II SA/Ke 318/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza,, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 października 2008r. sprawy ze skargi D. Ć. na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata B. S. G. kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych w tym VAT w kwocie 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. II SA/Ke 318/08 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] znak: [...]Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania D. Ć., utrzymał w mocy decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nakładającą na D. Ć. obowiązek wykonania w terminie do 15.04.2008r. następujących czynności: zamontowania trójnika w pionie kanalizacyjnym w miejscu zamontowanego kolana oraz podłączenia kolana żeliwnego z mieszkania nr [...] w poziomie sufitu do zamontowanego trójnika na pionie kanalizacyjnym, mających na celu przywrócenie instalacji kanalizacyjnej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym zlokalizowanym na działce położonej przy ul. S. w O. Ś. do stanu zgodnego z prawem na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Organ I instancji, decyzją z dnia [...], nałożył na D. Ć. obowiązek wykonania w terminie do dnia 15.04.2008r. czynności, mających na celu przywrócenie instalacji kanalizacyjnej w budynku mieszkalnym, wielorodzinnym zlokalizowanym na działce położonej przy ul. S. w O. Ś. do stanu zgodnego z prawem. Na skutek interwencji telefonicznej A. G. organ I instancji przeprowadził kontrolę w dniu 1.08.2007r. i w dniu 3.08.2007r., a następnie na wniosek S. A. oględziny w dniu 13.08.2007r. w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych polegających na przebudowie instalacji kanalizacyjnej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym usytuowanym na działce położonej przy ul. S. w O. Ś. W trakcie kontroli i oględzin ustalono, że na w/w działce znajduje się budynek mieszkalny o konstrukcji murowanej, dwukondygnacyjny, podpiwniczony. Wydzielone są w nim 4 lokale mieszkalne oraz w poziomie parteru 2 lokale handlowe. Stwierdzono, że z lokalu nr 4 znajdującego się w poziomie piętra użytkowanego przez S. A. wychodzi przyłącze kanalizacyjne z rury żeliwnej Ø 150, które na odcinku szerokości korytarza zostało odcięte od istniejącego pionu kanalizacji sanitarnej. Ustalono wykonanie w poziomie parteru (zamontowanie) nowej rury kanalizacyjnej Ø 50 PCV włączonej do istniejącego zakrytego w ścianie pionu kanalizacyjnego z rury żeliwnej. Pion żeliwny zlokalizowany jest w ścianie przyległej od strony wewnętrznego korytarza do lokalu użytkowanego przez D.Ć. Z protokołu oględzin lokalu mieszkalnego skarżącej wynikało, że D. Ć. wykonała wymianę zatkanych rur żeliwnych na nowe z PCV, syfonu do zlewu oraz kawałek rury do brodzika. Zakres wykonanych robót zgłaszała do wodociągów i dowiedziała się, że wewnątrz mieszkania nie musiała uzyskiwać pozwolenia. Natomiast S. A. oświadczyła, że odpływ kanalizacyjny od wanny został odcięty, woda leje się z kolana - rury żeliwnej na korytarzu, która została odcięta przy remoncie kanalizacji u D. Ć. Decyzją z dnia [...] organ I instancji nakazał S. A. w trybie natychmiastowym: dokonać podłączenia instalacji kanalizacyjnej, obsługującej lokal mieszkalny nr [...], zlokalizowany w poziomie I-go piętra, w budynku mieszkalnym, usytuowanym na działce położonej przy ul. S. w O. Ś. do istniejącego pionu kanalizacyjnego w pomieszczeniu korytarza w poziomie parteru. Powyższa decyzja w trybie odwoławczym została uchylona w całości decyzją z dnia [...], ponieważ była przedwczesna i nie wyjaśniała kwestii w jaki sposób podłączone zostały poszczególne lokale mieszkalne do jednego pionu sanitarnego. Ponadto pominięto fakt, że