II SA/Ke 298/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian,, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 czerwca 2011r. sprawy ze skargi Z.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy w M. z dnia M. znak: [...] w sprawie ustalenia, z urzędu, Z. O. jednorazowej opłaty w wysokości 37.112,50 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości nr ewid. 869 o pow. 3,29 ha, położonej w K., na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M., w związku ze zbyciem nieruchomości. Opisana na wstępie decyzja Burmistrza Miasta i Gminy M., w której podstawie prawnej wskazano art. 12 ust. 2 pkt 12 i art. 37 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydana została po przeprowadzeniu postępowania, z urzędu, w toku którego sporządzony został przez rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy przedmiotowej nieruchomości, z którego wynika, że wartość rynkowa nieruchomości Z. O. wzrosła na skutek uchwalenia nowego planu miejscowego Gminy M.. W odwołaniu od powyższej decyzji Z. O. podniósł, że wzrost wartości rynkowej jego nieruchomości nastąpił z uwagi na istnienie złoża piasków a nie z powodu przekwalifikowania jej w planie miejscowym. Wskazał, iż zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przy ustalaniu wzrostu wartości nieruchomości powinno się uwzględniać faktyczne jej przeznaczenie bezpośrednio przed uchwaleniem planu. Zgodnie z decyzją Starosty J. z dnia [...] M. O. otrzymała koncesję na wydobywanie piasku ze złoża kruszywa naturalnego. Istotnie nastąpił wzrost wartości nieruchomości, lecz nie wiadomo na czym polega bezpośredni związek przyczynowy między tym wzrostem a ustaleniami planu. Przedmiotowy teren zgodnie z koncesją przeznaczony był pod górnictwo i w ten sposób był dotychczas eksploatowany. Rozpatrujący odwołanie organ II instancji wyjaśnił, że warunkiem ustalenia opłaty planistycznej jest wystąpienie dwóch przesłanek, tj.: 1) wzrostu wartości nieruchomości pozostającego w związku z uchwaleniem lub zmianą planu miejscowego (art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) oraz 2) zbycia takiej nieruchomości przed upływem 5 lat od wejścia w życie takiego planu (art. 37 ust. 3 i 4 ustawy). Organ wskazał ponadto na konieczność uwzględnienia w niniejszej sprawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010r., sygn. P 58/08, zgodnie z którym art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nakazujący ustalać wysokość opłaty planistycznej na dzień sprzedaży nieruchomości, uwzględniając przeznaczenie terenu obowiązujące przed zmianą planu lub faktycznego sposobu wykorzystania nieruchomości przed jego uchwaleniem, jest niezgodny z art. 2 i 32 Konstytucji RP w zakresie, w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi się do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacji gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo jak w planie miejscowym uchwalonym przed 1.01.1995r., który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3. ww. ustawy. W konsekwencji jeżeli nieruchomość położona jest na obszarze, dla którego przed 1.01.1995r. uchwalony był miejscowy plan, który utracił moc zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy, a określone w nim przeznaczenie nieruchomości było takie samo jak w polanie uchwalonym po dniu 1.01.2004r., brak jest podstaw do wymierzenia opłaty planistycznej. Kolegium wskazało, że w dniu 21 kwietnia 2006r. Rada Miejska w M. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M.. W § 39 ust. 5 planu ustalono, że znajdująca się w obrębie wsi K. działka nr 869 o pow. 3,29 ha położona jest na terenie oznaczonym symbolem 2.PG, tj. "teren działalności zakładu górniczego – projektowane miejsca wydobycia surowca, wymagające rozpoznania surowca i uzyskania koncesji na wydobycie". W § 44 planu ustalono, że stawka jednorazowej opłaty dla terenów oznaczonych symbolem PG wynosi 25%. Na podstawie umowy z dnia 22 września 2010r. Z. O. sprzedał nieruchomość oznaczoną jako działka nr 869 o pow. 3,29 ha. W planie miejscowym, który utracił ważność z dniem 31.12.2003r. obszar powyższy oznaczony był symbolem RP i przeznaczony pod teren upraw polowych. W wypisu ewidencji gruntów wynika, że działka nr 869 stanowiła grunt rolny. Ustalenia starego i nowego planu nie były zatem tożsame. Organ wyjaśnił, że rodzaje metod i technik wyceny nieruchomości, sposoby określania wartości nieruchomości, wartości nakładów i szkód na nieruchomości oraz sposób sporządzania, formę i treść operatu szacunkowego uregulowane zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, wydanym na podstawie art. 159 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W niniejszej sprawie w celu określenia wzrostu wartości rynkowej nieruchomości na skutek uchwalenie nowego planu miejscowego autorka operatu szacunkowego zastosowała przewidziane w rozdziale 2 ww. rozporządzenia podejście porównawcze, metodę porównywania parami oraz metodę korygowania ceny średniej. W operacie szacunkowym rodzaj badanego rynku określono jako nieruchomości rolne, obszar badanego rynku – miejscowości wiejskie w gminie M., okres badania – od stycznia 2009r. do września 2010r. Przedmiotem analizy były wyłącznie akty notarialne dotyczące kupna-sprzedaży nieruchomości rolnych, w których nie wystąpiły szczególne warunki sprzedaży. Znikoma liczba transakcji dotyczyła nieruchomości powyżej 1,5 ha. Transakcji gruntami o pow. wokół 3 ha praktycznie nie było. Do porównania wybrano nieruchomości o największych powierzchniach, przy czym ceny nieruchomości o pow. wokół 1,5 ha nie były wyższe od cen gruntów rolnych o pow. 4-5 ha. Ceny na badanym obszarze mieściły się w przedziale 7-24 tys. zł za hektar i zależały od jakości dróg dojazdowych, rodzaju użytków i ich klasy bonitacyjnej. Do porównania przyjęto ostatecznie 11 nieruchomości rolnych, które uznano za najbardziej podobne do wycenianej. Wskaźnika wzrostu nie uwzględniono, albowiem w badanym okresie nie nastąpiły istotne tendencje wzrostowe. W ocenie Kolegium w operacie szacunkowym jednoznacznie wykazano, że przed uchwaleniem nowego planu miejscowego wyceniana nieruchomość w całości wg aktualnego sposobu użytkowania, a przede wszystkim wg ustaleń starego planu, posiadała funkcję wyłącznie rolniczą. Uchwalenie nowego planu ma zatem istotny wpływ na zmianę walorów użytkowych nieruchomości, pozwala bowiem na podjęcie działań mających na celu uzyskanie koncesji a następnie pozyskanie surowca. Tym samym zmiana w planie ma wpływ na zmianę wartości nieruchomości położonej na takim obszarze. Przed uchwaleniem planu miejscowego wartość wycenianej nieruchomości wynosiła 56.150 zł, natomiast po uchwaleniu planu wynosi 204.600 zł. Różnica wynosi zatem 148.450 zł (25% x 148.450 = 37.112,50 zł). Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ II instancji podkreślił, że wzrost wartości nieruchomości nastąpił w wyniku uchwalenia nowego planu miejscowego, nie zaś z uwagi na istnienie złóż piasku. Gdyby w nowym planie teren działki nr 869 nie został przeznaczony pod teren działalności zakładu górniczego, niemożliwe byłoby uzyskanie koncesji na wydobycie piasku i prowadzenie działalności gospodarczej z tym zakresie. Koncesja Starosty J. na wydobywanie piasku w granicach działki nr 869 wydana została w dniu [...], a zatem po wejściu w życie nowego planu miejscowego. Lokalizacja kopalni piasku uzależniona była od przeznaczenia tego terenu w planie miejscowym. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 16 października 2007r. o uzgodnieniu projektu koncesji dla M. O. Burmistrz Miasta i Gminy M. podkreślił, że pozytywne uzgodnienie przedsięwzięcia było możliwe z uwagi na zgodne z planem miejscowym przeznaczenie ternu. Ponadto pismem z dnia 16.06.2004r. M. i Z. małż. O. wystąpili do Urzędu Miasta i Gminy M. z wnioskiem o zmianę przeznaczenia w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego działki nr 869 z funkcji rolniczej na teren górniczy – kopalnię piasku. Dodatkowo organ wskazał, że postanowieniem z dnia 11 września 2000r. Starosta J. zawiesił postępowanie w sprawie udzielenia koncesji na wydobywanie piasków czwartorzędowych ze złoża K. wszczęte pismem z dnia 21.06.2000r. do czasu wprowadzenia zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy M.. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że Burmistrz Miasta i Gminy M. postanowieniem z dnia [...] zaopiniował ww. wniosek negatywnie, albowiem lokalizacja nie była zgodna z planem miejscowym. Analiza ww. okoliczności dowodzi zdaniem organu, że zmiana przeznaczenia w nowym planie miejscowym terenu działki nr 869 nastąpiła na wniosek i za zgodą małżonków O. Wniosek o zmianę został wymuszony koniecznością uzyskania koncesji. Zgromadzona w sprawie dokumentacja wskazuje jednoznacznie, że to zmiana planu spowodowała możliwość uzyskania koncesji i prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na wydobywaniu piasku. W skardze na powyższe rozstrzygniecie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Z. O. wniósł o uchylenie decyzji obu instancji zarzucając organom naruszenie prawa materialnego, tj. art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w sytuacji gdy nie zachodziły przesłanki uzasadniające ustalenie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, gdyż nie zmienił się faktyczny sposób wykorzystania nieruchomości, oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez jednostronną ocenę materiału dowodowego, błędną ocenę operatu szacunkowego, a zwłaszcza pominięcie poniesionych przez skarżącego znacznych nakładów na przedmiotową nieruchomość, co było główną przyczyną wzrostu jej wartości. W ocenie skarżącego w niniejszej sprawie nie zachodzi bezpośredni związek przyczynowy między wzrostem wartości nieruchomości a ustaleniami nowego planu miejscowego. Główną bowiem przyczyną wzrostu wartości przedmiotowej nieruchomości nie była zmiana planu miejscowego ale ogromne nakłady poczynione przez skarżącego na tę nieruchomość. Już pod koniec lat 90. ub. wieku skarżący zlecił badania geologiczne, co zaowocowało wydaniem w dniu 12 stycznia 2000r. koncesji na rozpoznanie złoża kruszywa naturalnego. Zatem już od 2000 roku, tj. przed utratą mocy przez stary plan miejscowy, przedmiotowa nieruchomość była wykorzystywana jako zakład górniczy. To zaś spowodowało, że w nowym planie miejscowym teren tej nieruchomości oznaczono jako teren działalności zakładu górniczego. Nowy plan miejscowy jedynie potwierdził istniejąc stan faktyczny, a nie zmienił przeznaczenia nieruchomości, która od dawna była wykorzystywana na cele nierolnicze za zgodą organów administracji. Skarżący wskazał ponadto, że zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przed uchwaleniem miejscowego planu należy uwzględnić faktyczny sposób wykorzystywania nieruchomości. Nieuwzględnienie przez biegłego w operacie szacunkowym dokonanych przez skarżącego nakładów na przedmiotową nieruchomość oraz brak oceny jaki te nakłady miały wpływ na jej wartość uzasadnia zdaniem skarżącego zarzut niewyjaśnienia dokładnie stanu faktycznego sprawy, przez co materiał dowodowy nie został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 22 czerwca 2011r. skarżący wyjaśnił, że przed uchwaleniem planu miejscowego nie posiadał koncesji na wydobywanie piasku, choć się o nią starał, i przed jej uzyskaniem nie wydobywał piasku. W ewidencji gruntów jego nieruchomość oznaczona była jako grunt rolny. Przyznał, iż występował o oznaczenie przedmiotowej nieruchomości w planie miejscowym jako teren górniczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Przedmiotem niniejszego postępowania jest kontrola legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji w sprawie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Materialnoprawną podstawę kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), a w szczególności art. 36 ust. 4 tejże ustawy, który stanowi, że jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości. Pobranie opłaty planistycznej możliwe jest w ciągu 5 lat od daty, w której plan stał się obowiązujący (art. 37 ust. 3). W myśl natomiast art. 37 ust. 1 ww. ustawy wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości ustala się na dzień jej sprzedaży. Wzrost wartości stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a jej wartością, nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem. Ustalenie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na podstawie powyższych przepisów musi zostać poprzedzone stwierdzeniem zaistnienia wszystkich ww. przesłanek, tj. musi nastąpić zmiana bądź uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego; zbycie nieruchomości przez właściciela bądź użytkownika wieczystego; wzrost wartości nieruchomości wywołany zmianą bądź uchwaleniem planu; określenie w planie zagospodarowania przestrzennego stawki opłaty w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Stwierdzenie, że chociażby jedna z ww. przesłanek nie jest spełniona uniemożliwia ustalenie opłaty planistycznej, w przeciwnym wypadku wydanie decyzji w przedmiocie opłaty planistycznej ma charakter obligatoryjny, przy posiłkowym zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2004 roku Nr 261, poz. 2603 ze zm.), tj. uregulowań dotyczących określania wartości nieruchomości. Do określenia wartości nieruchomości przed i po zmianie planu zagospodarowania przestrzennego zastosowanie znajdują również przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.). W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje fakt sprzedaży nieruchomości. Także wydanie decyzji w przedmiocie opłaty planistycznej nastąpiło w ciągu 5 lat od daty, w której plan stał się obowiązujący. Sporna pozostaje natomiast przesłanka wzrostu wartości nieruchomości wskutek uchwalenia miejscowego planu. Tylko w tym zakresie skarżący zakwestionował prawidłowość rozstrzygnięcia organów administracji, zarzucając niewyjaśnienie wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, szczególnie nieuwzględnienie przez biegłego w operacie szacunkowym dokonanych przez skarżącego nakładów na przedmiotową nieruchomość oraz brak oceny jaki te nakłady miały wpływ na jej wartość. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, iż organ prowadzący postępowanie nie może wkraczać w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy majątkowego, ponieważ nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, które posiada biegły. Powinien jednak dokonać oceny operatu szacunkowego pod względem formalnym tj. zbadać na przykład czy został on sporządzony przez uprawnioną osobę, czy zawiera wymagane przepisami prawa elementy, nie zawiera niejasności, pomyłek czy braków, które powinny zostać sprostowane lub uzupełnione, aby dokument ten miał wartość dowodową. Nie ulega wątpliwości, że w niniejszym postępowaniu organ poddał operat właśnie takiej ocenie, wypełniając dyspozycję art. 80 k.p.a., zgodnie z którym organy mają prawo i obowiązek ocenić dowodową wartość złożonego operatu szacunkowego, zbadać, czy przedłożona mu opinia jest zupełna, logiczna i wiarygodna oraz ewentualnie żądać jej uzupełnienia. Opłata, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z woli ustawodawcy jest pobierana wyłącznie od wzrostu wartości nieruchomości na skutek zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a zatem na skutek zmiany przeznaczenia danej nieruchomości. W niniejszej sprawie przedmiotem wyceny była nieruchomość gruntowa niezabudowana o pow. 3,29 ha. Przed uchwaleniem miejscowego planu nieruchomość ta posiadała przeznaczenie rolnicze, co wynika z wypisu z ewidencji gruntów z dnia 30.09.2010r. (k. 26 operatu). Zgodnie z § 50 ust. 2 ww. rozporządzenia z dnia 21 września 2004r. przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości dla ustalenia opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przyjmuje się stan nieruchomości z dnia wejścia w życie planu miejscowego lub jego zmiany, a ceny z dnia zbycia nieruchomości. W przypadku gdy przed uchwaleniem obowiązującego planu miejscowego nie obowiązywał plan miejscowy lub decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy określaniu wartości nieruchomości dla celów, o których mowa w ust. 1, przyjmuje się faktyczny sposób