II SA/Ke 321/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza Sędzia WSA Agnieszka Banach Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2022 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia Zwykłego "Lepsze Jutro" w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2022 r. [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 5 kwietnia 2022 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "Kolegium), po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia Zwykłego "Lepsze Jutro" w J. (zwanego dalej "Stowarzyszeniem"), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza M. J. z 27 września 2021 r. znak: [...], w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla inwestycji polegającej na: Budowie stacji paliw płynnych z budynkiem obsługi stacji paliw, wiatą z dystrybutorami paliwa, wiatą, z wew. instalacjami wod-kan., gazową, c.o., elektryczną, wew. instalacjami prowadzonymi na zewnątrz: elektryczną, wodociągową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, gazową, instalacją technologiczną, podziemnym zbiornikiem na paliwo płynne o poj. 80 m3, podziemnym zbiornikiem na gaz płynny o poj. 10 m3, podziemnym zbiornikiem Adblue o poj. 3 m3, wewnętrznym terenem utwardzonym i miejscami postojowymi, murami oporowymi, rozbiórką i budową fragmentu przyłącza wodociągowego, rozbiórką fragmentu kanalizacji deszczowej, rozbiórką studni ciepłowniczej na działkach nr [...] i [...] obręb 04 miasta J., powiat jędrzejowski, woj. świętokrzyskie - załącznik nr [...] do decyzji organu pierwszej instancji stanowi charakterystyka ww. przedsięwzięcia. Kolegium wskazało, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. - w dacie wydania aktu - Dz. U. z 2021 r. poz. 2373 ze zm., zwanej dalej "u.o.o.ś.") i powołało się na treść art. 59 ust. 1 tej ustawy. Kolegium dodało, że organ we wskazanym trybie procedował wniosek inwestora Z. D. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. inwestycji. W pierwszej kolejności Kolegium wyjaśniło, że na terenie inwestycji objętym wnioskiem obowiązuje Uchwała nr [...] Rady Miejskiej w J. z dnia 27 października 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "J. - Południe" dla terenu położonego w J., w obszarze ograniczonym ul. [...], ul. [...], ul. [...] i południową granicą administracyjną miasta J. (Dz. U. Woj. Święt. Z 2012 r., poz. 34). Z wypisu i wyrysu tego planu wiadomo, że działki na których planowana jest inwestycja oznaczone są symbolami: U1 - tereny usług, [...] drogi zbiorcze. Kolegium ustaliło zatem, że plan dopuszcza realizację planowanego przedsięwzięcia na terenie działek nr [...] i [...] obręb 04 miasta J. oraz podzieliło ustalenia organu pierwszej instancji dotyczące sąsiedztwa planowanej inwestycji i wymogów z tym związanych. Dalej Kolegium stwierdziło, że budowa stacji paliw na ww. działkach mieści się w zakresie określonym w § 3 ust. 1 pkt 34 i pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1838, zwanego dalej "rozporządzeniem"). Inwestycja ta należy bowiem do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tzw. II grupa przedsięwzięć - w odróżnieniu od grupy I, do której zalicza się przedsięwzięcia zawsze znacząco oddziaływujące na środowisko. Organ odwoławczy wskazał, że z art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.o.ś. wynika, iż dla takich przedsięwzięć przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest wymagane tylko wówczas, gdy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie takie kryteria, jak: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, usytuowanie przedsięwzięcia, rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do kryteriów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś. Jeżeli w oparciu o analizę tych kryteriów organ stwierdzi potrzebę przeprowadzenia ww. oceny - wydaje postanowienie stwierdzające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 63 ust. 1 u.o.o.ś.). Kolegium wyjaśniło, że w sytuacji która miała miejsce w niniejszej sprawie, po uprzednim pozyskaniu wymaganych art. 64 ust. 1 w zw. z art. 84 ust. 1 u.o.o.ś. opinii: Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (postanowienie z 22 lipca 2021 r. znak: [...]) oraz Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...] (opinia z 17 maja 2021 r. znak: [...]. [...]), wydana została, na zasadzie art. 84 u.o.o.ś., decyzja orzekająca o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania ww. przedsięwzięcia na środowisko wraz z określeniem warunków i wymagań koniecznych do uwzględnienia na poszczególnych etapach realizacji przedsięwzięcia. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie wypowiedział się zaś w przewidzianym ustawowym terminie w sprawie. Dokonując oceny decyzji organu pierwszej instancji Kolegium stwierdziło, że spełnia ona wszystkie formalne, jak i merytoryczne warunki określone w przepisach art. 84 ust. 1, ust. 1a i ust. 2 u.o.o.ś. Organ odwoławczy wskazał na kompletność wniosku złożonego przez inwestora, który w pełni odpowiada art. 74 ust. 1 u.o.o.