II SA/Ke 3/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 lutego 2009r. sprawy ze skargi M. H.-W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie płatności do gruntów rolnych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...], odmawiającą M. H.-W. przyznania jednolitej płatności obszarowej i nakładającą sankcję w wysokości 16.044,94 zł., która będzie potrącana z płatności, do której rolnik jest uprawniony z tytułu wniosków składanych w ciągu 3 lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono niezgodność. W uzasadnieniu tej decyzji organ II instancji stwierdził, że we wniosku z dnia 27 kwietnia 2007 r. o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (JPO) na 2007 rok, M. H. - W. zadeklarowała użytkowanie czterech działek rolnych oznaczonych literami od A do D o powierzchni 58,76 ha, położonych na działkach ewidencyjnych w obrębie ewidencyjnym B., w gminie M. (powiat k., województwo ś.) oraz w obrębie ewidencyjnym S. N., w gminie K. (powiat k., województwo ś.). Strona zgłosiła przedmiotowe działki do jednolitej płatności obszarowej (JPO). W wyniku kontroli przeprowadzonej w toku postępowania, w dniu 25 września 2007 r. w gospodarstwie M. H.-W., inspektorzy terenowi stwierdzili, że zgłoszone działki rolne oznaczone literami A, B, C i D nie są utrzymywane w dobrej kulturze rolnej. Raport z tej kontroli został wysłany do strony w dniu 1 października 2007 r., a ponadto została ona zawiadomiona o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy oraz wypowiedzenia się co do zgromadzonych dokumentów. W odpowiedzi strona w piśmie z dnia 23 lutego 2008 r. wyjaśniła, że dokumenty zgromadzone w sprawie są jej znane oraz że posiadane przez nią grunty stanowią tereny zalewowe i nie jest w stanie ich w pełni użytkować. Z uwagi na powyższe nie kwestionowała faktu, iż inspektorzy terenowi stwierdzili brak utrzymywania gruntów w dobrej kulturze rolnej. W toku prowadzonego postępowania Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. stwierdził nieprawidłowości w przedmiocie raportu z kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniu 25 września 2007 r. i przekazał przedmiotową informację do Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w K. Poinformował również stronę, że wydanie decyzji w sprawie płatności do gruntów rolnych na 2007 rok objętych wnioskiem M. H.-W. nastąpi w terminie do dnia 30 września 2008 r. W wyniku przekazanej przez organ I instancji informacji o stwierdzeniu nieprawidłowości, w gospodarstwie strony przeprowadzono w dniu 17 czerwca 2008 r. ponowną kontrolę na miejscu w celu weryfikacji wniosku strony o przyznanie płatności na rok 2007. W wyniku tej kontroli inspektorzy terenowi stwierdzili, iż na działkach rolnych B, C i D nie była prowadzona działalność rolnicza, natomiast dla działki rolnej A o powierzchni deklarowanej 10,43 ha stwierdzono, że przedmiotowa działka składa się z czterech nie przylegających do siebie działek o łącznej powierzchni 5,55 ha. Do przesłanego stronie protokołu z tej kontroli, M. H.-W. wniosła uwagi dotyczące działki rolnej A o powierzchni zadeklarowanej 10,43 ha. Strona stwierdziła, że nie zgadza się z wynikami kontroli, ponieważ powierzchnia gruntów rolnych na działce ewidencyjnej 98/2 jest równa powierzchni zadeklarowanej we wniosku z dnia 27 kwietnia 2008 r., co według strony potwierdzają zapisy w ewidencji gruntów oraz kontrola przeprowadzona w dniu 25 września 2007 r. Producentka podniosła ponadto, że od dnia 25 września 2007 r. na działce ewidencyjnej nr 98/2 położonej w obrębie B. nie zaszły żadne zmiany w przedmiocie posiadania lub własności tej działki. W wyniku przeprowadzonego postępowania Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. wydał wskazaną wyżej decyzję z dnia [...]. W tak ustalonym stanie faktycznym organ II instancji wyjaśnił, że szczegółowe warunki i tryb udzielania płatności do gruntów rolnych na rok 2007 określają przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051), wraz z wydanymi na jej podstawie aktami wykonawczymi oraz przepisy unijne, w szczególności rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz. Urz. UE L 270 z 21.10.2003, str. 1, ze zm.), rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. Urz. UE L 345 z 20.11.2004 r. str. 1, ze zm.) oraz rozporządzenie Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004 r. str. 18 ze zm.). Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 29 lutego 2008 r. o zmianie ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej oraz ustawy o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2008 r. Nr 44, poz. 262) do postępowań w sprawach przyznania płatności lub płatności cukrowej, o których mowa w ustawie wymienionej w art. 1, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Organ II instancji przytoczył również treść szeregu przepisów wymienionych aktów prawnych. Przypomniał m. in., że: - zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r., płatność przyznawana jest na wniosek producenta rolnego, co oznacza, iż Kierownik Biura Powiatowego ARiMR związany jest bezpośrednio zakresem wniosku, a rozstrzygnięcie wydawane jest w oparciu o zgromadzone we wniosku dane, - w myśl art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. rolnikowi przysługuje płatność bezpośrednia na będące w jego posiadaniu grunty rolne, wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia płatnościami bezpośrednimi zgodnie z art. 143b ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003, jeżeli posiada działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku XX do wyżej wymienionego rozporządzenia Komisji Nr 1973/2004, która wynosi 1 ha, - zgodnie z art. 7 ust. 4 w/w ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r., wysokość płatności ustala się jako iloczyn deklarowanej przez rolnika powierzchni kwalifikującej się do objęcia płatnościami, po uwzględnieniu zmniejszeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości i stawek płatności na 1 ha tej powierzchni, - stosownie do art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004, wnioski o płatności sprawdzane są w sposób zapewniający rzeczywistą weryfikację i zgodność z warunkami przyznawania pomocy. W przypadku stwierdzenia zawyżenia deklaracji powierzchni użytkowanej rolniczo stosowane są zmniejszenia lub wykluczenia zgodnie z przepisami prawa, to jest art. 138 powołanego wyżej rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r., według którego, z wyjątkiem przypadków siły wyższej bądź okoliczności nadzwyczajnych, jeżeli w wyniku kontroli administracyjnej bądź kontroli na miejscu wykryte zostanie, iż ustalona różnica między zadeklarowanym a stwierdzonym obszarem w rozumieniu art. 2 punkt 22 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 przekracza 3 %, lecz nie więcej niż 30 % stwierdzonego obszaru, to kwota, jaka ma być przyznana w ramach programu płatności za jeden obszar, jest pomniejszana w przedmiotowym roku o dwukrotną wykrytą różnicę. Jeżeli ta różnica przekracza 30 % stwierdzonego obszaru, za przedmiotowy rok nie przyznaje się żadnej pomocy. Jeżeli ta różnica przekracza 50 %, rolnik jest wykluczany ponownie z przywileju uzyskania premii do kwoty, która odpowiada różnicy między obszarem zadeklarowanym a stwierdzonym. Taka kwota jest odejmowana z wypłat pomocy, do której rolnik jest uprawniony na podstawie wniosków składanych przez niego w ciągu trzech lat kalendarzowych po upływie roku kalendarzowego, w którym wykryto tę różnicę, - zgodnie z art. 2 pkt 22 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 "obszar zatwierdzony" oznacza obszar spełniający wszystkie warunki określone w zasadach przyznawania pomocy, - zgodnie z art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przeprowadza się tak, aby skutecznie zweryfikować zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, oraz przestrzeganie wymogów i norm istotnych dla wzajemnej zgodności. W myśl art. 30 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., powierzchnie działek rolnych określa się za pomocą wszelkich odpowiednich środków zdefiniowanych przez właściwe władze, a zapewniających wykonanie pomiaru z dokładnością przynajmniej równą dokładności wymaganej przy pomiarach wynikających z przepisów krajowych. Następnie organ II instancji stwierdził, że zgromadzone w sprawie dowody, w szczególności raport z kontroli przeprowadzonej w dniu 17 czerwca 2008 r. wraz z dołączonymi zdjęciami oraz szkicami gruntów rolnych jednoznacznie potwierdzają, że działka rolna A była w 2007 roku użytkowana na powierzchni 5,5 ha, a działki rolne B, C i D nie były w ogóle użytkowane w 2007 r. Szkice wykonane przez inspektorów terenowych oraz zdjęcia potwierdzają, że dokonali oni pomiarów na wszystkich działkach zadeklarowanych we wniosku. W odpowiedzi na zarzuty skarżącej zawarte w odwołaniu organ wyjaśnił co następuje: 1. co do zarzutu, że przeprowadzenie kontroli w przedmiocie wniosku o przyznanie płatności na rok 2007 dnia 17 czerwca 2008 r. i wydanie na podstawie jej wyników rozstrzygnięcia w sprawie jest niewłaściwe ze względu na to, iż stan zagospodarowania gruntów w 2008 r. mógł ulec zmianie, organ stwierdził, że kontrola na miejscu z dnia 17 czerwca 2008 r. została przeprowadzona pod kątem wniosku o przyznanie płatności na rok 2007 i wykazała brak użytkowania działek rolnych B, C, i D oraz zawyżenie powierzchni deklarowanej działki rolnej A. Wykonane w dniu 17 czerwca 2008 r. przez inspektorów terenowych fotografie działek rolnych potwierdzają, iż działki B, C, i D