II SA/Ke 325/05

Sygnatura akt: II SA/Ke 325/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie: Sędzia WSA Renata Detka, Asesor WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant: Ref. staż.Dorota Pawlicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] numer [...] w przedmiocie : zasiłku pielęgnacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. Decyzją znak [...] z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 §1 pkt.1 kpa utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia [...] dotyczącą zasiłku pielęgnacyjnego na niepełnosprawne dziecko G. M. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że decyzją z dnia [...] znak [...] Burmistrz Miasta i Gminy M. odmówił J. M. przyznania świadczenia w postaci zasiłku pielęgnacyjnego na niepełnosprawna córkę G.M., uzasadniając ją przebywaniem dziecka w placówce zapewniającej całodobowe utrzymanie. W odwołaniu od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy M. J. M. podniosła, że córka jest dzieckiem niepełnosprawnym, wymagającym stałej opieki i przebywa w Zakładzie Leczniczo-Wychowawczym Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, który to zakład jest instytucją kościelną, w całości utrzymującą się z datków i darowizn osób indywidualnych, instytucji i firm. W ocenie organu odwoławczego decyzja Burmistrza Miasta i Gminy M. jest prawidłowa, albowiem zgodnie z art. 16 ust. 5 ustawy z dnia 27 listopada 2003roku o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2003roku Nr 228, poz. 2255) zasiłek nie przysługuje, jeżeli dziecko przebywa w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie, w której udzielane usługi są częściowo finansowane z Narodowego Funduszu Zdrowia, natomiast art.3 pkt 7 cytowanej ustawy określa, iż za instytucje zapewniające całodobowe utrzymanie uważa się: 1) dom pomocy społecznej, 2) placówkę opiekuńczo - wychowawczą, 3) schronisko dla nieletnich, 4) młodzieżowy ośrodek wychowawczy, 5) zakład poprawczy, 6) areszt śledczy, 7) zakład karny, 8) zakład opiekuńczo - leczniczy, 9) zakład pielęgnacyjno - opiekuńczy, 10) szkołę wojskową lub inną szkołę zapewniającą nieodpłatne pełne utrzymanie, w tym wyżywienie, zakwaterowanie i umundurowanie. Ponadto, jako podkreślił organ odwoławczy z zaświadczenia wydanego przez Zakład Leczniczo-Wychowawczym Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w C. wynika, że G.M. przebywa w internacie zakładu i na czas nauki jest zameldowana na pobyt tymczasowy w internacie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego kolegium Odwoławczego wniosła J. M., która podtrzymała zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia [...] i podkreśliła, iż zakład w którym przebywa córka jest jednostką kościelną w całości utrzymującą się z datków, a budżet państwa w żaden sposób nie wspomaga funkcjonowania tej instytucji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzona w niniejszej sprawie wykazała naruszenie przepisów postępowania - art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 kpa, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew przepisom - art. 7 i art. 77 § 1 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wyjaśniło dokładnie stanu faktycznego sprawy, nie zgromadziło w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, przez co naruszyło słuszny interes strony. Jak wynika z treści art. 16 ust. 5 ustawy z 28 listopada 2003roku o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2003 roku Nr 228, poz. 2255) zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie przebywającej w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie, jeżeli pobyt osoby i udzielane przez te instytucje świadczenia częściowo lub w całości są finansowane z budżetu państwa albo z Narodowego Funduszu Zdrowia. Natomiast art. 3 pkt 7 cytowanej ustawy określa, że za instytucje zapewniającą całodobowe utrzymanie uważa się: 1) dom pomocy społecznej, 2) placówkę opiekuńczo - wychowawczą, 3) schronisko dla nieletnich, 4) młodzieżowy ośrodek wychowawczy, 5) zakład poprawczy, 6) areszt śledczy, 7) zakład karny, 8) zakład opiekuńczo - leczniczy, 9) zakład pielęgnacyjno - opiekuńczy, 10) szkołę wojskową lub inną szkołę zapewniającą nieodpłatne pełne utrzymanie, w tym wyżywienie, zakwaterowanie i umundurowanie. Jak wynika ze znajdującego się w aktach zaświadczenia córka skarżącej J.M. - G. M. - przebywa w zakładzie Leczniczo -Wychowawczym Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w C. w internacie. Część usług medycznych w zakładzie jest finansowana przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Instytucja ta (zakład leczniczo - wychowawczy) nie jest wymieniona w art. 3 pkt 7 cytowanej ustawy, również z wyżej wymienionego zaświadczenia nie wynika czy zakład ten zapewnia całodobowe utrzymanie w myśl art. 16 ust. 5. Zdaniem Sądu organ odwoławczy zaświadczenie z dnia 6 maja 2004roku wydane przez przedmiotowy zakład zinterpretował przedwcześnie na niekorzyść ubiegającej się o świadczenie J. M., bez dokładnego wyjaśnienia charakteru tego zakładu. Tak więc za zasady należy uznać zarzut, iż przedmiotowa decyzja została wydana bez wnikliwej oceny materiału dowodowego, co nakazują przepisy art. 7, art. 77 § 1 kpa. Rozpoznając ponownie sprawę organ wyda rozstrzygnięcie mając na uwadze wskazaną ocenę prawną po wcześniejszym dokładnym zgromadzeniu materiału dowodowego w przedmiocie charakteru przedmiotowego ośrodka. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 §. 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270) uchylił zaskarżony wyrok. Orzeczenie zawarte w pkt 2 wyroku oparte zostało na podstawie art. 152 ppsa.