II SA/Ke 297/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Banach po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. G. na pismo Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Kielcach z 4 marca 2026 r. 2013 r. znak: [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku co do sposobu zapewnienia dojazdu postanawia: odrzucić skargę. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Kielcach udzieliła w piśmie z 4 marca 2026 r. U. G. - w odpowiedzi na jej wnioski z 18 listopada 2025 r. i 9 lutego 2026 r. – informacji dotyczącej: 1) żądania wyjaśnień w sprawie zajęcia pasa drogowego pomiędzy ul. Kadłubka a ul. Szermentowskiego w Kielcach oraz aktualnych działań w rejonie inwestycji, 2) uwag, zastrzeżeń, żądania ponownej analizy wariantu komunikacyjnego oraz oceny skutków w związku z decyzją znak: IG.III.7047-10/08 z 1 września 2008 r. Wojewody Świętokrzyskiego i decyzją znak: IG.IX.7724/2-163/09 z 20 maja 2010 r. Wojewody Świętokrzyskiego odnoszących się do przejęcia działek 130/10, 129/11 i 130/8 w związku z budową łącznika drogowego pomiędzy ul. Bp. Kadłubka a ul. Szermentowskiego w Kielcach, - wezwania do udzielenia wyjaśnień. W piśmie między innymi wskazano, że istniejący układ komunikacyjny został wybudowany na podstawie ostatecznej decyzji Wojewody Świętokrzyskiego z 26 lipca 2010 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji: pn. "Budowa wylotu wschodniego z Kielc drogi ekspresowej Nr 74 na odcinku Kielce (od ul. Warszawskiej) do granicy miasta Kielce i gminy Masłów" - tzw. cz. miejska. Wobec faktu zakończenia prac projektowych i realizacyjnych powyższego zadania analiza na dzień dzisiejszy innych rozwiązań technicznych jest bezzasadna. Przygotowanie i realizacja przedmiotowego odcinka S74 odbyło się w oparciu o ostateczne i prawomocne decyzje administracyjne, a przyjęte wówczas rozwiązania techniczne były optymalne, zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, uwzględniały najmniejszą ingerencję w tereny będące własnością prywatną i gwarantowały zabezpieczenie interesów osób trzecich, poprzez skomunikowanie nieruchomości w pobliżu inwestycji z drogą publiczną. Jak dalej wyjaśnił organ, obecnie przygotowywana do realizacji inwestycja pn.: "Budowa odcinka drogi ekspresowej S74 Przełom/Mniów - Kielce odc. Kielce (S7 Węzeł Kielce Zachód) - Kielce (DK nr 73)", na terenie miasta Kielce nie poszerza pasa drogowego na wysokości działek 130/11 i 129/12, przez co nie ingeruje bezpośrednio w prawo własności tych działek. Projekt drogi ekspresowej na tym odcinku optymalnie wykorzystuje istniejący pas drogowy drogi S74 w rejonie ww. nieruchomości, zgodność z uzyskanymi obowiązującymi decyzjami administracyjnymi, opiniami, warunkami technicznymi i przepisami prawa wymusza zmianę jego dotychczasowego charakteru z drogi dojazdowej dla pojazdów samochodowych na chodnik i ścieżkę dla rowerów. Zaprojektowane rozwiązania techniczne zapewniają wszystkim nieruchomościom dostęp do drogi publicznej poprzez ul. Szermentowskiego do ul. Biskupa W. Kadłubka przy optymalnym, minimalnym zajęciu nieruchomości prywatnych. W piśmie z 6 kwietnia 2026 r. U. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na brak wyczerpującego i rzetelnego rozpatrzenia wniosku oraz brak udzielenia pełnej informacji przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Kielcach w piśmie z 4 marca 2026 r. Skarżąca zarzuciła w szczególności, że pomimo udzielenia odpowiedzi, nie odniesiono się do kluczowych pytań dotyczących zasadności przyjętego rozwiązania komunikacyjnego. Wskazała, że sprawa dotyczy sposobu zapewnienia dojazdu do ul. Szermentowskiego po zamknięciu wjazdu od ul. Świętokrzyskiej. Zdaniem skarżącej, wybór rozwiązania zapewniającego dojazd, spowodował większą ingerencję w nieruchomości prywatne, bez wykazania, że było to rozwiązanie konieczne. Autorka skargi zarzuciła, że działanie organu narusza zasady rzetelnego działania administracji oraz obowiązek wyczerpującego wyjaśnienia sprawy. Nie przedstawiono bowiem żadnej analizy, dlaczego nie wybrano rozwiązania polegającego