i część działki rolnej A nie były użytkowane rolniczo również w 2007 roku. 2. odnośnie zarzutu, że w raporcie z kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniu 17 czerwca 2008 r. nie została wpisana dla działek rolnych B, C i D powierzchnia stwierdzona "0", co ma świadczyć o niekontrolowaniu tych działek organ wyjaśnił, że inspektorzy terenowi wpisali dla w/w działek kod błędu "DR18", co w myśl doręczonego stronie wraz z raportem z kontroli opisu znaczenia kodów pokontrolnych oznacza, że w dniu kontroli na działce rolnej nie była prowadzona działalność rolnicza. O fakcie przeprowadzenia kontroli na miejscu na działkach rolnych B, C i D świadczy również sporządzona przez inspektorów dokumentacja fotograficzna oraz szkice, 3. odnosząc się do zarzutu strony, że w 2008 r. przeprowadzono w jej gospodarstwie kolejną kontrolę, organ II instancji odpowiedział, że te kontrole - z dnia 28 lipca 2008 r. i 29 sierpnia 2008 r. - zostały przeprowadzone w sprawie wniosku M. H. – W. o przyznanie płatności na rok 2008 i ich wyniki nie były rozpatrywane w sprawie przedmiotowego wniosku strony o przyznanie płatności na rok 2007. Organ zauważył jednak, że ustalenia poczynione przez inspektorów terenowych w dniu 29 września 2008 r. potwierdzają wyniki kontroli przeprowadzonej w dniu 17 czerwca 2008r., 4. w odniesieniu do zarzutu strony w przedmiocie błędnej interpretacji przez organy ARiMR zagadnień w przedmiocie właściwej kultury rolnej oraz powierzchni działek stwierdzić należy, iż założenie przyjęte przez M. H. – W., że "powierzchnia działek dotyczy ogólnego obszaru działek rolnych niezależnie od tego czy mają w ocenie kontrolera i organu decyzyjnego właściwą kulturę rolną" jest błędne z uwagi na treść art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. Zgodnie z tym przepisem bowiem, rolnikowi przysługuje płatność bezpośrednia na będące w jego posiadaniu grunty rolne, wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia płatnościami zgodnie z art. 143b ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia Nr 1782/2003, jeżeli utrzymuje wszystkie grunty zgodnie z normami. W w/w przepisie ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. zostały wymienione dwie przesłanki konieczne do przyznania płatności bezpośredniej: pierwsza - płatność bezpośrednia przysługuje do gruntów rolnych, druga - jeżeli przedmiotowe grunty utrzymywane są zgodnie z normami. W przedmiotowej sprawie kontrola na miejscu przeprowadzona w dniu 17 czerwca 2008 r. wykazała, iż działki B, C i D nie były użytkowane rolniczo, a działka rolna A o powierzchni deklarowanej 10,43 ha była użytkowana rolniczo tylko na powierzchni 5,55 ha w związku z tym powierzchnia uprawniona do uzyskania płatności bezpośrednich w gospodarstwie strony wynosiła 5,55 ha. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. w przedmiotowej sprawie nie rozpatrywał kwestii utrzymywania działek rolnych B, C i D oraz powierzchni działki rolnej A stanowiącej różnicę pomiędzy 10,43 ha, a 5,55 ha w dobrej kulturze rolnej z uwagi na to, iż nie kwalifikowały się one do przyznania płatności do gruntów rolnych, 5. zarzuty strony w przedmiocie rażącego naruszenia prawa w decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. z dnia [...] poprzez to, że przedmiotowa decyzja zawiera wadliwe uzasadnienie faktyczne, została wydana po czasie, w którym organ obowiązany był ją wydać oraz błędnie interpretuje raporty pokontrolne, organ uznał za bezzasadne. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR uznał bowiem, że organ I instancji zawarł w decyzji prawidłowe uzasadnienie faktyczne. Ponadto Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. w toku postępowania postępował zgodnie z art. 19 ust. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. który stanowi, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie do dnia 1 marca roku następującego po roku, w którym został złożony wniosek, Agencja zawiadamia rolnika, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Z dokumentacji wynika, iż organ informował stronę o niezałatwieniu sprawy w w/w terminie i wskazywał nowy termin zakończenia postępowania, 6. w stosunku do zarzutów M. H. – W. iż "tylko kontrola z roku 2007 ma znaczenie dla wydania decyzji o płatnościach na rok 2007" organ stwierdził, że zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. Agencja przeprowadza kontrole administracyjne i kontrole na miejscu określone w przepisach Unii Europejskiej, 7. odnosząc się do uwag strony dotyczących pojęcia weryfikacji raportu z kontroli - braku podważenia raportu z kontroli przeprowadzonej w dniu 25 września 2007 r. i dopuszczenia się przez organ ARiMR nieprawidłowości w trakcie przedmiotowej kontroli stwierdzono, iż w przedmiotowej