II SA/Ke 319/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej postanawia odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...] znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia S. S. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 kwietnia 2008r. ustalającej celem zalegalizowania samowolnie budowanego budynku gospodarczo – socjalnego z przybudowaną kotłownią i pomieszczeniem garażowym, zlokalizowanego na działce nr 802 położonej w [...] – opłatę legalizacyjną w wysokości 25 000 zł /dwadzieścia pięć tysięcy/, na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Skargę na powyższe postanowienie wniósł S. S., domagając się jego uchylenia. Zarządzeniem z dnia 18 czerwca 2008r., skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 750 zł w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. W dniu 25 czerwca 2008r. S. S. złożył urzędowy formularz PPF, w którym wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W formularzu podał, że pobiera zasiłek przedemerytalny w wysokości 460 zł netto miesięcznie, który w większej części przeznacza na leczenie. Skarżący stwierdził, że nie posiada żadnego majątku, nie ma stałego miejsca pobytu, korzysta z pomocy społecznej w formie ciepłych posiłków o wartości 5,50 zł każdy /k- 8/. Postanowieniem z dnia 15 lipca 2008r. Referendarz sądowy oddalił wniosek S. S. o ustanowienie prawa pomocy w całości. W sprzeciwie od tego postanowienia S. S. podniósł, że znacznie pogorszyła się jego sytuacja materialna i zdrowotna, gdyż od 1 sierpnia 2008r. będzie zamieszkiwał w schronisku dla bezdomnych. Wyjaśnił, że inwestycje, które prowadził, są wstrzymane i nie przynoszą mu żadnych dochodów materialnych. Dodał, że pobierany zasiłek w wysokości 460 zł nie wystarcza na jego utrzymanie, zwłaszcza że jeszcze musi kupować leki, które kosztują 100 zł /k- 21/. Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że jest mu wiadome z urzędu, że skarżący jest inwestorem licznych przedsięwzięć budowlanych wymagających znacznych nakładów finansowych /np. budowa hotelu z zapleczem/. W tych okolicznościach trudno go uznać za osobę żyjącą w ubóstwie, pozbawioną dostatecznych środków materialnych dla zaspokojenia swoich potrzeb i w związku z tym wymagającą pomocy państwa, polegającej na przyznaniu mu prawa pomocy. Sąd wskazał również, że zamieszkiwanie w schronisku dla bezdomnych w świetle ustaleń dotyczących stanu majątkowego skarżącego nie przemawia za uwzględnieniem jego wniosku /k- 29/. Na powyższe postanowienie S. S. złożył zażalenie, podnosząc, iż nie przyznanie mu prawa pomocy uniemożliwia mu dochodzenia jego praw obywatelskich. Zarzucił , że z winy urzędników państwowych poniósł wiele strat i to oni powinni odpowiadać za swoje błędne decyzje. Dodał, że jest bezdomny i zmuszony jest mieszkać w schronisku, na które musi uiszczać opłatę w wysokości 290 zł, a 100 zł wydaje na leki /k-46/. Postanowieniem z dnia 24 października 2008r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego. W uzasadnieniu Sąd ten podzielił stanowisko Sądu niższej instancji, że przedstawiona przez skarżącego sytuacja materialna w zestawieniu z takimi faktami, jak budowa przez niego baru szybkiej obsługi z zapleczem, zrealizowanie stacji tankowania gazem, utwardzenie powierzchni działki wskazują, że stan majątkowy skarżącego nie spełnia dyspozycji art. 246 § 1 uppsa. Zdaniem Sądu nie można też, jak wywodzi to skarżący przyjąć, że jego stan majątkowy uległ obecnie zmianie na tyle, aby uznać, że skarżący jest uprawniony do przyznania mu prawa pomocy /k- 53/. W związku z uprawomocnieniem się postanowienia z dnia 1 sierpnia 2008r. skarżący został ponownie wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 750 zł, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. W zakreślonym terminie skarżący wpisu nie uiścił, natomiast złożył pismo, w którym wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w całości. Wskazał, że nadal mieszka w schronisku dla bezdomnych, jedynym jego dochodem jest zasiłek w wysokości 460 zł, z którego 290 zł przeznacza na opłatę za schronisko, a pozostałą kwotę wydaje na leki. Podniósł, że jest leczony kardiologicznie, urologicznie, neuro - psychiatrycznie oraz na zwyrodnienie kręgosłupa i stawów. W związku z czym nie prowadzi już żadnych inwestycji, a jego stan psychiczno – emocjonalny uniemożliwia mu samodzielne prowadzenie swoich spraw. Dodał, że w sprawie [...] zostało mu przyznane prawo pomocy w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarządzeniem z dnia 3 grudnia 2008r., doręczonymi w dniu 11 grudnia 2008r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 750 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm./ zwanej dalej uppsa skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W zakreślonym terminie skarżący nie uiścił wpisu sądowego. W związku z tym na podstawie art. 220 § 3 uppsa skargę należało odrzucić. Odnosząc się do pisma skarżącego z dnia 16 grudnia 2008r. stwierdzić należy, że rozpatrzenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy jest możliwe, tylko wtedy, gdy strona powoła nowe okoliczności faktyczne sprawy. Tymczasem skarżący we wszystkich składanych do sądu pismach podaje te same okoliczności tj. niski dochód, zły stan zdrowia, zaprzestanie prowadzenia inwestycji na skutek błędnych decyzji urzędników oraz zamieszkiwanie w schronisku dla bezdomnych. Podkreślić należy, że zarówno tut. Sąd jak i Naczelny Sąd Administracyjny, którego stanowisko jest w niniejszej sprawie wiążące orzekł, że wymienione okoliczności nie są wystarczające do przyznania skarżącemu prawa pomocy. W związku z powyższym złożenie ponownego wniosku w niezmienionych okolicznościach nie może uchylać skutków prawomocności wydanego wcześniej postanowienia oddalającego wniosek o zwolnienie od kosztów oraz przyznanie radcy prawnego i wobec nie uiszczenia wpisu skutkować musi odrzuceniem skargi. Nie może być także argumentem fakt, iż skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w innej sprawie, albowiem Sąd bada każdą sytuację indywidualnie, a rozstrzygnięcie podjęte w jednej sprawie nie mogą determinować orzeczenia podjętego w innej.