II SA/Ke 305/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Renata Detka, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Izabela Suchenia, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 lipca 2009r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie płatności do gruntów rolnych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, III. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata M. P. kwotę 309,80 (trzysta dziewięć i 80/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa po rozpatrzeniu odwołania K. K. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] w sprawie płatności do gruntów rolnych za rok 2007r. , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Decyzja ta zapadła na tle następujących okoliczności: W dniu [...] K. K. złożyła wniosek o przyznanie jednolitej płatności obszarowej do gruntów rolnych o powierzchni 4,67 ha, oznaczonych literami od A do E oraz płatności uzupełniającej, do której zadeklarowała działkę D o pow. 1,46 ha, z uprawą pszenżyta. W dniu [...] zmieniła wniosek zgłaszając do dopłaty uzupełniającej również działki A, B, C i E, na których znajdowały się trwałe użytki zielone, przy czym do wniosku tego dołączyła wymagane oświadczenie o przeznaczeniu powierzchni upraw na trwałych użytkach zielonych na susz paszowy, a także poświadczone przez Ośrodek R. i H. "M" w K. oświadczenie, iż w 2006r. oddała 7,5 tony suszu paszowego do stadniny koni. Decyzją z dnia [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przyznał K. K. płatność do gruntów rolnych na 2007r. w łącznej wysokości 2785,42 zł, w tym jednolitą płatność obszarową w wysokości 1408,19 zł oraz uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości 1377,23 zł. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia wskazał, że powierzchnia upraw, z jakiej zostały naliczone dopłaty wynosi 4,67 ha, stawka jednolitej płatności obszarowej do 1 ha uprawy w 2007r. wynosi 301,54 zł, a do uzupełniającej płatności 294, 91 zł. Odwołanie od decyzji, w części przyznającej dopłatę uzupełniającą, wniosła K. K. zarzucając, iż nie otrzymała płatności uzupełniającej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych. Zaznaczyła, że podstawową uprawą na areale 3,21 ha są trwałe użytki zielone, a pozostała część o pow. 1,46 ha to zboże. Na skutek tego odwołania Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] uchylił decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że decyzja ta rażąco narusza prawo, bowiem organ I instancji nie ustalił na podstawie zabranych dowodów, czy K. K. przysługuje płatność do powierzchni traw uprawianych na trwałych użytkach zielonych. Wskazał, że organ powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia, czy trawy zgłoszone jako grupa upraw UPO są objęte umowami lub deklaracjami dostaw, o których mowa w art. 14 i 15 rozporządzenia Komisji ( WE) Nr 382/2005. W toku ponownego postępowania K. K. złożyła oświadczenie, że ponieważ nie posiada bydła ani innych zwierząt gospodarskich, od 2006r. susz paszowy dostarcza do stadniny koni, z której właścicielem zawarła ustną umowę. Wskazała, że w województwie jest tylko jeden podmiot uprawniony do odbioru suszu w oparciu o umowę. Podmiot ten jednak nie przyjmuje suszu paszowego bowiem jest samowystarczający. Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji decyzją z dnia [...] ( mylnie wpisując datę [...]) przyznał K. K. płatność jednolitą w wysokości 1408,19 zł, natomiast odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych i nałożył sankcję w wysokości 9446,66 zł, która będzie potrącana z płatności, do której rolnik jest uprawniony z tytuły wniosków składanych w ciągu 3 lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono niezgodność. W uzasadnieniu wskazał, że do płatności uzupełniającej kwalifikują się jedynie uprawy z gruntu o powierzchni 1,46 ha, w związku