sprawie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K., zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 2) ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. wyczerpująco rozpatrzył cały materiał dowodowy, między innymi stwierdził nieprawidłowości w raporcie z kontroli przeprowadzonej w dniu 25 września 2007 r., czego wynikiem było przeprowadzenie ponownie czynności kontrolnych w gospodarstwie strony, 8. w odwołaniu M. H. – W. argumentuje, iż w przedmiotowej sprawie powinny mieć zastosowanie w stosunku do zadeklarowanych przez nią gruntów przepisy art. 6 i 7 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r., które dotyczą zmniejszeń płatności oraz wykluczeń z uwzględnieniem regulacji zawartych w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2007 r. w sprawie minimalnych norm (Dz Urz. z 2007 r. Nr 46, poz. 306). W odniesieniu do powyższego organ zauważył, że zgodnie z art. 6 ust. 2 lit a i b rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003r., zmniejszenia lub wykluczenia, o których mowa w ust. 1 przedmiotowego artykułu mają zastosowanie wyłącznie, jeżeli niezgodność dotyczy działalności rolniczej lub gruntów rolnych należących do gospodarstwa, włączając w to działki odłogowane, czyli w przypadku gdy działki rolne zadeklarowane we wniosku są przez rolnika użytkowane rolniczo. Na podstawie zebranego materiału dowodowego ustalono natomiast, iż poza stwierdzoną na działce A powierzchnią 5,55 ha pozostałe grunty nie były użytkowane rolniczo. Z uwagi na powyższe oraz art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r., adekwatnym było zastosowanie w przedmiotowej sytuacji art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 i na tej podstawie odmówienie przyznania płatności i nałożenie na stronę sankcji w kwocie 16.044,94 zł. W związku z tym argumenty strony, iż decyzja Nr 0238-2008-000020793 nie dotyczy zagadnienia prawidłowego wykorzystania gruntów, a tylko powierzchni użytkowanej rolniczo - organ II instancji uznał za bezpodstawne, ponieważ podstawowym kryterium kwalifikacji, czy działki są uprawnione do przyznania płatności jest to, czy są one użytkowane rolniczo. Ponadto podnoszone przez M. H. – W. argumenty w przedmiocie kryterium posiadania gruntów do dnia 31 maja roku, w którym został złożony wniosek pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie z uwagi na fakt, iż samo posiadanie gruntów nie uprawnia do przyznania płatności bezpośredniej, przedmiotowe grunty muszą być jeszcze przez producenta użytkowane rolniczo. W skardze na tę decyzję M. H. – W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Skarżąca zarzuciła: 1. rażące naruszenie prawa i przyjęcie błędnych ustaleń faktycznych sprzecznych z wynikami kontroli przeprowadzonych przez ARiMR, 2. naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 107 kpa przez nieuwzględnienie słusznego odwołania strony i wydanie decyzji nie zawierającej rozstrzygnięcia zarzutów odwołania. W uzasadnieniu skargi jej autor zarzucił dodatkowo, że: 1. organ II instancji pomylił w zaskarżonej decyzji pojęcie powierzchni gruntów rolnych z pojęciem utrzymania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej. Powierzchnia wynika bowiem z pomiarów i zapisów ewidencji gruntów, a utrzymanie w dobrej kulturze rolnej to ocena, czy strona spełnia określone wymogi dotyczące sposobu użytkowania rolniczego gruntów, 2. jedyna uprawniona kontrola na miejscu przeprowadzona w dniu 25 września 2007 r. potwierdziła, że skarżąca posiada grunty rolne o powierzchni podanej we wniosku o dopłaty, choć nie są one utrzymywane w dobrej kulturze rolnej. Oceny tej nie mogły zmienić kontrole przeprowadzone w 2008 r. ze względów natury prawnej oraz faktycznej. Niemożliwe bowiem jest zdaniem skarżącej kontrolowanie stanu gruntów za 2007 r. w roku 2008; kontrole takie, z mocy wyraźnego przepisu mogą odbywać się tylko w okresie objętym dopłatami. Ze względów faktycznych natomiast, powinny się odbyć się nie później niż do miesiąca września, bo do tego czasu istnieje obowiązek wykonania określonych prac rolniczych, 3. ustalenia organów administracji co do różnicy pomiędzy powierzchnią gruntów wskazaną we wniosku, a powierzchnią rzeczywistą są wewnętrznie sprzeczne. Skoro bowiem organ zakwestionował zadeklarowaną we wniosku powierzchnię, to nie powinien od tej powierzchni naliczać sankcji finansowej w stosunku do wnioskodawcy. Sankcja ta podlega bowiem obliczeniu na podstawie rzeczywistej wielkości gruntów, 4. stwierdzony w czasie kontroli niewystarczający stopień zagospodarowania gruntów uprawniał jedynie do obniżenia dopłat o 5% ogólnej kwoty dopłat. Mimo tego Agencja nie dokonała płatności, ani nie wydała decyzji w ustawowym terminie naruszając w ten sposób przepisy, 5. nieprawdą jest, że