II SA/Ke 316/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Detka po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2007 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. H. na niezgodną z przepisami działalność Starosty Powiatu S. postanawia: odrzucić skargę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożonej za pośrednictwem Ministra Pracy i Polityki Społecznej ( a przekazanej do rozpoznania według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach), M. H. zakwestionował prawidłowość i zgodność z prawem działań podejmowanych przez Starostę Powiatu S. w sprawie zakończonej decyzją tego Starosty z dnia [...] o umorzeniu skarżącemu pozostałej do spłaty części pożyczki wraz z należnym odsetkami w kwocie [...]zł. udzielonej z Funduszu Pracy na uruchomienie działalności gospodarczej w dniu 25 marca 2003 r. W skardze M. H. nie podważa legalności tego rozstrzygnięcia, uznając je za zgodne z "literą prawa", zaś sformułowane w niej zarzuty kieruje pod adresem Wojewody jako organu wyższego stopnia, Starosty Powiatu S. oraz Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy. Dotyczą one między innymi: - "niedopełnienia obowiązków służbowych i niepodjęcia obowiązków służbowych przez organy państwa", - "łamania przepisów prawa przez organy państwa spowodowanego bądź nieznajomością jego, bądź łamania z pełną świadomością", - przerzucenia na skarżącego i jego rodzinę negatywnych skutków łamania prawa przez organy państwa, - "reprezentowanie i kierowanie się tylko interesem jednej strony - tzw. interesem państwa, a naruszanie i ignorowanie" interesu i prawa skarżącego, - brak należytego i wyczerpującego informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie prawa i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Zobowiązany zarządzeniem z dnia 18 lipca 2007 r. do uzupełnienia w terminie 7-miu braków formalnych skargi poprzez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu lub zaskarżonej czynności, pod rygorem odrzucenia skargi, M.H. w piśmie procesowym złożonym dnia 26 lipca 2007 r. (dołączonego do akt II SA/Ke 314/07 ze skargi na działalność Wojewody) wyjaśnił, że skarga dotyczy "braku działań i decyzji w pełnym zakresie przewidzianych prawem dla Urzędu sprawującego kontrolę i nadzór nad stosowaniem i przestrzeganiem prawa przez inne organy państwa i ich funkcjonariuszy". Podniósł, że w związku z przeprowadzoną w Powiatowym Urzędzie Pracy kontrolą, przyznano mu "zasadność złożonej skargi na działania pana Starosty i zobowiązano Starostę do przestrzegania obowiązujących przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz kpa". Mimo to organ I-szej instancji nie dotrzymał terminu, w jakim powinien wydać decyzję tj. do dnia 22 lipca 2006 r. Decyzja o "umorzeniu postępowania" (chodzi faktycznie o postanowienie o umorzeniu pozostałej do spłaty części pożyczki), wydana została bowiem dopiero [...], a skarżący otrzymał ją znacznie później. W związku z zaniedbaniami, jakie zdaniem M. H. miały miejsce w czasie prowadzonego w jego sprawie postępowania administracyjnego, Wojewoda "powinien podjąć działania w znacznie szerszym zakresie i konsekwentnie wymagać od funkcjonariuszy publicznych realizujących zadania organów państwa przestrzegania obowiązującego porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty zawarte w skardze nie mogą być przedmiotem merytorycznej kontroli sądowej, albowiem skarga nie została wniesiona na akt administracyjny bądź bezczynność, o jakich mowa w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., a co za tym idzie podlegać musi odrzuceniu ( art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie do powołanego wyżej przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Wyszczególnienie wymienionych wyżej aktów jest wyczerpujące, a to oznacza, że skarga wniesiona na jakikolwiek inny akt, czynność bądź zaniechanie organu, nie ujęty w dyspozycji art. 3 § 2 ustawy o p.p.s.a. jest niedopuszczalna. Jak wynika z treści skargi oraz dołączonych akt administracyjnych, przedmiotem zaskarżenia nie jest ani żaden konkretny akt administracyjny ani nawet bezczynność organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. (decyzja kończąca postępowanie została już bowiem wydana, a skarżący jej nie kwestionuje), lecz ogólne działanie Starosty Powiatu S. Akta administracyjne wskazują także na to, że dnia 9 listopada 2006 r. M. H. złożył do Wojewody skargę na nienależyte wykonywanie zadań przez Powiatowy Urząd Pracy oraz Starostę Powiatu S. w trybie art. 227 kpa, którą następnie Wojewoda postanowieniem z dnia [...] przekazał do rozpoznania Radzie Powiatu. Orzeczenie to uchylone zostało w trybie zażaleniowym postanowieniem z dnia [...] przez Ministra Pracy i Polityki Socjalnej, a sprawa przekazana została do rozstrzygnięcia organowi wojewódzkiemu. Do postanowienia organu centralnego, o jakim mowa wyżej nawiązuje z kolei M. H. we wstępnej części skargi skierowanej do sądu administracyjnego podnosząc, że Wojewoda "ma obowiązek" ją rozpoznać. Rozstrzygnięcia podejmowane przez organy administracji publicznej w ramach rozpoznawania skarg obywatelskich przewidzianych w art. 227 kpa, nie podlegają jednak zaskarżeniu do sądu administracyjnego, podobnie jak i bezczynność organów w tych sprawach, albowiem nie należą do żadnej z kategorii aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. (por. B.Adamiak, J.Borkowski. Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz. Wydanie 7, W-wa 2005, Wydawnictwo C.H.Beck, str.848). Z tych samych względów przedmiotem zaskarżenia nie może być działalność organu I-szej instancji, którego dotyczy skarga obywatelska złożona na podstawie art. 227 kpa. Z tych też względów, skoro w sprawie brak jest aktu bądź bezczynności będących przedmiotem zaskarżenia na podstawie art. 3 § 2 p.p.s.a., skargę jako nie należącą do właściwości wojewódzkiego sądu administracyjnego należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.