II SA/Ke 315/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Renata Detka, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Izabela Suchenia, po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2009r. na rozprawie sprawy ze skargi E. Ł. na postanowienie Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia o dopuszczeniu dowodu p o s t a n a w i a: I. odrzucić skargę, II. przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na rzecz adwokata M.P. kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa i 80/100) złotych, w tym 52,80 (pięćdziesiąt dwa i 80/100) złotych VAT, oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych opłaty skarbowej - tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Wojewody uchylił po rozpatrzeniu zażalenia Elektrowni, postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...], którym organ ten dopuścił dowód z zeznań świadka J. B. w związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym o zameldowanie na pobyt stały E. Ł. w miejscowości B. W uzasadnieniu tego postanowienia organ II instancji wyjaśnił, że na skutek wniosku E. Ł. o zameldowanie na pobyt stały, Burmistrz Miasta i Gminy zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz po przeprowadzeniu kontroli meldunkowej wydał zaskarżone zażaleniem postanowienie z dnia [...] Odnosząc się do niego Wojewoda zauważył, że zażalenie na postanowienie przysługuje tylko wtedy, gdy tak stanowi kodeks postępowania administracyjnego. W przeciwnym bowiem razie postępowanie w toku którego wydano postanowienie nie załatwiające sprawy, ale przyczyniające się do osiągnięcia celu postępowania, mogłoby być za każdym razem wstrzymywane, co wpływałoby na przewlekłość postępowania. Wojewoda podkreślił ponadto, że organ I instancji nie powinien prowadzić postępowania, ponieważ wniosek E.Ł. był niekompletny (brakowało w nim zaświadczenia o wymeldowaniu z poprzedniego miejsca zameldowania, nie dołączono do niego wypełnionego formularza zgłoszenia zameldowania) i nie wynikało z niego czy zgłoszone dane budzą wątpliwości pozwalające rozstrzygać sprawę na podstawie art. 47 § 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 139/06 poz. 993 ze zm.). Organ administracji wyraził również pogląd, że skoro w czasie wszczęcia postępowania o zameldowanie na pobyt stały w miejscowości B., E.Ł. była i jest nadal zameldowana na pobyt stały w P., to prowadzenia takiego postępowania było niedopuszczalne. W konkluzji organ odwoławczy uznał, że był zobowiązany do uchylenia zaskarżonego postanowienia. W skardze na takie postanowienie E.Ł. zarzuciła, że nigdy nie wymeldowały się z jej własnego domu i z miejsca jej zamieszkania, gdzie mieszka od 1970 r. Natomiast w P. nigdy nie mieszkała, a jedynie zameldowała ją u siebie córka, bo musiała gdzieś być zameldowana. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie uchylające postanowienie dowodowe wydane przez organ I instancji, przy czym jako podstawę prawną takiego rozstrzygnięcia organ wskazał art.138 § 2 kpa. Na takie postanowienie nie służy skarga do sądu administracyjnego, ponieważ nie przewiduje tego przytoczony przepis określający kognicję tych sądów. Podstawą zaskarżenia przedmiotowego postępowania nie może być w szczególności przepis art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Jak bowiem z niego wynika, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, ale na te, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie , a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone postanowienie do żadnej z tych kategorii postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym nie należy. Ponieważ na postanowienie dowodowe wydane w sprawie przez Burmistrza Miasta i Gminy nie służy zażalenie (co wynika z zestawienia treści art. 141 § 1 kpa z przepisami Działu II Rozdziału 4 kodeksu postępowania administracyjnego), zaskarżone postanowienie Wojewody odnoszące się do takiego niezaskarżalnego postanowienia nie mieści się w kategorii postanowień, na które służy zażalenie. Postanowienie Wojewody z dnia [...] nie kończy również postępowania w sprawie, ani nie jest postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, ponieważ dotyczy kwestii dowodowej, a więc ubocznej w postępowaniu prowadzonym na wniosek strony o zameldowanie na pobyt stały. Zaskarżone postanowienie nie zostało również wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym. Należy również wyjaśnić, że błędne pouczenie strony o przysługującej jej skardze do sądu administracyjnego nie ma wpływu na możliwość zaskarżenia postanowienia wojewody, skoro obowiązujące przepisy takiej ewentualności nie przewidują. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a. postanowił odrzucić skargę jako niedopuszczalną. Orzeczenie zawarte w pkt II postanowienia oparto na podstawie § 2 ust. 3 i § 18 ust.1 pkt 1c). rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz.1348 ze zm.) oraz na podstawie art. 250 p.p.s.a.