ś. Stwierdził, że karta informacyjna przedsięwzięcia, jako zasadniczy dokument chrakteryzujący przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zawiera wszystkie dane określone w art. 62 u.o.o.ś., a co więcej - w toku postępowania na wezwanie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. została uzupełniona i doprecyzowana. Analiza treści karty potwierdza bowiem, że zawiera ona wszystkie informacje niezbędne do prawidłowego przeprowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy z wniosku o środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia. W karcie dokładnie scharakteryzowano rodzaj, skalę i usytuowanie przedsięwzięcia wraz z opisem zajmowanej nieruchomości. Z charakterystyki tej wynika, że inwestycja polegać będzie na budowie stacji paliw wraz z instalacjami o powierzchni zabudowy ok. 170 m2, budowę wiaty nad dystrybutorami paliwowymi o powierzchni zabudowy ok. 154 m2, budowę wysepek z trzema odmierzaczami wielopaliwowymi, instalację zbiornika paliwa dwupłaszczowego, dwukomorowego o pojemności do 80 m3 wraz z rurociągami technologicznymi, instalację zbiornika podziemnego na gaz płynny o pojemności 10 m3 oraz podziemnego zbiornika Adblue o pojemności 3m3, budowę wiaty na sprzęt do utrzymania czystości terenu (odśnieżarki, zamiatarki, myjki itp.) o powierzchni ok. 64 m2, rozbiórkę fragmentu istniejącej kanalizacji deszczowej oraz studni ciepłowniczej, jak również fragmentu budynku o powierzchni ok. 5 m2, utwardzenia z miejscami postojowymi o łącznej powierzchni ok. 1603 m2, zakres inwestycji obejmuje wykonanie w miejscu tankowania pojazdów powierzchni zadaszonej, utwardzonej i uszczelnionej poprzez zastosowanie geomembrany lub nawierzchni chemoodpornej żywicy epoksydowej, wykonanie wewnętrznej sieci kanalizacji deszczowej, wykonanie terenów biologicznie czynnych na powierzchni ok. 913 m2. W tym miejscu Kolegium wyjaśniło, że w ramach planowanej inwestycji nie jest przewidziana myjnia samochodowa, gdyż wniosek w tej sprawie nie obejmował myjni samochodowej, a więc nie jest konieczne uwzględnianie jej w charakterystyce przedsięwzięcia i badanie jej wpływu na środowisko w związku z omawianą obecnie inwestycją, a także umieszczanie jej w zakresie inwestycji wskazywanej w sentencji decyzji. Myjnia wskazywana była bowiem w wariancie alternatywnym, który nie został wybrany do realizacji. Wobec powyższego Kolegium podkreśliło, że zarzuty odwołania dotyczące myjni samochodowej nie zasługują na uwzględnienie. Dalej Kolegium wskazało, że w karcie opisano rodzaj technologii planowanej do zastosowania, w tym scharakteryzowano sposób funkcjonowania instalacji. Przeprowadzono również analizę wariantów alternatywnych inwestycji, określono przewidywane ilości wykorzystywanej wody, surowców, materiałów, paliw oraz energii. Scharakteryzowano źródła oddziaływania planowanego przedsięwzięcia i adekwatnie wskazano szczegółowe rozwiązania chroniące środowisko poprzez minimalizację oddziaływań, w tym wymagania co do pracy sprzętu, pory wykonywanych prac, zasad gospodarki wodno-ściekowej i odpadowej, wymagań co do wykorzystywanego sprzętu technicznego i ich pracy, wskazując na konieczność zapewnienia hermetyzacji procesu napełniania zbiorników magazynowych w trakcie rozładunku paliwa z cysterny oraz w czasie wydawania paliwa. W karcie wymieniono obszary podlegające ochronie na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, wskazując jednocześnie ich położenie względem działki zainwestowanej. Scharakteryzowano wpływ planowanej inwestycji na jednolite części wód poziemnych i powierzchniowych, przeanalizowano oddziaływania skumulowane oraz wpływ przedsięwzięcia na klimat. W karcie zamieszczono charakterystykę pozwalającą na wykluczenie przedsięwzięcia z grupy zakładów o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Kolegium podkreśliło, że wniosek wraz z kartą informacyjną przedsięwzięcia przedłożony został organom opiniującym, spośród których dwa - Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska oraz Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...], wydały opinie o braku potrzeby oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, a Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie wyraził opinii w wyznaczonym terminie. Kolegium podniosło zatem, że organy wyspecjalizowane w zakresie ochrony środowiska i gospodarki wodnej w ramach swoich kompetencji nie dostrzegły szczególnych okoliczności, które świadczyłyby o konieczności przeprowadzenia postępowania środowiskowego w pełnym zakresie. Jak podkreśliło Kolegium, opinia Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...] wskazała na potrzebę określenia w decyzji środowiskowej warunków koniecznych do uwzględnienia na etapie budowy i eksploatacji przedsięwzięcia oraz sporządzania projektu budowlanego, które to warunki zostały zawarte w decyzji organu pierwszej instancji. Wskazany organ uznał, że zasięg oddziaływania inwestycji zostanie ograniczony do działek objętych wnioskiem, nie powodując przekroczenia standardów jakości środowiska. W ocenie Kolegium, zgromadzony materiał dowodowy zawierał kompletne informacje charakteryzujące planowane przedsięwzięcie, jego uwarunkowania, w tym charakter sąsiedztwa, stanowiące wystarczającą podstawę do oceny wymogów i uwarunkowań środowiskowych. Wszystkie niedostatki dokumentacji przedłożonej przez inwestora zostały uzupełnione na wezwanie organu ochrony środowiska. Zdaniem Kolegium, adekwatne do rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia wymogi środowiskowe Burmistrz M. J., zgodnie z art. 84 ust. 1a u.o.o.