D. Ć. wykonała samowolnie roboty budowlane polegające na przebudowie instalacji kanalizacyjnej w budynku stanowiącym współwłasność, uniemożliwiając w ten sposób S. A. korzystanie z tejże instalacji. Organ I instancji przeprowadził ponownie postępowanie wyjaśniające i w wyniku oględzin w dniu 19.12.2007r. ustalił, że w przedmiotowym budynku mieszkalnym w pomieszczeniu korytarza, w poziomie sufitu istnieje zaślepione kolano żeliwne, będące elementem instalacji kanalizacyjnej odprowadzającej ścieki z mieszkania nr [...] użytkowanego przez S. A. W korytarzu istnieje ponadto instalacja kanalizacyjna odprowadzająca ścieki z mieszkania nr 3 użytkowanego przez D. Ć. Instalacja pionowa w ścianie korytarza od strony D. Ć. wykonana została z żeliwa, a za kolanem zamontowano redukcję i dalej rurę PCV Ø 50. Od ostatnich oględzin stan instalacji kanalizacyjnej nie uległ zmianie. D.Ć. wyraziła zgodę na tymczasowe podłączenie kolana żeliwnego (do wanny) do istniejącego pionu bezpośrednio pod jej mieszkaniem. S. A. zobowiązała się do wykonania na własny koszt podłączenia kanalizacji od kolana żeliwnego do istniejącego pionu kanalizacyjnego na ścianie przeciwległej w terminie do dnia 15.01.2008r. Pismem z dnia 20.12.2007r. S. A. poinformowała, że nie wykona podłączenia odpływu swojej łazienki (połączenia kolana żeliwnego z istniejącym pionem kanalizacyjnym). Uważała, że sąsiadka odcięła podłączenie i to na niej powinien spocząć obowiązek naprawienia szkody. W trakcie rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 29.01.2008r. przez organ I instancji S. A. zeznała, że w dniu 1.08. 2007r. w korytarzu przedmiotowego budynku 2 mężczyzn wykonywało roboty przy ścianie pod mieszkaniem D. Ć. przy trójniku instalacji kanalizacyjnej. Wnosi, żeby D. Ć. podłączyła kanalizację. D.Ć. zeznała, że w dniu 30.07.2007r. hydraulik wymienił zniszczone rury, pozostawiając pozostałe. W dniu 31.07.2007r. zauważyła, że nie ma rury żeliwnej, biegnącej w poprzek korytarza, podłączonej do kolana żeliwnego pod łazienką S. A. W dniu 1.08.2007r. hydraulik, podłączył prysznic do instalacji kanalizacyjnej, pozostawiając w ścianie rurę żeliwną- przyłączną i wykonując dodatkowo nową rurę PCV Ø50, która przejęła funkcję starej żeliwnej rury. W trakcie postępowania wyjaśniającego organ I instancji ustalił, że w lokalu mieszkalnym nr 4 użytkowanym przez S. A. odpływ od wanny był podłączony rurą żeliwną biegnącą w poprzek korytarza do istniejącego pionu kanalizacyjnego do dnia 31.07.2007r. W tym dniu D. Ć. zauważyła, że rura zginęła. Powyższy fakt został potwierdzony przez S. A., utrzymującą jednak, że rura została zdemontowana przez sąsiadkę. Natomiast w dniu 1.08.2007r. osoby wynajęte przez D. Ć. dokonały przeróbek instalacji kanalizacyjnej, zmieniając istniejący trójnik na kolano i montując redukcję, dokonały podłączenia prysznica rurą PCV Ø 50 do istniejącego pionu. D. Ć. oraz S. A. potwierdziły istnienie trójnika. Organ I instancji przyjął, że o ile trójnik nie został zdemontowany to należałoby uznać, że po zdemontowaniu rury żeliwnej przyłączonej do lokalu nr 4 odgałęzienie trójnika zostało wykorzystane do podłączenia dodatkowej rury PCV Ø 50 do prysznica do lokalu nr [...] D. Ć. Wobec powyższego organ I instancji uznał, że D. Ć., dokonując w trybie awarii przeróbek instalacji kanalizacyjnej, odłączyła od istniejącego pionu instalacji kanalizacyjnej lokal mieszkalny nr [...] użytkowany przez S. A. i decyzją z dnia [...] nałożył na D. Ć. obowiązek wykonania w terminie do dnia 15.04.2008r. wymienionych czynności, mających na celu przywrócenie instalacji kanalizacyjnej w budynku mieszkalnym, wielorodzinnym zlokalizowanym na działce położonej przy ul. S. w O. Ś. do stanu zgodnego z prawem. Od