II SA/Ke 298/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Surma po rozpoznaniu 28 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. Sp. z o.o. w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z 9 lutego 2016 r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem postanawia: oddalić wniosek. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Celnej z 9 lutego 2016 r. nr (...) w przedmiocie wymierzenia H. Sp. z o.o. w W. (dalej: spółka) kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem, zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że do 31 października 2015 r. spółka zapłaciła kary pieniężne w łącznej wysokości 8.068.390,02 zł, a obecnie wobec spółki toczy się szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzenie gier poza kasynem gry. Zdaniem wnioskodawcy, brak wstrzymania wykonania decyzji groziłby utratą jej płynności finansowej, a to skutkowałoby groźbą upadłości czyli sytuacją, której nie da się już odwrócić nawet w przypadku wygrania przez nią sporu i zwrotu wyegzekwowanego wcześniej świadczenia. Podniosła też, że obecnie ponosi duże straty finansowe i nie osiąga planowanych zysków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jeśli chodzi o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności po przekazaniu akt sądowi, jest to możliwe tylko na wniosek i tylko w razie spełnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Tymi przesłankami są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających wystąpienie którejś z tych przesłanek. Złożony w niniejszej sprawie wniosek nie spełnia tego wymogu, gdyż skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody czy też, że spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Strona nie przedstawiła dokumentów obrazujących jej aktualną sytuację finansową. Tego stanowiska nie zmienia załączenie do skargi list księgowań na kontach analitycznych za okres od 1 stycznia do 31 października 2015 r., list zapisów kasowych/bankowych za okres od stycznia 2012 r. do grudnia 2014 r., list księgowań na kontach syntetycznych za okres od grudnia 2014 r. do kwietnia 2015 r., ani oświadczenie prezesa zarządu spółki co do wysokości uiszczonych kar pieniężnych. Dokumenty te obrazują wyłącznie wysokość zobowiązań wynikających z nałożonych na spółkę kar pieniężnych. Wskazywana w tych dokumentach informacja, że spółka zapłaciła w latach 2012-2015 kary pieniężne w znacznej wysokości, sama w sobie nie oznacza, że zapłata kary pieniężnej nałożonej w niniejszej sprawie (12.000 zł) może wyrządzić spółce znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Podobnie oświadczenie prezesa zarządu spółki co do rachunków zysków i strat spółki nie może świadczyć o jej aktualnej sytuacji finansowej, gdyż dotyczy ono okresu od 1 stycznia do 31 grudnia 2013 r. Uniemożliwia ono dokonanie oceny wpływu obciążeń finansowych wynikających z powołanych dokumentów na rzeczywistą i najbardziej aktualną sytuację finansową spółki w okresie poprzedzającym bezpośrednio wniesienie skargi w niniejszej sprawie (luty 2016 r.). Wobec braku danych dotyczących aktualnej sytuacji spółki i możliwych zagrożeń wywołanych wykonaniem zaskarżonej decyzji, za przedwczesne należało uznać twierdzenie, że nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania wyżej wymienionej decyzji może prowadzić do utraty płynności finansowej spółki, co z kolei groziłoby jej upadłością (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 stycznia 2016 r., II GZ 915/15, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższych okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.