ś., zawarł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, tworząc warunki i wymagania realizacji przedsięwzięcia, stosowne do zdiagnozowanej skali i rodzaju jego przewidywanych oddziaływań. Organ pierwszej instancji szczegółowo przeanalizował proponowane przez inwestora rozwiązania technologiczne minimalizujące oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie ludzi, wskazując m.in. na hermetyzację procesów technologicznych, system pomiaru ilości paliwa, wyposażenie instalacji paliwowej w urządzenia zabezpieczające przez przepełnieniem, szczelne i zmywalne nawierzchnie drogowe, system zbierania wód opadowych z terenu dystrybucji paliw. Kolegium stwierdziło, że organ przeprowadził również szczegółową analizę istniejących czynników środowiskowych. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium podniosło, że gdy na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia można stwierdzić, iż planowane przedsięwzięcie nie będzie w sposób istotny oddziaływać na środowisko, to nie jest konieczne powielanie tych informacji w raporcie oddziaływania na środowisko. Istotne bowiem jest to, że organ prowadzący postępowanie w sposób niebudzący wątpliwości ustalił, że stan środowiska po realizacji inwestycji nie ulegnie pogorszeniu, a nie to, w trakcie jakiej procedury ustalenia te zostały poczynione. Kolegium dodało, że wbrew twierdzeniom odwołania organ pierwszej instancji w sposób wnikliwy zidentyfikował źródła oddziaływań przedsięwzięcia, tj. hałas, emisja pyłów i gazów oraz przedostawanie się do wód i gleby substancji ropopochodnych oraz zweryfikowały ich wpływ na środowisko, przy zastosowaniu proponowanych przez inwestora rozwiązań zabezpieczających. Inwestor bowiem, w odniesieniu do każdego ze źródeł emisji zaproponował działania zaradcze, minimalizujące negatywny wpływ na środowisko, w tym na życie i zdrowie ludzi. W decyzji przewidziano w szczególności wykonanie pasa zieleni na granicy działki inwestycyjnej, wykonywanie prac budowlanych emitujących hałas w porze dziennej, selektywne zbieranie odpadów w szczelnych pojemnikach i ich sukcesywny odbiór przez uprawnione podmioty, zbieranie wód opadowych z terenu dystrybucji paliw, zaopatrzenie stacji w sorbenty. Zdaniem Kolegium, warunki sformułowane w decyzji organu pierwszej instancji w pełni zabezpieczają potrzeby ochrony środowiska, w tym życia i zdrowia ludzi przed niekorzystnym oddziaływaniem stacji paliw. Konkretyzacja tych potrzeb w kontekście planowanego przedsięwzięcia i przy uwzględnieniu jego specyficznych uwarunkowań została przeprowadzona prawidłowo i wnikliwie w postępowaniu, w którym nie przeprowadzono oceny oddziaływania na środowisko. Taki sposób procedowania determinował rodzaj, skala, uwarunkowania wewnętrzne i zewnętrzne przedsięwzięcia. Kolegium podkreśliło zatem, że brak przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie jest ze szkodą dla środowiska. W kontekście emisji hałasu dokładnie scharakteryzowano uwarunkowania oraz wpływ przedsięwzięcia na pogorszenie standardów emisyjnych. Działki objęte inwestycją położone są bezpośrednio przy skrzyżowaniu dwóch dróg miejskich - ul. [...] i ul. [...], które są głównym źródłem hałasu. Hałas generowany ruchem pojazdów korzystających ze stacji lub zaopatrujących stację w paliwo będzie wpisywał się więc w hałas emitowany przez ruch pojazdów poruszających się po ww. drogach miejskich i eksploatacja planowanego przedsięwzięcia nie przyczyni się do pogorszenia klimatu akustycznego. Kolegium oceniło, że wbrew twierdzeniom odwołania organ pierwszej instancji, w tym organy współdziałające, dokonały pełnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i zgodnie uznały, że przewidywane rozwiązania minimalizujące negatywne oddziaływanie stacji paliw na środowisko spowodują ograniczenie zasięgu tego oddziaływania. Planowane rozwiązania technologiczne, zwłaszcza hermetyzacja procesów technologicznych, zastosowanie systemu odbioru wód deszczowych, doprowadzi w pespektywie do ograniczenia emisji pyłów i gazów do powietrza generowanych pracą stacji paliw do minimum. W konsekwencji organy prawidłowo uznały, że projektowane przedsięwzięcie nie pogorszy parametrów stanu zanieczyszczenia powietrza ani wód istniejącego na tym terenie. Kolegium za niezasadny uznało również zarzut odwołania w zakresie naruszenia art. 389 pkt 2 w zw. z art. 34 pkt 3 ustawy Prawo wodne, dotyczący niezastosowania i braku wydania pozwolenia wodnoprawnego na poczet planowanej budowy stacji paliw płynnych oraz budowy myjni samochodowej, z uwagi na to, że będzie dochodziło do zlewni ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, bowiem ww. okoliczności nie są badane na etapie środowiskowych uwarunkowań. Mając na uwadze całość poczynionych rozważań Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Stowarzyszenie Zwykłe "Lepsze Jutro" w J. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję Kolegium zarzuciło temu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów: - art. 84 u.o.o.ś. poprzez błędne uznanie, że budowa stacji paliw nie ma wpływu na środowisko, gdzie § 3 ust. 1 pkt 34 i pkt 35 rozporządzenia bezpośrednio wskazują, że takie przedsięwzięcia kwalifikują się do uznania ich za mogące negatywnie oddziaływać na środowisko, a tym samym konieczne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez wadliwą, w tym wybiórczą ocenę materiału dowodowego, prowadzącą do błędnego stwierdzenia, że myjnia wskazana została wyłącznie w wariancie alternatywnym przez inwestora w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, który nie został wybrany, co nie ma odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym, pominięcie okoliczności co do istotnych braków i sprzeczności zawartych w ww. karcie, naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz nierzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie planowanej budowy stacji paliw wraz z myjnią samochodową oraz ujawnionych braków w karcie informacyjnej przedsięwzięcia co do rzetelnych danych i wyliczeń w zakresie funkcjonowania myjni i jej oddziaływania na środowisko, choćby co do odprowadzania i neutralizacji ścieków technologicznych, czego organ nie wyjaśniał w uzasadnieniu decyzji, a wyłącznie odwzorował gotowe uzasadnienie z innej sprawy i decyzji organu pierwszej instancji; - art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niesporządzenie uzasadnienia decyzji, które umożliwiałoby podjęcie kontroli decyzji organu odwoławczego z uwagi na brak rozważenia i odniesienia się do treści odwołania, a instrumentalne skopiowanie uzasadnienia z innego orzeczenia, co wprost znajduje odzwierciedlenie m.in. na str. 4 zaskarżonej decyzji; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji pomimo tego, że wydana została ona z naruszeniem przepisów prawa, co skutkować winno jej uchyleniem, a przede wszystkim z naruszeniem: art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. przejawiającym się dowolnością oceny dowodów, z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i bezpośredniości, poprzez brak samodzielnego przeprowadzenia dowodów i oparcie decyzji jedynie na wybiórczo przytoczonych informacjach, co skutkowało błędnym ustaleniem, że dokumentacja inwestycji jest kompletna; - art. 7b w zw. art. 106 k.p.a. poprzez brak współdziałania organu pierwszej instancji z pozostałymi organami administracji biorącymi udział w postępowaniu, gdzie organy te dokonały błędnej i niepełnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego z pominięciem okoliczności co do planowanej budowy myjni samochodowej, czego skutkiem było wydanie niepełnych i nierzetelnych opinii przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. oraz Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...] Zarząd Zlewni w K.; - art. 107 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a. poprzez brak wskazania przez organ pierwszej instancji w pkt I decyzji oraz w jej uzasadnieniu, że oprócz budowy stacji paliw dodatkowym przedsięwzięciem będzie budowa myjni samochodowej, przez co nie dokonano rozpoznania istoty sprawy; - art. 389 pkt 2 w zw. 34 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, poprzez niezastosowanie i brak wydania pozwolenia wodnoprawnego na poczet planowanej inwestycji budowy stacji paliw płynnych oraz budowy myjni samochodowej, podczas gdy przy tym przedsięwzięciu będzie dochodziło do zlewni ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego. W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie przedstawiło argumentację na poparcie stawianych zarzutów, w oparciu o które wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie 6 września 2022 r. pełnomocnik skarżącego Stowarzyszenia poparł skargę. Pełnomocnik uczestnika - Z. D. wniósł o oddalenie skargi i dodał, że w toku postępowania błędnie uznano Stowarzyszenie za stronę tego postępowania, a w związku z tym wniósł o weryfikację stanowiska organu przez sąd. Podniósł, że uzasadnienie wniosku Stowarzyszenia o dopuszczenie go do udziału w postępowaniu było lakoniczne i ograniczało się tylko do wskazania, że działa ono na rzecz ochrony środowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, o czym stanowi art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wojewódzkie sądy administracyjne sprawują powyższą kontrolę działalności organów pod względem zgodności z prawem. Zatem w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia zaskarżonego rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych, sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku natomiast braku wskazanych uchybień skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalność zaskarżonej decyzji wykazała, że rozstrzygnięcie to jest zgodne z prawem. Na wstępie wskazać należy, że w sytuacji przytoczenia w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Sąd rozpoznaje ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby istotnie wpłynąć na wynik sprawy, można przejść do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego. Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 k.p.a. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć. W kontrolowanej sprawie, wbrew zarzutom skargi, ustalenia faktyczne poczynione przez organy są prawidłowe. Ustalenia organów obu instancji, jak również ich ocena prawna, znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zebranym w aktach administracyjnych, który był wystarczający do wydania decyzji. Lektura akt sprawy pozwala stwierdzić, że organ odwoławczy w sposób wszechstronny i staranny przeprowadził postępowanie wyjaśniające i dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych koniecznych dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd ustalenia te akceptuje w całości i uznaje za własne. Podkreślić również należy, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 k.p.a., przy czym należy zwrócić uwagę na wyczerpujące jej uzasadnienie. Sumując powyższe, Sąd uznał, że rozpoznając sprawę organy ustrzegły się naruszeń procedury – w niezbędnym zakresie gromadząc materiał dowodowy oraz dokonując jego wnikliwej oceny z poszanowaniem reguł określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Tak zgromadzony i oceniony materiał dowodowy stał się podstawą do prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego i podjęcia decyzji o stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Uzasadnienia obu tych decyzji czynią zadość wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie dostrzegł również uchybień w zakresie realizacji zasady budzenia zaufania (art. 8 k.p.a.) oraz zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.), które miałyby wpływ na wynik sprawy. W szczególności lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że wbrew zarzutom skargi Kolegium, jako organ ponownie merytorycznie rozpoznający sprawę w jej całokształcie, prawidłowo wyjaśniło przesłanki, którymi kierowało się przy załatwieniu sprawy. Sam fakt, że w istotnej mierze wyjaśnienia te nawiązywały do rozważań organu pierwszej instancji – zasadnie przez Kolegium zaakceptowanych – oraz że nie spotkały się one z aprobatą skarżącego Stowarzyszenia, nie świadczy o zasadności jego zarzutów w tym zakresie. Sąd nie dopatrzył się także innych uchybień przepisów procesowych skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji, czy poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Wszystkie te okoliczności pozwoliły Sądowi uznać zarzuty naruszenia przepisów procesowych za nieuzasadnione. W kontrolowanej sprawie nie doszło również do zarzucanego w skardze naruszenia prawa materialnego. W sprawie niniejszej sądową kontrolą objęta została decyzja Kolegium utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza M. J. z 27 września 2021 r. w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla inwestycji polegającej na: Budowie stacji paliw płynnych z budynkiem obsługi stacji paliw, wiatą z dystrybutorami paliwa, wiatą, z wew. instalacjami wod-kan., gazową, c.o., elektryczną, wew. instalacjami prowadzonymi na zewnątrz: elektryczną, wodociągową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, gazową, instalacją technologiczną, podziemnym zbiornikiem na paliwo płynne o poj. 80 m3, podziemnym zbiornikiem na gaz płynny o poj. 10 m3, podziemnym zbiornikiem Adblue o poj. 3 m3, wewnętrznym terenem utwardzonym i miejscami postojowymi, murami oporowymi, rozbiórką i budową fragmentu przyłącza wodociągowego, rozbiórką fragmentu kanalizacji deszczowej, rozbiórką studni ciepłowniczej na działkach nr [...] i [...] obręb 04 miasta J., powiat jędrzejowski, woj. świętokrzyskie - załącznik nr [...] do decyzji organu pierwszej instancji stanowi charakterystyka ww. przedsięwzięcia. Decyzja środowiskowa jest podejmowana w postępowaniu administracyjnym związanym z oceną oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a jej podstawy materialne, procesowe i kompetencyjne regulują przepisy art. 71-87 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2021r., poz. 2373 ze zm., aktualnie: Dz.U. z 2022 r. poz. 1029; dalej "u.o.o.ś"). Planowane przedsięwzięcie, chociażby z uwagi na § 3 ust. 1 pkt 34 rozporządzenia (instalacje do dystrybucji produktów naftowych) i pkt 35 (instalacje do podziemnego magazynowania produktów naftowych) zalicza się niewątpliwie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie zatem z art. 71 ust. 2 pkt 2 u.o.o.ś. wymagane jest dla planowanej inwestycji uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 4 u.o.o.