z czym zawyżenie powierzchni stanowi 219,86 % powierzchni stwierdzonej. Do płatności tej nie kwalifikują się uprawy na pozostałym gruncie, bowiem zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 12 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa I Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności ( Dz. U. Nr 46 poz. 309 ze zm.) płatnością uzupełniającą do powierzchni upraw są objęte trawy na trwałych użytkach zielonych przeznaczone na susz paszowy, przy czym zgodnie z § 3 płatność ta przysługuje do powierzchni uprawy, z której pochodzą pasze objęte umowami lub deklaracjami dostaw, o których mowa w art. 14 i 15 rozporządzenia Komisji ( WE) Nr 382/2005 z dnia 7 marca 2005r., ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady ( WE) nr 1786/2003r. w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego ( Dz. Urz. UE L 61 z 8.03.2005r. str. 4, z późn. zm.). K. K. takiej umowy nie posiada ani też nie znajduje się w wykazie zatwierdzonych przez Agencję Rynku Rolnego przedsiębiorstw przetwórczych suszu paszowego, o których mowa w art. 7 rozporządzenia Rady ( WE) Nr 1786/2003, wraz z danymi dotyczącymi rolników, z którymi w/w przetwórcy podpisali umowy na dostarczanie zielonki z przeznaczeniem na susz paszowy. W odwołaniu od tej decyzji K. K. na wstępie zakwestionowała prawidłowość daty wydania decyzji. Następnie zarzuciła, iż decyzja ta jest dla niej krzywdząca, bowiem nakłada na nią kary za błędy AR i MR. Wskazała, że składając w dniu [...] wniosek o przyznanie płatności jednolitej do gruntu o pow. 4.67 ha i uzupełniającej do gruntu o pow. 1,46 ha rozmawiała z pracownikiem AR i MR o zmianach jakie nastąpiły w 2007r., a dotyczących płatności uzupełniających. Stwierdziła, że nie posiada zwierząt gospodarskich, ale że zebrany susz paszowy oddaje do stadniny koni, wskazując nazwisko właściciela tej stadniny. Pracownik po przedstawieniu mu sprawy udał się do pokoju i następnie oznajmił jej, że jeżeli przywiezie oświadczenie, potwierdzające ten fakt, płatność uzupełniająca będzie jej się należała. Pracownik stwierdził także, że musi się pośpieszyć, gdyż korektę można złożyć do [...]. Ta rozmowa odbyła się w obecności jej matki M. K. W dniu [...] przywiozła oświadczenie o oddaniu 7,5 tony suszu paszowego, pracownicy AR i MR po sprawdzeniu go zgodnie oświadczyli, iż dopłaty UPO z 3,21 trwałych użytków zielonych jej się należą i kazano jej zrobić korektę wniosku, co też uczyniła. Odwołująca ponownie podniosła, że "nie poczuwa się do jakichkolwiek błędów odnośnie złożenia korekty w dniu[...]"., że co do słuszności jej złożenia została "utwierdzona przez AR i MR, który na dzień[...], później [...] a także [...] nie miał wiedzy odnośnie UPO, nie znał rozporządzenia Komisji nr 382/2005 art. 14 i 15, naruszył art. 3 ust. 2 pkt 2, co później się okazało". Została wprowadzona w błąd, który, jak obliczyła, pozbawi ją kwoty 4224,66 zł. Rozpoznając odwołanie Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzję organu I instancji uznał za prawidłową. Wskazał, że zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ( Dz. U. z 2008r. Nr 170 poz. 1051 ze zm.) rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, o której mowa w art. 143b ust. 1 Rozporządzenia Komisji ( WE) Nr 1782/2004 z dnia 29 września 2003r. ustanawiającego szczegółowe zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia... przysługują płatności uzupełniające do powierzchni upraw chmieli, roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych oraz innych roślin. Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 12 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności ( Dz. U. NT 46 poz. 309 ze zm.) płatnością uzupełniającą do powierzchni upraw są objęte trawy na trwałych użytkach zielonych przeznaczone na susz paszowy. Zgodnie z § 3 płatność uzupełniającą do powierzchni upraw roślin, o których mowa w § 1 ust. 1 pkt 12 przysługuje do powierzchni uprawy, z której pochodzą pasze objęte umowami lub deklaracjami dostaw, o których mowa w art. 14 i 15 rozporządzenia Komisji ( WE) Nr 382/2005 z 7 marca 2005r., ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady ( WE) Nr 1786/2003 w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego. W przedmiotowej sprawie K. K. nie zawarła umowy z przedsiębiorstwem, które zostało zdefiniowane z art. 2 ust. 2 Rozporządzenia Komisji ( WE) Nr 382/2005. Zgodnie z tym przepisem "przedsiębiorstwo przetwórcze" to przedsiębiorstwo przetwarzające susz paszowy, określone w art. 7 rozporządzenia ( WE) Nr 1786/2003, posiadające odpowiednie krajowe zezwolenie, wykonujące jedną z następujących czynności: dehydratację świeżej zielonki przy użyciu suszarki, przemiał pasz suszonych na słońcu, produkcję koncentratów białkowych. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego K. K. zebrane plony z łąk trwałych przekazywała do Ośrodka R i H "M", które nie jest przedsiębiorstwem przetwórczym ani nie zostało wpisane na listę zatwierdzonych przetwórców Agencji Rynku Rolnego. W związku z tym nie może być jej przyznana płatność uzupełniająca do grupy upraw podstawowych do zadeklarowanych działek A, B, C i D. Zgodnie z art. 51 ust. 2 rozporządzenia Komisji ( WE) Nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004r., ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady ( WE) Nr 1782/2003, jeżeli różnica między zadeklarowanym a stwierdzonym obszarem przekracza 50 % rolnik, będzie wyłączony z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym zgodnie z art. 50 ust. 3 do 5. Kwota ta podlega kompensacji dopłatami w ramach jakichkolwiek programów pomocowych, o których mowa w tytułach III i IV rozporządzenia ( WE) nr 1782/2003r. K. K. zadeklarowała do uzupełniającej płatności obszarowej 4,67 ha, a powierzchnia uprawniona do tej płatności wynosi 1,46 ha. Zawyżenie stanowi 219,86% w stosunku do powierzchni stwierdzonej, co skutkuje odmową przyznania tej płatności za 2007r. oraz nałożeniem sankcji w wysokości 949,66 zł, która może zostać potracona maksymalnie w ciągu 3 lat. Organ odwoławczy stwierdził, że strona nie ma racji podnosząc w odwołaniu, iż nałożona sankcja wynosić będzie trzykrotność kwoty 946,66zł. Podkreślił, że organ I instancji nie nałożył sankcji za celowe działanie, wynikających z art. 53 Rozporządzenia Komisji ( WE 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r.). Natomiast odnosząc się do pozostałych zarzutów, które zinterpretował, że dotyczą one nieudzielenia stronie niezbędnych informacji w zakresie zasad przyznawania uzupełniającej płatności obszarowej do grupy upraw podstawowych wskazał, iż w myśl art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. organ administracji publicznej udziela stronom na ich żądanie niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. W przedmiotowej sprawie brak jest dowodów, by wnioskodawczyni występowała do Kierownika Biura Powiatowego AR i MR o udzielenie informacji. Ponadto strona składając wniosek złożyła własnoręczny podpis, czym jednocześnie potwierdziła, iż zapoznała się z zasadami przyznawania płatności, w tym miedzy innymi z warunkami, jakie należy spełnić by móc otrzymać uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni upraw roślin, z której pochodzą pasze objęte umowami bądź deklaracjami dostaw. Odnośnie błędnej daty wskazał, że postanowieniem z dnia [...] organ I instancji sprostował tę oczywistą omyłkę. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze K. K. zarzuciła, że decyzja jest dla niej niezrozumiała i wewnętrznie sprzeczna. Podkreśliła, iż korektę wniosku złożyła właśnie na skutek informacji uzyskanych od pracownika AR i MR w dniu [...] przy składaniu wniosku. Już wówczas wymieniała podmiot, do którego oddaje susz paszowy. Również składając korektę w dniu [...] została zapewniona o słuszności jej złożenia. Wskazała, że zarówno w dniu [...] świadkiem rozmowy w AR i MR była jej matka. Skarżąca podniosła, że również wydając w dniu [...] korzystną dla niej decyzję organ dysponował tylko "oświadczeniem z K.", nie żądając żadnych harmonogramów dostaw ani umów z uprawnionym podmiotem, a wtedy jej wniosek o dopłatę uzupełniającą uwzględnił. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż obecnie okolicznością niekwestionowaną przez skarżącą jest to, iż w świetle obowiązujących przepisów dotyczących płatności uzupełniających za 2007r. nie należała jej się taka dopłata do powierzchni upraw przeznaczonych na susz paszowy traw na działkach stanowiących trwałe użytki zielone, o łącznej powierzchni 3,21 ha. W tej części stanowisko organu jest prawidłowe. Z powołanych przez ten organ przepisów, w szczególności § 1 ust. 1 pkt 12 oraz § 3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności ( Dz. U. Nr 46 poz. 309 ze zm.) wynika, że płatność uzupełniająca do powierzchni upraw trawy na trwałych użytkach zielonych przysługuje do powierzchni uprawy, z której pochodzą pasze objęte umowami lub deklaracjami dostaw, o których mowa w art. 14 i 15 rozporządzenia Komisji ( WE) nr 382/2005 z dnia 7 marca 2005r. K.K. takiej umowy nie zawarła, bowiem stadnina koni, do której dostarczała trawę z przeznaczeniem na paszę nie była przedsiębiorstwem, o jakim mowa w art. 2 pkt 2 Rozporządzenia Komisji ( WE ) Nr 382/2005 z dnia 7 marca 2005r., w którym to przepisie zawarta jest definicja przedsiębiorstwa przetwórczego. Tak więc prawidłowość decyzji w części odmawiającej przyznania płatności uzupełniającej do gruntu o pow. 3,21 ha nie może budzić żadnych wątpliwości. Wątpliwości takie budzi natomiast nałożenie na nią sankcji. Przede wszystkim wskazać należy, iż organ odwoławczy, pomimo jasno sprecyzowanego w odwołaniu zarzutu, iż skarżąca złożyła korektę wniosku tylko na skutek błędnej informacji uzyskanej od pracownika organu I instancji podczas składaniu wniosku w dniu [...] i następnie w dniu [...], do tego zarzutu w żaden sposób się nie odniósł. Powołał się natomiast na art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ( Dz. U. z 2008r. Nr 170 poz. 1051 ze zm.), zgodnie z którym organ administracji publicznej udziela stronom na ich żądanie niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, i stwierdził, że skarżąca nie występowała o udzielenie takiej informacji. Tymczasem K. K. nie zarzucała, że pomimo żądania nie uzyskała od organu informacji, ale że taką informację uzyskała, tyle że okazała się ona błędna. Na potwierdzenie swojego zarzutu oprócz dowodu z zeznań swojej matki ( tak bowiem należy rozumieć zawartą przez nią w odwołaniu informację, iż rozmowa odbywała się w obecności tej osoby), powołała się na to, iż po raz pierwszy rozstrzygając sprawę organ I instancji przyznał jej płatność uzupełniającą do całej zadeklarowanej powierzchni upraw, wiedząc że pasze dostarcza do stadniny koni, a więc podmiotu, który nie spełnia wymogów art. 14 i art. 15 rozporządzenia Komisji ( WE) Nr 382/2005 z 7 marca 2005r. Ta okoliczność zdaje się faktycznie potwierdzać prawdziwość podnoszonego również w skardze zarzutu, iż pracownicy organu I instancji udzielili skarżącej nieprawidłowych informacji, najprawdopodobniej na skutek nieznajomości wszystkich obowiązujących przepisów w zakresie dopłat uzupełniających do traw na trwałych użytkach zielonych przeznaczonych na susz paszowy. Jak już wskazano, organ odwoławczy do zarzutu tego w ogóle się nie odniósł, tak jakby uważał, że jest on bez znaczenia. Tymczasem w ocenie Sądu, gdyby okazało się, że faktycznie K. K. złożyła korektę pierwotnie prawidłowo wypełnionego wniosku tylko na skutek błędnego pouczenia uzyskanego od pracowników Powiatowego Biura AR i MR, nałożenie na nią sankcji z tego tytułu w sposób rażący naruszałoby art. 8 kpa, a także zasadę praworządności. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej ( tekst pierwotny Dz. U. Nr 35 poz. 217 ze zm.), która to ustawa od 15 marca 2008r. nosi nazwę ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ( tekst jedn. Dz. U. Nr 170 poz. 1051), z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Ustawa ta w art. 3 ust. 2 w sposób odmienny uregulowała kwestie zawarte w art. 7, 9 10 i 77 § 1 kpa. Z porównania tych przepisów wynika, iż celem ustawodawcy było zmniejszenie obowiązków ciążących na organie, a tym samym i zmniejszenie ochrony stron w postępowaniu dotyczącym dopłat w porównaniu z ochroną, wynikającą z przepisów kpa. Tym niemniej w postępowaniu w sprawach dotyczących między innymi płatności uzupełniającej organ administracji publicznej również stoi na straży praworządności, jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowody oraz udzielać stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Nie może budzić wątpliwości, iż udzielane przez urzędników informacje muszą być prawidłowe. Zgodnie z art. 8 kpa organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Skoro strona nie powinna ponosić skutków prawnych braku udzielenia jej informacji, gdy takie żądanie zgłosiła, tym bardziej nie może być karana za zastosowanie się do błędnie udzielonej przez organ ( jego pracowników) informacji. Taka zaś sytuacja, o ile potwierdziłyby się zawarte w odwołaniu i skardze zarzuty, miałaby miejsce w niniejszej sprawie. Ukaranie strony za to, że stosując się do pouczenia i informacji, udzielonych jej przez pracowników Biuro Powiatowe Agencji, skorygowała pierwotnie złożony prawidłowy wniosek, rozszerzając go o płatność uzupełniającą do dodatkowego gruntu rolnego, naruszałoby zasadę praworządności. W tej szczególnej sytuacji, mimo zawartego w art. 51 Rozporządzenia Komisji ( WE ) nr 796/2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady ( WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników uregulowania, zdaniem składu orzekającego jego zastosowanie naruszałoby zasadę praworządności. Dodatkowo w niniejszej sprawie zauważyć należy, iż pierwsza wydana w sprawie decyzja organu I instancji była dla skarżącej korzystna, a organ II instancji uchylił ją na skutek odwołania wniesionego przez K. K. Co prawda zgodnie z utrwalonym orzecznictwem na tle art. 139 kpa zakaz reformationis in peius nie ma zastosowania w sytuacji, gdy organ II instancji uchyla decyzję organu I instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia, tym niemniej i ta okoliczność przemawia w tej konkretnej sprawie za nieobciążaniem skarżącej sankcjami. Mając powyższe na uwadze zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji podlegały uchyleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej uppsa. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji, w razie wątpliwości co do prawdziwości podnoszonych przez skarżącą zarzutów, przesłucha jako świadka jej matkę oraz ewentualnie samą K. K. W przypadku, gdy podnoszone zarzuty odnośnie uzyskania od pracowników Biura Powiatowego AR i MR błędnych informacji potwierdzą się, rozstrzygając sprawę będzie miał na uwadze wcześniejsze rozważania dotyczące braku podstaw -w takiej szczególnej sytuacji -do nakładania na skarżącą sankcji. Zgodnie z art. 152 uppsa Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej orzeczono zgodnie z art. 250 uppsa oraz §19 w zw. § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawi opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( DZ. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.). Na przyznaną kwotę oprócz opłaty w wysokości 240 zł składają się VAT w wysokości 52,80 zł oraz zwrot poniesionych przez adwokata kosztów związanych z uiszczeniem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.