powyższej decyzji odwołała się D. Ć., podnosząc, że prace wykonane na skutek awarii dokonała po wcześniejszym zgłoszeniu sprawy do wodociągów miejskich. Ponadto instalacja S. A. nie posiada żadnego projektu. Rura żeliwna, która odpadła, dochodzi od wanny S. A. do instalacji w jej pionie. Dzień po jej pracach widząc brak części rury żeliwnej (którą prawdopodobnie ukradli złomiarze), aby uniknąć zalania całego domu zasklepiła część rury wystającą ze stropu w korytarzu. D. Ć. uważała, że nie mogła podłączyć S. A. do swojego pionu, gdyż byłoby to nie zgodne z prawem, gdyż nie istniały plany instalacji po stronie S. A. Podniosła również, że należy rozdzielić kanalizację, a S. A. powinna zostać podłączona do głównego przyłącza (kolektora) przed budynkiem od strony ulicy. Organ odwoławczy, po rozpatrzeniu sprawy, nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. prawo budowlane przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin wykonania tych czynności. Art. 28 w/w ustawy stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W myśl art. 3 pkt 7 ilekroć w ustawie jest mowa o robotach budowlanych - należy przez to rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Art. 3 pkt 7a stanowi, że: " Ilekroć w ustawie jest mowa o przebudowie - należy przez to rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów." Organ odwoławczy w pełni zaakceptował ustalenia organu I instancji dokonane w postępowaniu wyjaśniającym. W niniejszej sprawie istniało jedno przyłącze kanalizacyjne do budynku wielorodzinnego, o czym świadczyła mapa sytuacyjno-wysokościowa, wyrys z zasobów Wydziału Geodezji Starostwa Powiatowego. Zostało ono wprowadzone do części użytkowanej przez D. Ć. Pion żeliwny zlokalizowany był w ścianie przyległej od strony wewnętrznej korytarza do lokali użytkowanych przez D. Ć. Do w/w pionu była podłączona instalacja kanalizacyjna z mieszkania nr [...] S. A., która biegła w poziomie sufitu przez całą szerokość korytarza, odprowadzając ścieki, a obecnie jest odcięta. Powyższe miało miejsce w czasie robót budowlanych prowadzanych przez D. Ć. Z treści postanowienia Sądu Rejonowego w O. Ś. z dnia 26.06.1990r. sygn. akt I Ns 23/90 wynika, że dokonano zniesienia współwłasności w/w nieruchomości, natomiast klatkę schodową i drogi komunikacyjne wewnątrz budynku, poddasze oraz urządzenia nadziemne i podziemne: przyłącza energetyczne, wodociągowe, sanitarne i gazowe pozostawiono we współwłasności stron i ich wspólnym użytkowaniu. W przedmiotowej sprawie D. Ć. wykonała samowolnie roboty budowlane polegające na przebudowie instalacji kanalizacyjnej w budynku stanowiącym współwłasność w zakresie przyłączy uniemożliwiając w ten sposób S. A. korzystanie z tejże instalacji, tzn. odprowadzania ścieków z jej lokalu do pionu instalacji sanitarnej. Organ II instancji uznał, że w zaistniałym stanie faktycznym należało nałożyć obowiązek doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem przedmiotowego budynku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach D. Ć. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uchylenie jej w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie o oddalenie decyzji zobowiązującej ją do wykonania wskazanych czynności. Skarżąca podniosła, że organy nadzoru budowlanego nie uwzględniły przepisów dotyczących prawa własności oraz nie ustaliły faktycznej daty wykonania robót budowlanych. Podtrzymała swoje stanowisko, iż do uszkodzenia kanalizacji doszło w wyniku kradzieży żeliwnej rury. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej jako p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły : przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a). W rozpatrywanej sprawie kontrola sądowoadministracyjna takich naruszeń prawa nie wykazała. Podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie stanowił przepis art. 51 ust.1 pkt. 