strona nie kwestionowała wyników kontroli na jej gruncie, o czym świadczy korespondencja znajdująca się w aktach sprawy. Poza tym nawet brak jakichkolwiek zastrzeżeń do wyników kontroli w toku postępowania nie pozbawia strony możliwości kwestionowania ich, bo to decyzja, a nie wyniki kontroli podlegają zaskarżeniu, 6. z braku zapisów w raporcie z kontroli z dnia 17 czerwca 2008 r. w rubrykach nr 80 dotyczących powierzchni działek rolnych oznaczonych literami B, C i D położonych w B. wynika, że działki te nie były mierzone podczas kontroli, 7. zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, istotne dla rozstrzygnięcia kwestii dopłat znaczenie ma stan posiadania z 31 maja roku rozliczeniowego. Kontrole przeprowadzone w innym czasie, w szczególności w 2008 roku nie mogą więc wpłynąć na ocenę stanu posiadania gruntów przez skarżącą. Zwłaszcza, że jedyna kontrola dotycząca przedmiotowego wniosku, przeprowadzona we wrześniu 2007 r. nie wykazała żadnych odstępstw powierzchni rzeczywistej gruntów rolnych wnioskodawczyni od powierzchni zadeklarowanej we wniosku. 8. ponieważ przeprowadzone w 2008 r. kontrole jedynie w wypadku działek położonych w B. wykazują rzekome odstępstwa wielkości działek zadeklarowanych od wielkości rzeczywistej sięgające kilku hektarów, natomiast w ogóle nie pokazują powierzchni działek w S., to skoro zadeklarowana powierzchnia opiewa na ponad 56 ha, rzekomo ujawnione odstępstwa nie przekraczają 10 % powierzchni. Dlatego zastosowanie art. 138 rozporządzenia Komisji nr 1973/2004 nie miało żadnego uzasadnienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie w całości oraz podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Na wstępie należy zauważyć, że organy administracji obu instancji zastosowały w sprawie właściwe przepisy. Choć bowiem w dacie rozstrzygania sprawy obowiązywała ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 35/07 poz. 217 ze zm. wynikającymi z Dz. U. Nr 99/07 poz. 666 i 44/08 poz. 262), o tytule i w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 29 lutego 2008 r. o zmianie ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej oraz ustawy o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 44/08 poz. 262), to jednak zgodnie z art. 4 ostatnio wymienionej ustawy zmieniającej, do niniejszego postępowania wszczętego i niezakończonego decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej, tj. do dnia 15 marca 2008 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. W konsekwencji przedmiotem rozstrzygania w sprawie była jednolita płatność obszarowa, o której mowa w art. 143b ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników... (Dz. Urz. UE. L. 03.270.1 z 29. 09.2003 z późn. zm.), jako jedna z płatności bezpośrednich uregulowanych w art. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej, przytaczanej dalej jako ustawa o płatnościach do gruntów rolnych (Dz. U. Nr 35/07 poz. 217 ze zmianą wynikającą z Dz. U. Nr 99/07 poz. 666). Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach do gruntów rolnych, rolnikowi przysługuje płatność bezpośrednia na będące w jego posiadaniu grunty rolne, wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia płatnościami bezpośrednimi zgodnie z art. 143b ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia nr 1782/2003, jeżeli: 1) posiada działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku XX do rozporządzenia nr 1973/2004; 2) utrzymuje wszystkie grunty rolne zgodnie z normami; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Wskazane trzy warunki muszą być spełnione łącznie, co wynika jednoznacznie z treści przytoczonego przepisu. Pojęcie działek rolnych użyte w przytoczonym punkcie 1 art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach do gruntów rolnych zdefiniowane było w art. 2 pkt 1 tej ustawy. Zgodnie z nim określenie działka rolna, oznaczało działkę w rozumieniu art. 2 pkt 1a rozporządzenia nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 44, str. 243, z późn. zm.), tj. zwarty obszar gruntu, na którym jeden rolnik prowadzi jedną grupę upraw, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha. Powoływane przez skarżącą przepisy art. 6 i 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 mające być, jej zdaniem, jedyną dopuszczalną podstawą zastosowania wobec niej zmniejszeń lub wykluczeń, o których mowa w art. 7 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 ostatnio wymienionego rozporządzenia (tj. m. in. sugerowanego i akceptowanego przez skarżącą zmniejszenia o 5% w przypadku zaniedbania), mają istotnie zastosowanie dla systemów wsparcia bezpośredniego, ale zgodnie z zasadami szczegółowymi ustanowionymi na mocy art. 7, o czym stanowi art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003. Te