ś. organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest burmistrz, który wydał decyzję pierwszej instancji w niniejszej sprawie. W z związku powyższym inwestor do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedmiotowego przedsięwzięcia przedłożył dokumentację zgodnie z art. 74 ust. 1 u.o.o.ś., w tym kartę informacyjną przedsięwzięcia. Jak stanowi art. 84 ust. 1 u.o.o.ś., w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzja ta wydawana jest po uzyskaniu opinii, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 1a. Wzmiankowane opinie, o jakich mowa w treści art. 64 ust. 1 i 1a u.o.o.ś. to opinie odpowiednio: regionalnego dyrektora ochrony środowiska (ust. 1 pkt 1); organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3a, 10-19 i 21-28, oraz uchwały, o której mowa w art. 72 ust. 1b (ust. 1 pkt 2; będzie to odpowiednio do wskazywanych w art. 78 przedsięwzięć państwowy wojewódzki inspektor sanitarny albo państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny, względnie właściwy organ Wojskowej Inspekcji Sanitarnej; w niniejszej sprawie – PPIS); organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, jeżeli planowane przedsięwzięcie kwalifikowane jest jako instalacja, o której mowa w art. 201 ust. 1 tej ustawy (ust. 1 pkt 3, która to sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje); organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (ust. 1 pkt 4) i w przypadku, gdy przedsięwzięcie jest realizowane na obszarze morskim - dyrektora urzędu morskiego (ust. 1a; sytuacja taka nie występuje w niniejszej sprawie). W sprawie niniejszej organ uzyskał opinie: Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (postanowienie z 22 lipca 2021 r. znak: [...]) oraz Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...] (opinia z 17 maja 2021 r. znak: [...]. [...]) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie wypowiedział się w sprawie w ustawowym terminie. Jak słusznie wskazało Kolegium, decyzja organu pierwszej instancji spełnia wszystkie warunki określone w art. 84 ust. 1, ust. 1a i ust. 2 u.o.o.ś. Wniosek inwestora jest kompletny i odpowiada wymogom art. 74 ust. 1 u.o.o.ś., a karta informacyjna przedsięwzięcia zawiera wszystkie dane określone w art. 62 u.o.o.ś. Zauważyć przy tym należy, że w toku postępowania na wezwanie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. została ona uzupełniona i doprecyzowana. Analiza treści karty potwierdza ustalenia organów w zakresie tego, że zawiera ona wszystkie informacje niezbędne do prawidłowego przeprowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy z wniosku o środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia. W karcie dokładnie scharakteryzowano rodzaj, skalę i usytuowanie przedsięwzięcia wraz z opisem zajmowanej nieruchomości. Z charakterystyki tej wynika, że inwestycja polegać będzie na budowie stacji paliw wraz z instalacjami o powierzchni zabudowy ok. 170 m2 budowę wiaty nad dystrybutorami paliwowymi o powierzchni zabudowy ok. 154 m2, budowę wysepek z trzema odmierzaczami wielopaliwowymi, instalację zbiornika paliwa dwupłaszczowego, dwukomorowego o pojemności do 80 m3 wraz z rurociągami technologicznymi, instalację zbiornika podziemnego na gaz płynny o pojemności 10 m3 oraz podziemnego zbiornika Adblue o pojemności 3 m3, budowę wiaty na sprzęt do utrzymania czystości terenu (odśnieżarki, zamiatarki, myjki itp.) o powierzchni ok. 64 m2, rozbiórkę fragmentu istniejącej kanalizacji deszczowej oraz studni ciepłowniczej, jak również fragmentu budynku o powierzchni ok. 5 m2, utwardzenia z miejscami postojowymi o łącznej powierzchni ok. 1603 m2, zakres inwestycji obejmuje wykonanie w miejscu tankowania pojazdów powierzchni zadaszonej, utwardzonej i uszczelnionej poprzez zastosowanie geomembrany lub nawierzchni chemoodpornej żywicy epoksydowej, wykonanie wewnętrznej sieci kanalizacji deszczowej, wykonanie terenów biologicznie czynnych na powierzchni ok. 913 m2. Wbrew zarzutom skargi, wniosek w niniejszej sprawie nie obejmował myjni samochodowej. Tak więc prawidłowo Kolegium uznało, że nie jest konieczne uwzględnianie jej w charakterystyce przedsięwzięcia i badanie jej wpływu na środowisko w związku z planowaną inwestycją, a także umieszczanie jej w zakresie inwestycji wskazywanej w sentencji decyzji. Myjnia wskazywana była bowiem w wariancie alternatywnym, który nie został wybrany do realizacji. Jak wynika z akt sprawy w karcie opisano rodzaj technologii planowanej do zastosowania, w tym scharakteryzowano sposób funkcjonowania instalacji. Przeprowadzono również analizę wariantów alternatywnych inwestycji, określono przewidywane ilości wykorzystywanej wody, surowców, materiałów, paliw oraz energii. Scharakteryzowano źródła oddziaływania planowanego przedsięwzięcia i adekwatnie wskazano szczegółowe rozwiązania chroniące środowisko poprzez minimalizację oddziaływań, w tym wymagania co do pracy sprzętu, pory wykonywanych prac, zasad gospodarki wodno-ściekowej i odpadowej, wymagań co do wykorzystywanego sprzętu technicznego i ich pracy, wskazując na konieczność zapewnienia hermetyzacji