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej zwane Prawem budowlanym). Zakres stosowania tego przepisu został określony w art.50 ust.1 tej ustawy zgodnie, z którym w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Choć z uzasadnienia organów nadzoru budowlanego nie wynika to wprost, to stwierdzić należy, że zasadnie zastosowano w sprawie art.51 ust.1 , ponieważ w sprawie zaistniały przesłanki o jakich mowa w art.50 ust.1 pkt.1 i 2 ustawy Prawo budowlane. Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia [...] sygn. akt I Ns 23/90 Sąd Rejonowy w O. Ś. zniósł współwłasność budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego na działce przy ul.S. w O.Ś., natomiast we współwłasności stron i ich wspólnym użytkowaniu pozostawił klatkę schodową, drogi komunikacyjne wewnątrz budynku, poddasze oraz urządzenia nadziemne i podziemne: przyłącza energetyczne, wodociągowe, sanitarne i gazowe. Niesporne w sprawie jest to, że St. A. zajmuje lokal mieszkalny nr [...] na piętrze w przedmiotowym budynku, natomiast D. Ć. zajmuje lokal mieszkalny nr [...] położony także na piętrze budynku. Do budynku doprowadzone jedno przyłącze kanalizacyjne, o czym świadczy mapa sytuacyjno – wysokościowa. Zostało ono wprowadzone do części użytkowanej przez D. Ć. Pion kanalizacyjny żeliwny zlokalizowany jest w ścianie przyległej od strony wewnętrznej korytarza do lokali użytkowanych przez D. Ć. Do tego pionu kanalizacyjnego była podłączona instalacja kanalizacyjna z mieszkania nr [...] poprzez rurę żeliwną , która biegła w poziomie sufitu przez całą szerokość korytarza, odprowadzając ścieki. Orzekające w sprawie organy nadzoru budowlanego ustaliły, że trakcie prowadzonych przez skarżącą w swoim mieszkaniu /nr [...]/ "przeróbek" instalacji kanalizacyjnej polegających na wymianie rur żeliwnych na rury PCV, dokonała ona także demontażu wyżej opisanej rury żeliwnej – zwanej też przyłączną, usytuowanej na suficie klatki schodowej / korytarza/ na parterze budynku, która łączyła instalację kanalizacyjną mieszkania nr [...] z istniejącym w budynku pionem kanalizacyjnym. Zdemontowanie tej rury spowodowało odłączenie lokalu mieszkalnego nr [...] zajmowanego przez S. A. od istniejącego pionu kanalizacyjnego. Po usunięciu rury- przyłącznej , istniejący trójnik, bo tylko taka kształtka umożliwiała podłączenie do instalacji kanalizacyjnej lokalu nr [...], został zamieniony na kolano i dokonano podłączenia dodatkowej rury PCV do prysznica w lokalu mieszkalnym skarżącej. W oparciu o te ustalenia organ odwoławczy uznał, że skarżąca wykonała samowolnie roboty budowlane polegające na przebudowie instalacji kanalizacyjnej w zakresie przyłączy w budynku stanowiącym współwłasność, uniemożliwiając tym samym odprowadzanie ścieków z lokalu mieszkalnego nr [...] do pionu kanalizacyjnego. Wbrew zarzutom skargi w ocenie Sądu organy nadzoru budowlanego w sposób wyczerpujący, umożliwiający rozpoznanie sprawy zebrały materiał dowodowy. Prawidłowo też organ odwoławczy zakwalifikował wykonane roboty budowlane i uznał, że skarżąca dokonała przebudowy instalacji kanalizacyjnej w części wspólnej budynku, która to przebudowa uniemożliwiła odprowadzanie ścieków do sieci kanalizacyjnej z lokalu mieszkalnego nr [...]