szczegółowe zasady zostały określone w przepisach rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców (Dz. Urz. UE L 345 z 20.11.2004, str. 1, z późn. zm), które to rozporządzenie dotyczy właśnie jednolitych płatności obszarowych. Rozporządzenie to jest bowiem jednym z aktów wykonawczych do rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003, które przewiduje nie tylko możliwość zmniejszenia kwoty przyznawanych płatności bezpośrednich, ale również ich wykluczenia. Wykluczenie takie następuje właśnie na zasadach określonych w art. 138 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004. Przepis ten przewiduje natomiast, że z wyjątkiem przypadków siły wyższej bądź okoliczności nadzwyczajnych, jeżeli w wyniku kontroli administracyjnej bądź kontroli na miejscu wykryte zostanie, iż ustalona różnica między zadeklarowanym a stwierdzonym obszarem w rozumieniu art. 2 punkt 22 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 przekracza 3 %, lecz nie więcej niż 30 % stwierdzonego obszaru, to kwota, jaka ma być przyznana w ramach programu płatności za jeden obszar, jest pomniejszana w przedmiotowym roku o dwukrotną wykrytą różnicę. Jeżeli ta różnica przekracza 30 % stwierdzonego obszaru, za przedmiotowy rok nie przyznaje się żadnej pomocy. Jeżeli ta różnica przekracza 50 %, rolnik jest wykluczany ponownie z przywileju uzyskania premii do kwoty, która odpowiada różnicy między obszarem zadeklarowanym a stwierdzonym. Taka kwota jest odejmowana z wypłat pomocy, do której rolnik jest uprawniony na podstawie wniosków składanych przez niego w ciągu trzech lat kalendarzowych po upływie roku kalendarzowego, w którym wykryto tę różnicę. Ponieważ w wyniku kontroli na miejscu z dnia 17 czerwca 2008 r. wykryte zostało, że ustalona różnica między zadeklarowanym, a stwierdzonym obszarem w rozumieniu art. 2 punkt 22 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 przekroczyła 50% stwierdzonego obszaru, skarżąca zasadnie została wykluczona ponownie z przywileju uzyskania premii do kwoty, która odpowiada różnicy między obszarem zadeklarowanym, a stwierdzonym. Taka kwota została też prawidłowo określona w decyzji organu I instancji jako podlegająca odjęciu z wypłat pomocy, na zasadach określonych w przytoczonym przepisie art. 138 ust. 1 in fine rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004. Ze względu na to, że kontrola na miejscu przeprowadzona w dniu 17 czerwca 2008r. wykazała, iż zadeklarowane do płatności działki oznaczone literami B, C, i D oraz część działki oznaczonej literą A - nie były w ogóle użytkowane rolniczo, nie była w sprawie istotna ocena czy działki te w 2007 r. były utrzymane zgodnie z normami, tak jak tego wymagał art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach do gruntów rolnych. Organ nie mógł bowiem rozpatrywać kwestii utrzymywania wymienionych działek i części działki oznaczonej literą A zgodnie z normami, ponieważ nie kwalifikowały się one w ogóle do przyznania płatności do gruntów rolnych. Ze wskazanych powodów, nie miało miejsca w sprawie zarzucane w skardze pomylenie przez organy administracji pojęć powierzchni gruntów rolnych, z pojęciem dotyczącym utrzymania gruntów w dobrej kulturze rolnej (a ściślej, z uwagi na zmianę stanu prawnego, z pojęciem utrzymania gruntów zgodnie z normami – por. rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2007 r. w sprawie minimalnych norm, Dz. U. nr 46/07 poz. 306 ze zm.). To skarżąca jest w błędzie twierdząc, że do przyznania wnioskowanej płatności, wystarcza tylko posiadanie przez nią działek rolnych, zgodne z zapisami w ewidencji gruntów, niezależnie od oceny kontrolera i organu, czy mają one właściwą kulturę rolną. Choć bowiem istotnie taka ocena nie miała w sprawie znaczenia, to istotna była przeprowadzona przez organy kwalifikacja, czy na zadeklarowanych do płatności działkach była w 2007 r. prowadzona działalność rolnicza. Taka ocena została w sprawie dokonana w oparciu o wyniki kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniu 17 czerwca 2008 r., odzwierciedlone w raporcie z tej kontroli. Ocena organów znajduje przy tym oparcie w zgromadzonej w sprawie dokumentacji z tej kontroli, w szczególności w sporządzonych zdjęciach i szkicach z pomiaru kontrolowanych działek. Istotnym, choć nie rozstrzygającym argumentem za uznaniem wyników tej kontroli za wiarygodne jest to, że skarżąca po otrzymaniu raportu z tej kontroli, w uwagach do protokołu wniesionych w dniu 9 lipca 2008 r., kwestionowała jedynie ustalenia dotyczące działki ewidencyjnej nr 98/2 położonej w B., oznaczonej we wniosku strony literą A twierdząc, że powierzchnia gruntów rolnych na tej działce jest równa powierzchni zadeklarowanej we wniosku. Skarżąca nie zgłosiła natomiast