procesu napełniania zbiorników magazynowych w trakcie rozładunku paliwa z cysterny oraz w czasie wydawania paliwa. W karcie wymieniono obszary podlegające ochronie na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, wskazując jednocześnie ich położenie względem działki zainwestowanej. Scharakteryzowano wpływ planowanej inwestycji na jednolite części wód poziemnych i powierzchniowych, przeanalizowano oddziaływania skumulowane oraz wpływ przedsięwzięcia na klimat. W karcie zamieszczono charakterystykę pozwalającą na wykluczenie przedsięwzięcia z grupy zakładów o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. W. podkreślić, że wniosek wraz z kartą informacyjną przedsięwzięcia przedłożony został organom opiniującym i jak wynika z akt sprawy, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska oraz Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...], wydały opinie o braku potrzeby oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Natomiast Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie wyraził opinii w wyznaczonym terminie. Kolegium podniosło zatem, że organy wyspecjalizowane w zakresie ochrony środowiska i gospodarki wodnej w ramach swoich kompetencji nie dostrzegły szczególnych okoliczności, które świadczyłyby o konieczności przeprowadzenia postępowania środowiskowego w pełnym zakresie. Opinia Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...] wskazała na potrzebę określenia w decyzji środowiskowej warunków koniecznych do uwzględnienia na etapie budowy i eksploatacji przedsięwzięcia oraz sporządzania projektu budowlanego. Warunki te zostały zawarte w decyzji organu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 84 ust. 2 u.o.o.ś., charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wymóg ten także został w niniejszej sprawie spełniony. Przechodząc do dalszych rozważań zaznaczyć należy, że w myśl art. 85 ust. 1 i 2 pkt 2 u.o.o.ś., decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia (ust. 1). Uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (ust. 2 pkt 2). Zgodnie z przywołanym art. 63 ust. 1 u.o.o.ś., obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące kryteria: 1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem: a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, a także istotnych rozwiązań charakteryzujących przedsięwzięcie, b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem, c) różnorodności biologicznej, wykorzystywania zasobów naturalnych, w tym gleby, wody i powierzchni ziemi, d) emisji i występowania innych uciążliwości, e) ocenionego w oparciu o wiedzę naukową ryzyka wystąpienia poważnych awarii lub katastrof naturalnych i budowlanych, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii, w tym ryzyka związanego ze zmianą klimatu, f) przewidywanych ilości i rodzaju wytwarzanych odpadów oraz ich wpływu na środowisko, w przypadkach gdy planuje się ich powstawanie, g) zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wynikającego z emisji; 2) usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające: a) obszary wodno-błotne, inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, w tym siedliska łęgowe oraz ujścia rzek, b) obszary wybrzeży i środowisko morskie, c) obszary górskie lub leśne, d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin, grzybów i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000, oraz pozostałe formy ochrony przyrody, f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone lub istnieje prawdopodobieństwo ich przekroczenia, g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, h) gęstość zaludnienia, i) obszary przylegające do jezior, j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej, k) wody i obowiązujące dla nich cele środowiskowe; 3) rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do kryteriów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1, wynikające z: a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, c) charakteru, wielkości, intensywności i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej oraz przewidywanego momentu rozpoczęcia oddziaływania, d) prawdopodobieństwa oddziaływania, e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania, f) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem, g) możliwości ograniczenia oddziaływania. Jak wynika z przedstawionego uprzednio stanu faktycznego, organ pierwszej instancji w wydanej decyzji szczegółowo i wyczerpująco odniósł się do ww. kwestii. Trafnie również Kolegium wskazało, że zgromadzony materiał dowodowy zawierał kompletne informacje charakteryzujące planowane przedsięwzięcie, jego uwarunkowania, w tym charakter sąsiedztwa, stanowiące wystarczającą podstawę do oceny wymogów i uwarunkowań środowiskowych. Wszystkie niedostatki dokumentacji przedłożonej przez inwestora zostały uzupełnione na wezwanie organu ochrony środowiska. Zatem odpowiednie do rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia wymogi środowiskowe Burmistrz M. J., zgodnie z art. 84 ust. 1a u.o.o.