. Zgodnie bowiem z treścią art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane pod pojęciem roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także inne prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Przepis art. 3 pkt 7a zawiera również definicję pojęcia przebudowa; przebudowa polega na wykonywaniu robót budowlanych w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Przebudowa została zatem zaliczona do szczególnego rodzaju robót budowlanych; prowadzi ona do zmiany dotychczasowego układu funkcjonalnego. W wyniku przebudowy dochodzi do zmiany parametrów użytkowych bądź technicznych (np. do zmiany przepustowości instalacji) obiektu budowlanego. Z kolei zgodnie z treścią przepisu art.3 ust.pkt.9 ustawy Prawo budowlane przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Biorąc pod uwagę treść tego przepisu uznać należy, że skarżąca w istocie dokonała przebudowy urządzenia budowlanego, które to roboty budowlane nie zostały objęte treścią art.29 ust.2 ustawy Prawo budowlane. Taki stan faktyczny sprawy wypełnia dyspozycję art. 50 ust. 1 pkt.1 tej ustawy umożliwiając w dalszej kolejności wydanie w trybie art.51 ust.1 pkt.2 nakazu wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Przypomnieć tu także należy treść § 47 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U.02.75.690 ze zm.) zgodnie, z którym budynek wyposażony w instalację wodociągową (jak w niniejszej sprawie ) powinien mieć zapewnione odprowadzenie ścieków bytowo-gospodarczych oraz ścieków technologicznych, jeżeli one występują. Lokal mieszkalny nr [...] podobnie jak inne lokale w przedmiotowym budynku, po zniesieniu współwłasności nieruchomości, jak to wynika z w/w postanowienia SR w O. Ś. , stanowi odrębną własność, a tym samym część budynku, który nie może być w świetle cyt. wyżej § 47 pozbawiony możliwości odprowadzania ścieków . Zauważyć także należy, że wykonane przez skarżącą roboty budowlane w części wspólnej budynku spowodowały, co nie ulega wątpliwości, zagrożenie bezpieczeństwa mienia w postaci zalania ściekami budynku, co wypełnia także dyspozycję art. 50 ust.1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane. W ocenie Sądu powyższe okoliczności faktyczne sprawy, wbrew twierdzeniom skargi, dawały podstawę do podjęcia przez organy nadzoru budowlanego czynności w trybie art. 51 ust.1 pkt.2 ustawy Prawo budowlane, którego celem jest doprowadzenie wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem w aspekcie przepisów prawa administracyjnego. Nie ulega jednak kwestii, że działania skarżącej mogą być także oceniane w świetle przepisów prawa cywilnego. Z materiału sprawy wynika, że między skarżącą a S. A. jest konflikt na tle korzystania ze wspólnego pionu kanalizacyjnego. Skarżąca zarzuciła również, że organy orzekające w niniejszej sprawie bezpodstawnie przyjęły, że to ona w trakcie prowadzonych robót dokonała demontażu rury kanalizacyjnej w korytarzu budynku. Zarzut ten uznać także należy za niezasadny. Już w dniu 1 sierpnia 2007r., co wynika z notatki urzędowej, organ I instancji uzyskał telefonicznie zawiadomienie, że skarżąca prowadząc prace remontowe w budynku wycięła rurę kanalizacyjno- sanitarną, co powoduje zalewanie parteru budynku mieszkalnego.( k.KI-1 akt adm). W tym samym dniu organ przeprowadził kontrolę mieszkania skarżącej i stwierdził, że dokonuje ona remontu instalacji kanalizacyjnej w swoim lokalu. W trakcie tej kontroli obecna S. A. twierdziła, że skarżąca grozi jej odcięciem instalacji kanalizacyjnej. Z notatki urzędowej z dnia 3 sierpnia 2007r. wynika, że S. A. telefonicznie poinformowała organ I instancji, że skarżąca odcięła odpływ ścieków z jej mieszkania (k.KI-7 akt. adm/. Przeprowadzona przez organ w tym samym dniu tj 3 sierpnia 2007r. kontrola ujawniła, że w wyniku wykonanych robót przy instalacji kanalizacyjnej w mieszkaniu nr [...], został odcięty odpływ kanalizacyjny z mieszkania nr [...]