II SA/Ke 315/10

II SA/Ke 315/10 POSTANOWIENIE Dnia 31 sierpnia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.K. o ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi K.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie prawa do zasiłku rodzinnego i dodatków do tego zasiłku postanawia: ustanowić dla K.K. adwokata z urzędu, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacj. II SA/Ke 315/10 U Z A S A D N I E N I E W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie prawa do zasiłku rodzinnego i dodatków do tego zasiłku K.K. zawarła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a., wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu. Skarżąca nie dopełniła tego wymagania, w związku z czym w wykonaniu zarządzenia z dnia 16.06.2010r. Sąd przesłał jej urzędowy formularz PPF i zobowiązał do jego wypełnienia i złożenia w terminie siedmiu dni od daty doręczenia pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Zarządzeniem z dnia 29 lipca 2010r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania z uwagi na niezłożenie w terminie wypełnionego formularza PPF. Od tego postanowienia K.K. wniosła w dniu 9.08.2010r. sprzeciw załączając do niego wypełniony formularz PPF. Formularz powyższy został wprawdzie złożony po upływie siedmiodniowego terminu określonego w zarządzeniu z dnia 16 czerwca 2010r., lecz biorąc pod uwagę fakt, że w myśl art. 243 § 1 p.p.s.a. wniosek o prawo pomocy może być złożony na każdym etapie postępowania oraz to, że w niniejszej sprawie wniosek został złożony na urzędowym formularzu, należało kierując się zasadą ekonomii procesowej rozpatrzyć go merytorycznie. Ze złożonego przez K.K. oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że prowadzi ona samodzielnie gospodarstwo domowe utrzymując się z gospodarstwa rolnego o pow. 2,78 ha. W oświadczeniu strona podała, że dochód z tego gospodarstwa wyliczony przez GUS wynosi 893 zł, podczas gdy w rzeczywistości jest to 500 zł. W skład majątku wnioskodawczyni wchodzi ponadto dom o pow. 40 m². Żadnego innego majątku ani zasobów pieniężnych K.K. nie posiada. Na utrzymaniu ma jedno dziecko (ur. 3.11.2009r.). W myśl generalnych zasad dotyczących postępowań sądowych, koszty postępowania (w tym wynagrodzenie fachowego pełnomocnika) pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Tym niemniej przepisy p.p.s.a. pozwalają stronom nie posiadającym wystarczających środków finansowych niezbędnych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie bowiem z art. 245 § 1-3 i art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym), bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków lub tylko od opłat sądowych i wydatków albo tylko ustanowienie fachowego pełnomocnika). W ocenie Sądu analiza złożonego przez K.K. wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu wykazała, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie. Biorąc pod uwagę sytuację finansową i rodzinną wnioskodawczyni, przede wszystkim to, że jest osobą samotnie wychowującą dziecko i utrzymuje się ze skromnego dochodu z gospodarstwa rolnego, stwierdzić należy, iż wykazała ona, że nie jest w stanie ponieść kosztów ustanowienia pełnomocnika w osobie adwokata bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 244 § 1, art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.