na poszerzeniu istniejącego przesmyku, które było: prostsze i krótsze, bezpieczniejsze, a ponadto nie uzasadniono wyboru bardziej ingerującego rozwiązania – nie wyjaśniono, dlaczego przyjęto wariant wymagający przejęcia prywatnych gruntów i zmiany charakteru drogi. Wobec powyższego skarżąca wniosła o: zobowiązanie organu do udzielenia wyczerpującej i jednoznacznej odpowiedzi odnoszącej się do wszystkich podniesionych kwestii, przedstawienie analizy wariantów rozwiązania komunikacyjnego, wyjaśnienie zasadności przyjętego rozwiązania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że przedmiotem skargi jest sposób załatwienia wniosku rozpoznawanego w trybie określonym w dziale VIII k.p.a., a sądy administracyjne nie są właściwe do rozpoznawania skarg procedowanych w trybie określonym w tym dziale. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) dalej: p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi jest pismo Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Kielcach z 4 marca 2026 r. Z jego treści i akt sprawy wynika, że zawiera ono odpowiedź na wniosek skarżącej z 9 lutego 2026 r. dotyczący przede wszystkim rozwiązań technicznych związanych z zajęciem pasa drogowego pomiędzy ul. Kadłubka a ul. Szermentowskiego w Kielcach. Pismo to nie mieści się w żadnej z wymienionych w powyższych przepisach kategorii spraw. W piśmie tym organ nie orzekał o jakichkolwiek uprawnieniach bądź obowiązkach skarżącej. Samo poinformowanie o istniejącym układzie komunikacyjnym nie może być uznane za decyzję administracyjną, czy inny akt podlegający kontroli sądowoadministracyjnej. W ocenie Sądu, skarżone pismo jest jedynie formą zakomunikowania pewnych faktów jego adresatowi. Nie posiada cech żadnego z aktów lub czynności wymienionych art. 3 § 2 i § 2a p.p.s.a. Również żadna z ustaw szczególnych nie przewiduje możliwości zaskarżenia takiego pisma do sądu administracyjnego. Niezależnie od powyższego, należy wskazać, że wniosek skarżącej z 9 lutego 2026 r. należy potraktować jako wniosek, o których mowa w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 241 k.p.a. przedmiotem wniosku mogą być w szczególności sprawy ulepszenia organizacji, wzmocnienia praworządności, usprawnienia pracy i zapobiegania nadużyciom, ochrony własności, lepszego zaspokajania potrzeb ludności. Z kolei stosownie do art. 244 § 2 k.p.a. o sposobie załatwienia wniosków zawiadamia się równocześnie wnioskodawcę. Zaznaczyć należy, że użyte przez ustawodawcę sformułowanie "w szczególności" oznacza, że powyższy katalog jest otwarty, zatem przedmiotem wniosku może być również kwestia wyjaśnienia przyjętych rozwiązań komunikacyjnych. Istotnym jest, że działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Działalność organów w zakresie stosowania przepisów Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem w szczególności rozpoznawania skarg i wniosków, nie podlega kontroli sądowej. W postępowaniu skargowym i wnioskowym, uregulowanym w Dziale VIII k.p.a., nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, w konsekwencji nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej ani innym aktem wymienionym w art. 3 § 2 p.p.s.a. Tryb wnioskowy (Dział VIII rozdział 3, art. 241-247 k.p.a.) jest bowiem samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, które kończy się czynnością materialno-techniczną, tj. zawiadomieniem o sposobie załatwienia wniosku. Wnioskodawcy niezadowolonemu ze sposobu załatwienia wniosku służy, zgodnie z art. 246 § 1 k.p.a., prawo wniesienia skargi w trybie określonym w Dziale VIII rozdziale 2 k.p.a., nie zaś skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 228 k.p.a. skargi takie składa się do organów właściwych do ich rozpatrzenia. Reasumując kontrola sądowa nie obejmuje pism informujących podmiot zainteresowany o sposobie załatwienia wniosku, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Należy zatem uznać, że wywiedziona skarga podlega odrzuceniu, o czym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia – na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a.