. Na korytarzu budynku – suficie stwierdzono istnienie kolana żeliwnego wychodzącego z lokalu nr[...] bez połączenia z pionem kanalizacyjnym. Podczas oględzin przeprowadzonych dnia 13 sierpnia 2007r. / k. KI-11/. Organ potwierdził fakt, że na odcinku korytarza budynku brak jest przyłącza kanalizacyjnego łączącego lokal mieszkalny S. A. z pionem kanalizacyjnym budynku. Skarżąca oświadczyła wtedy, że rurę łączącą ukradli złomiarze, natomiast S. A. oświadczyła, że skarżąca podczas remontu zdemontowała tę rurę, aby nie mieć w przyszłości kłopotów w korzystaniu z kanalizacji. Na załączonych do protokołu oględzin zdjęciach widoczny jest odcinek zaślepionego przyłącza z rury żeliwnej, od którego odcięto odcinek na całej szerokości korytarza, aż do pionu kanalizacyjnego. W toku rozprawy administracyjnej, która odbyła się w dniu 29.01.08r. S. A. wyjaśniła, że w dniu 1 sierpnia 2007r. zauważyła, że dwóch mężczyzn wykonuje jakieś prace przy trójniku instalacji kanalizacyjnej pod mieszkaniem skarżącej i wtedy już spostrzegła, że nie ma rury łączącej kolano od jej instalacji kanalizacyjnej z trójnikiem po drugiej stronie korytarza. Wtedy też stwierdziła, że brak jest odpływu z wanny i zlewu. Skarżąca z kolei wyjaśniła że wymieniała rury kanalizacyjne w swoim mieszkaniu, ale już w dniu 31 lipca 2007r. zauważyła brak rury żeliwnej biegnącej w poprzek korytarza łączącej lokal S. A. z pionem kanalizacyjnym. W dniu 1 sierpnia 2007r. skarżąca zleciła hydraulikom dokonanie przeróbek w instalacji, którzy dokonali podłączenia prysznica rurą PCV Ø 50 do istniejącego pionu. Nie może podać adresów tych osób, ponieważ to były osoby bezdomne. Powyższe dowody, w ocenie Sądu dawały podstawę do przyjęcia przez organy orzekające w sprawie, że to skarżąca w trakcie remontu, na przełomie lipca –sierpnia 2007r instalacji kanalizacyjnej w swoim mieszkaniu, chcąc zapewnić lepszą przepustowość tej kanalizacji - zdemontowała rurę żeliwną przebiegającą w poprzek korytarza, która łączyła lokal mieszkalny nr [...] z pionem kanalizacyjnym w budynku. Świadczy o tym nie tylko zbieżność czasowa przeprowadzanych przez nią robót z datą stwierdzenia braku przedmiotowego przyłącza, ale korespondują z tym także wyjaśnienia S. A. Ponadto skarżąca wyjaśniła, że w dniu 1 sierpnia 2007r. na jej zlecenie hydraulicy podłączyli prysznic i zamontowali nową rurę PCV . Zgodzić się trzeba z organami, że tylko zamiana trójnika na kolano i wykonanie redukcji lub wykorzystanie trójnika umożliwiało podłączenie dodatkowej rury PCV do prysznica w lokalu skarżącej. Za niewiarygodne należy uznać jej twierdzenia, że ktoś to przyłącze usytuowane wewnątrz budynku, na suficie korytarza ukradł. W świetle poczynionych rozważań nie można przyjąć, że w niniejszej sprawie organy administracji publicznej dopuściły się naruszenia art. 75 § 1, art. 77 i art. 80 kpa. Działania podjęte przez organy w postaci kontroli i oględzin przeprowadzane były niezwłocznie, sporządzono dokumentację fotograficzną, przesłuchano strony, a wnioski wyciągnięte z tych czynności są rzeczowe i logiczne. Podnieść należy, że dla ustalenia faktu istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy na gruncie art. 75 § 1 k.p.a. nie ma przeszkód dla skorzystania z domniemania faktycznego czyli metody dowodzenia o faktach na podstawie innych ustalonych faktów, z wykorzystaniem zasad logicznego myślenia oraz doświadczenia życiowego. Domniemanie faktyczne stosuje się wówczas, gdy istotny dla sprawy fakt nie może być udowodniony wprost, z powołaniem się na konkretny środek dowodowy, lecz w ramach całokształtu sprawy na podstawie innego ustalonego faktu. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę. Orzeczenie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oparte zostało na podstawie art. 250 tej samej ustawy w zw. z § 20 i 18 ust. 1 pkt 1 c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.).