II SA/Ke 298/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.J. na decyzję Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia 20 sierpnia 2009 r. Inspektor Transportu Drogowego nałożył na M.J. karę pieniężną za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Decyzja ta wraz z pouczeniem, że stronie służy odwołanie do Głównego Inspektora Transportu w Warszawie została doręczona M.J. dnia 28 sierpnia 2009 r. W dniu 7 października 2009 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga M.J. na "decyzję o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3000 zł na podstawie protokołu kontroli nr [...] z dnia [...]". Postanowieniem z dnia 19 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał skargę M.J. według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. W odpowiedzi na skargę Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że strona złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji, które jednak nie zostało jeszcze rozpatrzone przez organ odwoławczy - Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie. Organ ten jedynie postanowieniami z dnia 5 października 2009 r. wstrzymał rygor natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji oraz zawiesił postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, za wyjątkiem przypadku, gdy skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jak wynika z akt administracyjnych M.J. skorzystał z przysługującego mu prawa wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie, jednakże przed jego rozpoznaniem przez organ odwoławczy złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Podnieść należy, że samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w cytowanym przepisie. O jego spełnieniu można bowiem mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji publicznej (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2004 r., I SA 2813/03 niepubl.) Powyższe w myśl art. 52 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skutkuje odrzuceniem skargi.