II SA/Ke 299/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Asesor WSA Mirosław Surma (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Łukasz Pastuszko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 listopada 2006 roku sprawy ze skargi S.M. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego oddala skargę II SA/Ke 299/06 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] znak [...], Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 28 lutego 2006r., znak OSP.-BP-7101-261/06, odmawiającą przyznania S.M. zasiłku przedemerytalnego. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podał, że S.M. składając w dniu 21 lutego 2006 r. wniosek o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego wskazał, że prawo takie posiadał od 1997 r. Z decyzji przedłożonych przez wnioskodawcę wynika zaś, że w okresie od 31 grudnia 1997r. do 30 listopada 2002r. posiadał on prawo do renty inwalidzkiej. Zgodnie z obowiązującym od 1 listopada 2005r. przepisem art. 150a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 514 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001r., przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002r. spełniła warunki do jego nabycia. Z kolei, zdaniem organu, w myśl obowiązującego do 31 grudnia 2001r. przepisu art. 37j ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu przesłanką niezbędną dla uzyskania prawa do zasiłku przedemerytalnego było m.in. spełnienie określonych w ustawie warunków do uzyskania statusu bezrobotnego. Tymczasem przysługujące S.M. prawo do renty inwalidzkiej powodowało, że nie spełniał on warunków do uzyskania statusu bezrobotnego wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a tym samym nie mógł uzyskać prawa do zasiłku przedemerytalnego. Nabycie w 1997 roku uprawnień do renty inwalidzkiej spowodowało bowiem utratę prawa do tego zasiłku, a obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości jego przywrócenia. Zdaniem organu brak jest również podstaw do twierdzenia, że przyznanie renty inwalidzkiej spowodowało zawieszenie prawa do świadczenia przedemerytalnego, tak jak to miało miejsce - zgodnie z art. 37n ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu - w przypadku podjęcia zatrudnienia. Uprawnienia S.M. do świadczeń z Funduszu Pracy mogły być rozpatrywane tylko według stanu na dzień 23 grudnia 2002r., tj. dzień ponownej rejestracji, kiedy to spełnił on warunki do uzyskania statusu bezrobotnego. Organ odwoławczy podkreślił także, iż w dniu 22 stycznia 1997r. S.M. został pouczony o tym, że nabycie prawa do renty inwalidzkiej powoduje utratę prawa do zasiłku przedemerytalnego. Powoływane zaś przez niego materiały prasowe mogą być mylne i nie mogą być nigdy traktowane jako źródło prawa. Od powyższego rozstrzygnięcia S.M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach podnosząc, że po pierwsze, nie został poinformowany o tym, iż w sytuacji utraty prawa do renty inwalidzkiej nie będzie mógł odzyskać prawa do zasiłku przedemerytalnego, a po drugie, wskazał, że swoją wiedzę na temat prawa do zasiłku przedemerytalnego opiera na artykule prasowym zawartym w "Rzeczpospolitej" z dnia 19 lutego 2003r. Kwestionując natomiast prawidłowość działania pracowników urzędu wojewódzkiego podał, że przyznana mu renta inwalidzka miała być świadczeniem stałym, czyli do uzyskania emerytury. Świadczenie to jednak utracił, a przyznanie zasiłku przedemerytalnego stało się niemożliwe. Dlatego też zwraca się do Sądu o wyjaśnienie tej sprawy. Dodatkowo skarżący powołał się na swój długoletni staż pracy i obecną trudną sytuację życiową, wynikającą z nieprzyznania uprawnienia do zasiłku przedemerytalnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór pomiędzy stronami przedmiotowego stosunku sądowoadministracyjnego dotyczy tego, czy po utracie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy z dniem 30 listopada 2002r. skarżący mógł skutecznie ubiegać się o przyznanie mu prawa do zasiłku przedemerytalnego, utraconego w wyniku przyznania prawa do tejże renty w dniu 31 grudnia 1997r. Stosownie do treści, obowiązującego od 1 listopada 2005r., przepisu art. 150a ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001r., przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002r. spełniła warunki do jego nabycia. Przy czym warunki te przewidywał art. 37j ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, który stanowił, że zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli posiada dodatkowo określony w ustawie okres uprawniający do zasiłku. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy bezrobotnym była osoba wykazująca m.in. zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie, przede wszystkim zaś, stosownie do warunku opisanego pod lit. "c" tego przepisu, osoba, która nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżący w okresie od 31 grudnia 1997r. do 30 listopada 2002r. posiadał prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy. W tej sytuacji nie może ulegać wątpliwości, iż nie spełnił warunków do uzyskania zasiłku przedemerytalnego przewidzianego w cyt. wyżej art. 150a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wynika to z faktu, że do dnia 12 stycznia 2002r. nie spełnił przesłanek do uzyskania statusu bezrobotnego, co zgodnie z ustawą o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu na dzień 31 grudnia 2001r. było warunkiem niezbędnym do uzyskania prawa do zasiłku przedemerytalnego. Przesłanką negatywną, wyłączającą możliwość uzyskania statusu bezrobotnego, było bowiem nabycie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, zaś skarżący takie prawo posiadał do dnia 30 listopada 2002r. Równocześnie należy podkreślić, że dla odmiennej oceny niniejszej sprawy nie może mieć znaczenia fakt, że skarżący przed nabyciem prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy posiadał prawo do zasiłku przedemerytalnego. Jednocześnie bowiem z nabyciem prawa do wspomnianej renty utracił prawo do zasiłku, co było konsekwencją obowiązującego wówczas brzmienia art. 37n ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Zgodnie z przepisem ust. 1 tego artykułu prawo do zasiłku przedemerytalnego ustawało z dniem niespełnienia określonych w ustawie warunków do uzyskania statusu bezrobotnego, a zatem m.in. w sytuacji nabycia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Przy czym, nabycie prawa do tej renty nie zostało wymienione wśród określonych w ust. 2 cyt. przepisu przyczyn powodujących zawieszenie prawa do zasiłku przedemerytalnego. O takim skutku nabycia prawa do renty skarżący został prawidłowo pouczony. Odnosząc się do zarzutu skargi, należy stwierdzić, że organy nie pouczały skarżącego o skutkach utraty prawa do renty, gdyż w ten sposób uprzedzałyby zdarzenia i ich ocenę prawną na przyszłość, ta natomiast znajduje oparcie zawsze w normach prawnych obowiązujących w dacie danego zdarzenia, czy też po nim, w dacie złożenia wniosku (tak jak w przedmiotowej sprawie). W sprawie znamiennym jest, że do dnia 12 stycznia 2002 r. skarżący nie spełnił ustawowych wymogów nabycia statusu bezrobotnego, co stało się przeszkodą dla uwzględnienia jego wniosku o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego. Przy czym organy oceniały wniosek S.M. w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie jego rozpoznania. Te zaś nie przewidywały przywrócenia utraconych uprawnień do zasiłku przedemerytalnego. Nadto, odnosząc się do kwestii artykułu prasowego z dnia 19 lutego 2003 r., na który powołuje się skarżący w pismach oraz skardze, należy stwierdzić, iż sformułowania prasowe cytowane przez skarżącego w pełni oddają treść powołanego wyżej przepisu art. 150a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który to stał się podstawą dla podjęcia zaskarżonej decyzji. Podobnie artykuł prasowy, w którym wskazuje się na pobieranie świadczenia rentowego jako przesłankę do zawieszenia uprawnień do zasiłku przedemerytalnego, zawiera prawidłowe informacje, jednakże w zakresie odnoszącym się do niniejszej sprawy dotyczą one przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, które uzyskały moc prawną od dnia 1 kwietnia 2002r. Zgodnie bowiem z wchodzącym tego dnia w życie znowelizowanym brzmieniem art. 37n tej ustawy prawo do zasiłku nie ustaje, ale podlega zawieszeniu w przypadku osiągania przychodów z innych tytułów niż pozarolnicza działalność, zatrudnienie lub inna praca zarobkowa (ust. 2 pkt 3 cyt. przepisu), co spowodowało możliwość przyjęcia, iż prawo to podlega zawieszeniu także w sytuacji nabycia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Jak podniesiono, przepis w tym brzmieniu zaczął obowiązywać dopiero od dnia 1 kwietnia 2002r., nie znajduje więc zastosowania do sytuacji skarżącego, który prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy nabył w 1997 roku. Dlatego Sąd podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, tak w zakresie ustaleń faktycznych, jak i argumentacji prawnej. Analiza materiału dowodowego sprawy, w aspekcie ustawowych kryteriów kontroli sądowej, nie uzasadnia wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.