żadnych zastrzeżeń co do wyników kontroli działek oznaczonych literami B, C i D, których powierzchnia przesądzała o rozstrzygnięciu sprawy. Nie twierdziła w szczególności, aby działki te były w 2007 r. użytkowane rolniczo. Jeżeli przyczyną takiego stanowiska strony było uznanie, że działki te nie były w czasie kontroli z dnia 17 czerwca 2008 r. w ogóle mierzone (o czym, zdaniem strony, ma świadczyć brak zapisów w rubryce nr 80 dotyczącej powierzchni tych działek, w raporcie z kontroli), to należy podzielić argumentację organu, że raport z kontroli we wskazanej części został sporządzony w sposób jednoznacznie wskazujący na to, iż kontrolujący dokonali pomiarów działek oznaczonych literami B, C i D oraz zakwalifikowali je w całości jako działki, na których w dniu kontroli nie jest prowadzona działalność rolnicza. Wynika to bowiem z wpisu kodów dotyczących tych działek, w kolumnie oznaczonej numerem 82 na 3 stronie raportu, tj. z wpisu kodu DR18, którego znaczenie wyjaśnione zostało w stanowiącym część raportu opisie znaczenia kodów pokontrolnych. Fakt dokonania kontroli i pomiarów tych działek wynika ponadto z załączonych do raportu zdjęć i szkiców z pomiaru działek. Nie można również zgodzić się z zarzutem skargi kwestionującym dopuszczalność przeprowadzenia kontroli na miejscu w dniu 17 czerwca 2008 r. oraz przydatność poczynionych wtedy ustaleń dla oceny uprawnień strony do płatności za 2007 r. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach do gruntów rolnych, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1 tej ustawy, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Przepisy te w ustępie 2 tego artykułu przewidują, że w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej oraz płatności cukrowej organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Według art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach do gruntów rolnych, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Z przytoczonych przepisów wynika, że organy administracji rozpatrujące sprawę płatności bezpośredniej, mają obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Ponieważ przepisy ustawy o płatnościach do gruntów rolnych nie zawierają przepisu nakazującego organowi podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach do gruntów rolnych, miał w sprawie zastosowanie przepis art. 7 kpa o przytoczonej na wstępie niniejszego zdania treści. Z przepisu tego statuującego jedną z zasad ogólnych postępowania administracyjnego wynika, że organ administracji I instancji nie tylko miał prawo, ale i obowiązek ponownego przeprowadzenia kontroli na miejscu, skoro w raporcie z pierwszej kontroli z dnia 25 września 2007 r. ujawnione zostały nieprawidłowości opisane w Informacji o uzasadnionym podejrzeniu wystąpienia nieprawidłowości z dnia 6 czerwca 2008 r. Żaden z przepisów ustawy o płatnościach do gruntów rolnych, ani też jakichkolwiek innych przepisów dotyczących tych płatności, nie wprowadza zakazu przeprowadzania kontroli na miejscu dotyczącej wniosku z danego roku, w roku następnym. Również skarżąca, choć stwierdziła w skardze, że "z wyraźnego przepisu wynika, iż kontrola może być wykonywana tylko w okresie objętym dopłatami" – takiego przepisu nie wskazała. Nie zwalnia to oczywiście organu od obowiązku oceny wyników takiej kontroli z punktu widzenia zasad doświadczenia życiowego i niezbędnej wiedzy z zakresu rolnictwa. Z powodu upływu czasu i charakteru kontrolowanej materii, ta ocena musi być szczególnie wnikliwa i odpowiadać przede wszystkim na pytanie, czy z uwagi na upływ czasu i naturalną zmienność w przyrodzie, kontrola przeprowadzona w czerwcu roku następnego po roku, którego dotyczył wniosek o płatność, może odpowiedzieć na pytanie, czy w roku, którego dotyczył wniosek, na zadeklarowanych przez stronę działkach była prowadzona działalność rolnicza. Od odpowiedzi na tak postawione pytanie zależy bowiem przydatność dowodu przeprowadzonego w następnym roku dla rozstrzygnięcia sprawy. Wydając zaskarżoną decyzję organ II instancji przeprowadził taką ocenę i zasadnie uznał, że stan zagospodarowania rolniczego przedmiotowych działek stwierdzony w czerwcu 2008 r. był tożsamy ze stanem ich zagospodarowania w 2007 r. Ocena taka nie może budzić zastrzeżeń, skoro analiza sporządzonych w czasie obu kontroli zdjęć i szkiców z pomiaru przedmiotowych działek oraz wynikły z tej analizy fakt istnienia na tych działkach drzew, krzewów i chwastów wieloletnich wskazuje, że pomiędzy wrześniem 2007 r. a czerwcem 2008 r. na działkach tych nie była prowadzona żadna działalność rolnicza. Zasadność takiej oceny jest uwiarygodniona przez jej przedmiot. O ile bowiem stwierdzenie w czerwcu danego roku, czy dana działka, np. łąka, utrzymana była w roku poprzednim zgodnie z