ś., zawarł w uzasadnieniu swojej decyzji, tworząc warunki i wymagania realizacji przedsięwzięcia, stosowne do zdiagnozowanej skali i rodzaju jego przewidywanych oddziaływań. Co istotne, organ pierwszej instancji szczegółowo przeanalizował proponowane przez inwestora rozwiązania technologiczne minimalizujące oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie ludzi, wskazując m.in. na hermetyzację procesów technologicznych, system pomiaru ilości paliwa, wyposażenie instalacji paliwowej w urządzenia zabezpieczające przez przepełnieniem, szczelne i zmywalne nawierzchnie drogowe, system zbierania wód opadowych z terenu dystrybucji paliw. Organ przeprowadził również szczegółową analizę istniejących czynników środowiskowych. Rację ma Kolegium wskazując, że gdy na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia można stwierdzić, iż planowane przedsięwzięcie nie będzie w sposób istotny oddziaływać na środowisko, nie jest konieczne powielanie tych informacji w raporcie oddziaływania na środowisko. Kluczowe przy tym jest to, że organ prowadzący postępowanie w sposób niebudzący wątpliwości ustalił, że stan środowiska po realizacji inwestycji nie ulegnie pogorszeniu. Słusznie również Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji prawidłowo zidentyfikował źródła oddziaływań przedsięwzięcia, tj.: hałas, emisja pyłów i gazów oraz przedostawanie się do wód i gleby substancji ropopochodnych oraz zweryfikował ich wpływ na środowisko, przy zastosowaniu proponowanych przez inwestora rozwiązań zabezpieczających. Inwestor w odniesieniu do każdego ze źródeł emisji zaproponował działania zaradcze, minimalizujące negatywny wpływ na środowisko, w tym na życie i zdrowie ludzi. Co istotne, w decyzji przewidziano w szczególności wykonanie pasa zieleni na granicy działki inwestycyjnej, wykonywanie prac budowlanych emitujących hałas w porze dziennej, selektywne zbieranie odpadów w szczelnych pojemnikach i ich sukcesywny odbiór przez uprawnione podmioty, zbieranie wód opadowych z terenu dystrybucji paliw, zaopatrzenie stacji w sorbenty. Podkreślić również należy, co słusznie dostrzegło Kolegium, że w kontekście emisji hałasu dokładnie scharakteryzowano uwarunkowania oraz wpływ przedsięwzięcia na pogorszenie standardów emisyjnych. Jak wynika z lektury akt sprawy niniejszej działki objęte inwestycją położone są bezpośrednio przy skrzyżowaniu dwóch dróg miejskich - ul. [...] i ul. [...], które są głównym źródłem hałasu. Hałas generowany ruchem pojazdów korzystających ze stacji lub zaopatrujących stację w paliwo będzie wpisywał się więc w hałas emitowany przez ruch pojazdów poruszających się po ww. drogach miejskich i eksploatacja planowanego przedsięwzięcia nie przyczyni się do pogorszenia klimatu akustycznego. Jedynie końcowo wskazać należy, że organy obu instancji zapewniły stronie skarżącej czynny udział w sprawie i mogła ona zgłaszać wnioski, czy inne dowody oraz przedłożyć także opinie prywatne (ekspertyzy) , czego nie uczyniła, polemizując w istocie z ustaleniami organów obu instancji. Jak słusznie podkreśla się w orzecznictwie sądowym, w świetle art. 77 § 1 k.p.a. nie jest tylko i wyłącznie obowiązkiem organu wszechstronne zbieranie materiału dowodowego służącego ustaleniu stanu faktycznego w sprawie. Także strony zobligowane są - zasadą współdziałania - do przedłożenia dowodów służących wyjaśnieniu sprawy, czy też naprowadzenia organu na okoliczności mające istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W związku z powyższym w realiach sprawy niniejszej nie mogło odnieść zamierzonego skutku gołosłowne kwestionowanie czynności i ustaleń organów, które są poparte wszechstronnie zebranym materiałem dowodowym. Jako niezasadny należy również ocenić zarzut naruszenia art. 389 pkt 2 w zw. z art. 34 pkt 3 ustawy Prawo wodne, dotyczący niezastosowania i braku wydania pozwolenia wodnoprawnego na poczet planowanej budowy stacji paliw płynnych oraz budowy myjni samochodowej. Jak trafnie wskazało Kolegium, te okoliczności nie są badane na etapie środowiskowych uwarunkowań. Sąd zauważa także, że zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 u.o.o.ś. wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 oraz z 2022 r. poz. 88) czy decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W orzecznictwie wskazuje się przy tym, że "co do zasady występuje związanie organu administracji architektoniczno-budowlanej decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Związanie to dotyczy charakterystycznych parametrów danej inwestycji i jej oddziaływania na środowisko, a więc nie zwalnia organu administracji architektoniczno-budowlanej od wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego obowiązku samodzielnego ocenienia zgodności planowanej inwestycji z wymogami ochrony środowiska, nie ograniczając się wyłącznie do ustaleń decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach" (por. wyrok NSA z 11 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK [...], CBOSA). Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.