II SA/Ke 319/08

Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Dnia 27 stycznia 2009 r. Referendarz sądowy Małgorzata Długońska po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. S. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi S. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej postanawia: I. oddalić wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, II. oddalić wniosek o ustanowienie radcy prawnego. S. S. złożył urzędowy formularz PPF, w którym wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie z jego skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej. W formularzu wnioskodawca podał, że pobiera zasiłek przedemerytalny w wysokości 460 zł netto miesięcznie, który w całości przeznacza na zakup lekarstw i leczenie, gdyż cierpi choroby układu krążenia, urologicznego i zwyrodnienie stawów. Ponadto dostał skierowanie do szpitala na operację. Skarżący stwierdził, że nie posiada żadnego majątku, nie ma stałego miejsca pobytu, korzysta z pomocy społecznej w postaci ciepłych posiłków. Postanowieniem z dnia 15 lipca 2008r. Referendarz sądowy oddalił wniosek S. S. o ustanowienie prawa pomocy w całości. W sprzeciwie od tego postanowienia S. S. podniósł, że znacznie pogorszyła się jego sytuacja materialna i zdrowotna, gdyż od 1 sierpnia 2008r. będzie zamieszkiwał w schronisku dla bezdomnych w Kielcach. Wyjaśnił, że inwestycje, które prowadził, są wstrzymane i nie przynoszą mu żadnych dochodów materialnych. Dodał, że pobierany zasiłek w wysokości 460 zł nie wystarcza na jego utrzymanie, zwłaszcza że jeszcze musi kupować leki, które kosztują 100 zł /k- 21/. Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że jest mu wiadome z urzędu, że skarżący jest inwestorem licznych przedsięwzięć budowlanych wymagających znacznych nakładów finansowych /np. budowa hotelu z zapleczem/. W tych okolicznościach trudno go uznać za osobę żyjącą w ubóstwie, pozbawioną dostatecznych środków materialnych dla zaspokojenia swoich potrzeb i w związku z tym wymagającą pomocy państwa, polegającej na przyznaniu mu prawa pomocy. Sąd wskazał również, że zamieszkiwanie w schronisku dla bezdomnych w świetle ustaleń dotyczących stanu majątkowego skarżącego nie przemawia za uwzględnieniem jego wniosku /k- 29/. Na powyższe postanowienie S. S. złożył zażalenie, podnosząc, iż nie przyznanie mu prawa pomocy uniemożliwia mu dochodzenia jego praw obywatelskich. Zarzucił , że z winy urzędników państwowych poniósł wiele strat i to oni powinni odpowiadać za swoje błędne decyzje. Dodał, że jest bezdomny i zmuszony jest mieszkać w schronisku, na które musi uiszczać opłatę w wysokości 290 zł, a 100 zł wydaje na leki /k-46/. Postanowieniem z dnia 24 października 2008r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego. W uzasadnieniu Sąd ten podzielił stanowisko Sądu niższej instancji, że przedstawiona przez skarżącego sytuacja materialna w zestawieniu z takimi faktami, jak budowa przez niego baru szybkiej obsługi z zapleczem, zrealizowanie stacji tankowania gazem, utwardzenie powierzchni działki wskazują, że stan majątkowy skarżącego nie spełnia dyspozycji art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.). Zdaniem Sądu nie można też, jak wywodzi to skarżący przyjąć, że jego stan majątkowy uległ obecnie zmianie na tyle, aby uznać, że skarżący jest uprawniony do przyznania mu prawa pomocy /k- 53/. W związku z uprawomocnieniem się postanowienia z dnia 1 sierpnia 2008r. skarżący został ponownie wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 750 zł w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. W zakreślonym terminie skarżący wpisu nie uiścił, natomiast złożył pismo, w którym wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w całości. Wskazał, że nadal mieszka w schronisku dla bezdomnych, jedynym jego dochodem jest zasiłek w wysokości 460 zł, z którego 290 zł przeznacza na opłatę za schronisko, a pozostałą kwotę wydaje na leki. Podniósł, że jest leczony kardiologicznie, urologicznie, neuropsychiatrycznie oraz na zwyrodnienie kręgosłupa i stawów. W związku z czym nie prowadzi już żadnych inwestycji, a jego stan psychiczno – emocjonalny uniemożliwia mu samodzielne prowadzenie swoich spraw. Dodał, że w sprawie II SA/Ke 100/08 zostało mu przyznane prawo pomocy w całości. Postanowieniem z dnia 31 grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę S. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej. W dniu 14 stycznia 2009 r. skarżący złożył kolejny formularz PPF podając te same dane co w piśmie z dnia 16 grudnia 2008 r. Zgodnie z art. 245 § 1 i art. 246 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przyznanie prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego). W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że rozpatrzenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy jest możliwe, tylko wtedy, gdy strona powoła nowe okoliczności faktyczne sprawy. Tymczasem skarżący we wszystkich składanych do sądu pismach podaje te same okoliczności tj. niski dochód, zły stan zdrowia, zaprzestanie prowadzenia inwestycji na skutek błędnych decyzji urzędników oraz zamieszkiwanie w schronisku dla bezdomnych. Podkreślić należy, że zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, jak i Naczelny Sąd Administracyjny, którego stanowisko jest w niniejszej sprawie wiążące orzekł, że wyżej wymienione okoliczności nie są wystarczające do przyznania skarżącemu prawa pomocy. W związku z powyższym złożenie ponownego wniosku w niezmienionych okolicznościach nie może uchylać skutków prawomocności wydanego wcześniej postanowienia oddalającego wniosek o zwolnienie od kosztów oraz przyznanie radcy prawnego. Nie może być także argumentem fakt, iż skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w innej sprawie, albowiem każdy wniosek jest badany indywidualnie, a rozstrzygnięcie podjęte w jednej sprawie nie mogą determinować orzeczenia podjętego w innej. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.