wykorzystywania nieruchomości przed uchwaleniem tego planu (ust. 3). Z operatu szacunkowego wynika, że przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w roku 2006, przedmiotowa nieruchomość stanowiła grunt rolny, nieużytkowany, niezabudowany. Podstawowym kryterium przy doborze nieruchomości podobnych była funkcja terenu; jedną bazę porównawczą stanowiły nieruchomości o funkcji przed uchwaleniem planu (rolnicze), a drugą o funkcji po uchwaleniu planu (położone na obszarze występowania surowców mineralnych). Przed uchwaleniem nowego planu miejscowego wyceniana nieruchomość stanowiła bez wątpienia nieruchomość rolną. Skarżący na rozprawie przed Sądem przyznał, że przed uchwaleniem planu miejscowego nie wydobywał piasku na przedmiotowej nieruchomości, gdyż nie posiadał koncesji. Oświadczenie to stoi w sprzeczności z zawartym w skardze twierdzeniem, że już od 2000 roku, tj. przed utratą mocy przez stary plan miejscowy, przedmiotowa nieruchomość była wykorzystywana jako zakład górniczy. Skarżący nie mógł zgodnie z prawem wykorzystywać tej nieruchomości jako zakład górniczy albowiem dopiero w dniu [...] M. O. uzyskała koncesję na wydobywanie tam piasku. W tej sytuacji twierdzenia skarżącego o poniesieniu znacznych nakładów wpływających na wzrost wartości nieruchomości należy uznać za gołosłowne, tym bardziej, że nie wskazał on jakie konkretnie były to nakłady. Zlecenia badań geologicznych i uzyskania koncesji na rozpoznanie złoża kruszywa naturalnego nie można uznać za nakłady mające wpływ na wzrost wartości nieruchomości. Działania te służyły do zgromadzenia odpowiedniej dokumentacji celem uzyskania w przyszłości pozwoleń na wydobywanie piasku. Istotne jest to, że przed uchwaleniem planu teren ten nie był wykorzystywany górniczo i aż do uchwalenia nowego planu jego przeznaczenie było rolnicze i tak tylko mógł być użytkowany. W ocenie Sądu Kolegium wykazało, że zmiana wartości przedmiotowej nieruchomości nastąpiła na skutek działań planistycznych. W aktualnie obowiązującym planie miejscowym nieruchomość ta znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem 2.PG – teren działalności zakładu górniczego. Uchwalenie nowego planu miało zatem istotny wpływ na zmianę walorów użytkowych nieruchomości, albowiem pozwoliło na podjęcie działań mających na celu uzyskanie koncesji a następnie pozyskiwanie surowca. Gdyby w nowo uchwalonym planie miejscowym teren działki nr 869 nie został przeznaczony pod działalność zakładu górniczego, niemożliwe byłoby uzyskanie koncesji na wydobycie piasku i prowadzenie działalności gospodarczej w tym zakresie. Przedmiotowa nieruchomość mogłaby być nadal wykorzystywana jedynie do celów rolniczych i w razie jej sprzedaży skarżący uzyskałby cenę adekwatną do wartości rynkowej nieruchomości rolnej o zbliżonej jakości dróg dojazdowych, rodzaju użytków i ich klasy bonitacyjnej. Wbrew twierdzeniom skarżącego istnieje zatem bezpośredni związek przyczynowy między uchwaleniem przez Gminę M. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a wzrostem wartości nieruchomości. Zmiana przeznaczenie ww. nieruchomości w planie miejscowym umożliwiła pozytywne uzgodnienie przez Burmistrza Miasta i Gminy M. projektu koncesji dla M. O. na wydobywanie piasku (postanowienie z dnia 16 października 2007r.) i w efekcie uzyskanie tej koncesji (decyzja z dnia [...]). Wcześniej, tj. w postanowieniu z dnia [...], Burmistrz Miasta i Gminy M. negatywnie zaopiniował wniosek o koncesję na wydobywaniu piasku z uwagi na niezgodność lokalizacji wnioskowanego złoża z obowiązującym wówczas miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wzrost wartości przedmiotowej nieruchomości, obliczony stosownie do art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i § 50 ust. 2 . rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, wyniósł 148.450 zł. (204.600 minus 56.150). Zasadnie zatem obliczona została w niniejszej sprawie wysokości opłaty planistycznej w wysokości 37.112,50 zł (25% x 148.450). W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.