izby Celnej w K. po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez [...] Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W., na podstawie art. 220 § 2, art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 28 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, art. 2 ust. 3, art. 6 ust. 1, art. 8, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1, art. 91, art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia 17 listopada 2014 r. wymierzającą karę pieniężną w wysokości 36.000 zł za urządzanie GRY poza kasynem gry na automatach: [...]. W złożonym odwołaniu spółka wniosła o zawieszenie postępowania odwoławczego do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny pytań prawnych przedstawionych postanowieniem z dnia 21 maja 2012 r. sygn. akt III SA/GL 1979/11 oraz postanowieniem NSA z dnia 15 stycznia 2014 r. sygn. akt II GSK 686/13, a także uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Po rozpatrzeniu wniosku organ I instancji postanowieniem z 21 stycznia 2015r. odmówił zawieszenia postępowania odwoławczego. Rozpatrując wniesione odwołanie organ podniósł, że w toku postępowania zasadnie stwierdzono, iż wskazane automaty nie mieszczą się w kategorii automatów o niskich wygranych, a spółka nie posiada koncesji na prowadzenie kasyna gry, a zatem urządzała gry hazardowe bez zezwolenia oraz organizowała gry niezgodnie z art. 129 ust. 3 ustawy. Skargę na decyzję z dnia 16 lutego 2015 r. złożyła [...] Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w Warszawie wnosząc o uchylenie tego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającej je decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W odniesieniu do interpretacji pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", należy zauważyć, że praktyka sądowa opowiada się za szerokim jego rozumieniem, wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania, np. w przypadku podjęcia uchwały przez NSA lub wystąpienia do TK z pytaniem prawnym (por. postanowienie NSA z dnia 26 sierpnia 2009 r. sygn. akt I FZ 248/09; postanowienie NSA z dnia 20 maja 2008 r., sygn. akt II FZ 200/08, LEX nr 505445; M. Niezgódka-Medek w uwadze 3 do art. 125 p.p.s.a. (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze, 2006). Sąd orzekający uznał, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku zawisłej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym sprawy o sygn. akt. II GSK 686/13. W sprawie tej bowiem NSA przesądzi kwestię dotyczącą stosowania przez sądy administracyjne przepisów technicznych, które nie zostały notyfikowane mimo takiego obowiązku, a mają zastosowanie także w niniejszym przypadku. Tak więc mając na względzie jednolitość orzecznictwa w tym zakresie oraz wagę i znaczną liczbę spraw dotyczących przedstawionego wyżej problemu prawnego, w ocenie Sądu postępowanie w niniejszej sprawie powinno zostać zawieszone do czasu wydania przez NSA wyroku w sprawie II GSK 686/13. Mając to wszystko na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia – na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.