normami przewidzianymi dla takiego rodzaju uprawy, mogłoby być bardzo utrudnione z racji odrośnięcia okrywy roślinnej w okresie pomiędzy wrześniem jednego roku a czerwcem następnego roku, lub nawet niemożliwe w razie skoszenia tej okrywy przed drugą kontrolą, to stwierdzenie, że działka która we wrześniu jednego roku nie nosiła śladów rolniczego użytkowania, ani nawet utrzymywania jej zgodnie z normami, w czerwcu następnego roku dalej nie nosi śladów utrzymywania jej w zgodzie normami, ani nawet śladów jakiegokolwiek rolniczego użytkowania – jest na podstawie drugiej kontroli możliwe i wiarygodne. Zasadnie również organ przyjął, że kolejne kontrole przeprowadzane w gospodarstwie skarżącej w 2008 r., jako dotyczące innego niż przedmiotowy wniosku, nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Taka ocena jest zresztą zgodna z poglądem samej strony wyrażonym w uzasadnieniu skargi. Odnosząc się do zarzutu skargi, że zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, istotne dla rozstrzygnięcia kwestii dopłat znaczenie ma stan posiadania z 31 maja roku rozliczeniowego należy przypomnieć, że niniejszy wniosek zgodnie z przepisem przejściowym art. 4 ustawy z dnia 29 lutego 2008 r. o zmianie ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej oraz ustawy o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 44/08 poz. 262), rozpatrywany był na podstawie art. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej, w brzmieniu wynikającym z Dz. U. Nr 35/07 poz. 217 ze zmianą wynikającą z Dz. U. Nr 99/07 poz. 666), a nie na podstawie przytoczonego w skardze brzmienia art. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 35/07 poz. 217 ze zm. wynikającymi z Dz. U. Nr 99/07 poz. 666 i 44/08 poz. 262). Przepis mający zastosowanie w niniejszej sprawie nie zawierał natomiast wymogu posiadania przez rolnika gruntów rolnych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności, jako warunku przysługiwania płatności. Ubocznie więc tylko można dodać, że treść powołanego w skardze art. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego również nie oznacza, że wystarczającym warunkiem uzyskania płatności jest samo posiadanie gruntów rolnych w dniu 31 maja danego roku. W dalszym ciągu bowiem konieczne dla przyznania płatności jest ich rolnicze użytkowanie. Nie można zgodzić się z autorem skargi co do rzekomej niekonsekwencji organu polegającej na naliczeniu sankcji finansowej w stosunku do wnioskodawcy od powierzchni zadeklarowanej we wniosku, mimo zakwestionowania tej powierzchni. Sposób obliczenia kwoty, która jest odejmowana z wypłat pomocy, do której rolnik jest uprawniony na podstawie wniosków składanych przez niego w ciągu trzech lat kalendarzowych po upływie roku kalendarzowego, w którym wykryto różnicę (tj., jak to określiły organy obu instancji, kwoty sankcji nałożonej na producenta), został wskazany w przytoczonym wyżej art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004. Zgodnie z tym przepisem wysokość tej sankcji odpowiada kwocie premii, jaka należałaby się od powierzchni odpowiadającej różnicy pomiędzy zadeklarowanym, a stwierdzonym obszarem. Zasadnie więc organy administracji naliczyły nałożoną sankcję od powierzchni 53,21 ha, skoro taka właśnie powierzchnia stanowi różnicę pomiędzy zadeklarowaną przez stronę do płatności powierzchnią 58,76 ha, a stwierdzoną powierzchnią 5,55 ha (58,76 – 5,55 = 53,21). Niezasadne są wskazane w skardze i jej uzasadnieniu zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Nieprawdą jest, aby organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa i art. 107 kpa poprzez nieuwzględnienie odwołania strony i brak rozstrzygnięcia zarzutów w nim zawartych. Organ II instancji bowiem, w szczegółowym i obszernym uzasadnieniu swej decyzji spełniającym wymogi z art. 107 kpa, odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania, a przede wszystkim, ponownie rozstrzygnął sprawę. Należy bowiem przypomnieć, że istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 1996 r., SA/Wr 1996/95, ONSA Nr 1/1997 poz. 35). Skoro rozstrzygnięcie organu nie budzi zastrzeżeń co do jego zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego, nie można skutecznie stawiać zarzutu, że organ utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy zamiast zastosować przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Zarzucane w skardze przekroczenie terminów do wydania decyzji nie miało, w ocenie Sądu charakteru naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego to uchybienie nie mogło spowodować uwzględnienia skargi. Uwzględniając powyższe rozważania należy stwierdzić, że ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, skarga podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.