II SA/Ke 329/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Asystent sędziego Sergiusz Leydo, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi G.L. i A.L. na uchwałę Rady Gminy S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Pismem z dnia 6 maja 2010r. A. L. i G. L. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na uchwałę Rady Gminy S. z dnia [...] nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. z wyłączeniem sołectwa S. W skardze podnieśli, iż pismem z dnia 18 marca 2010r, wezwali Radę Gminy S. do usunięcia naruszenia prawa przedmiotową uchwałą w związku z lokalizacją cmentarza komunalnego na powierzchni 16 ha i objęciem strefą ochrony sanitarnej tego cmentarza sąsiedniej nieruchomości oznaczonej w ewidencji nr 621/3 położonej w miejscowości S. gmina S., stanowiącej ich własność. Ponieważ pismem z dnia 19 kwietnia 2010r. Przewodniczący Rady Gminy S. poinformował ich, iż Rada Gminy odrzuciła wezwanie z 18 marca 2010r. do usunięcia naruszenia prawa w/w uchwałą, zaskarżają na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym ( Dz. U. 2001, nr 142, poz. 1591 ze zm. ) powyższą uchwałę zarzucając jej: 1/ naruszenie art. 33 ust.1 oraz art. 46 w związku z art. 79 ustawy z 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.), 2/ art. 3 pkt 13 ppkt b) , pkt 49, art. 6 ust. 1 i ust. 2 , art. 71, art. 101 i art. 103 ustawy z 27 kwietnia 2001r. prawo ochrony środowiska ( Dz. U. nr 25, poz. 150 ze zm.), 3/ art. 38 ust. 1 pkt 3 ppkt b), c) i d) ustawy z 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych (Dz. U. nr 167, poz. 1399), 4/ Rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z 25 sierpnia 1959r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze ( Dz. U. nr 52, poz. 315), 5/ art. 7 ustawy z 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych ( Dz. U. nr 121, poz. 1266 ze zm.). W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności uchwały oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podnieśli m.in., iż w związku z lokalizacją cmentarza komunalnego na powierzchni 16 ha, nieruchomość stanowiąca ich własność została objęta strefą ochrony sanitarnej tego cmentarza, co wiąże się z ograniczeniami w zabudowie działki. Skarżący w dniu 7 października 2008r. otrzymał prawomocną decyzję – pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego z pomieszczeniami związanymi z działalnością agroturystyczną na przedmiotowej działce. Wydanie tej decyzji poprzedzone było decyzją Wójta Gminy S. o warunkach zabudowy z dnia 17 lipca 2008r. Uchwalenie przedmiotowego planu i ustanowienie strefy ochronnej obejmującej m.in. działkę skarżących, powoduje znaczące obniżenie atrakcyjności terenu i wyklucza możliwość dalszej jej zabudowy. W związku z uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę skarżący poniósł znaczne koszty związane z uzbrojeniem terenu. Strona skarżąca podniosła także, iż teren przeznaczony pod cmentarz komunalny jest podmokły, przez cały jego obszar przebiegają urządzenia drenarskie, w związku z tym nie spełnia wymogów jakie obowiązujące przepisy przewidują dla lokalizacji cmentarzy. Podkreślono również, iż skarżący nie byli informowani o zamiarze lokalizacji cmentarza w formie prawem przewidzianej. Na rozprawie w dniu 17 czerwca 2010r. skarżący, w imieniu własnym i A. L., sprecyzował skargę w ten sposób, iż kwestionuje jedynie postanowienia uchwały dotyczące lokalizacji cmentarza na terenie sołectwa S.. Dodał jednocześnie, iż został poinformowany w Urzędzie Gminy, że będzie mógł realizować inwestycję, jeżeli uzyska pozwolenie na budowę przed opublikowaniem planu, a po jego wejściu w życie nie będzie mógł już budować. Tereny pozostaną terenami rolnymi. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy S. wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm).; zwanej dalej ustawą p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami procedury administracyjnej, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej uchwały w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, że uchwała Rady Gminy S. z dnia [...]; nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. z wyłączeniem sołectwa S., w zaskarżonej części - nie została podjęta z naruszeniem prawa. Uprawnienie skarżących do zaskarżenia przedmiotowej uchwały we wskazanej w skardze części wynikało z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001, nr 142, poz. 1591, ze zm. ), zwanej dalej usg, który stanowi, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zatem przesłanką dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego było nie tylko posiadanie interesu prawnego, ale i jego naruszenie. Takie brzmienie tego przepisu oznacza, iż należy w pierwszej kolejności rozważyć i ustalić, czy skarga została wniesiona w terminie i czy poprzedzało ją wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wystosowali do organu w dniu 18 marca 2010r., na które Rada Gminy udzieliła odpowiedzi 19 kwietnia 2010r. Należy zatem stwierdzić, że skarga wniesiona w dniu 6 maja 2010r. spełnia wymogi formalne od spełnienia których zależy skuteczne jej wniesienie do Sądu, albowiem została wniesiona w przewidzianym prawem terminie i poprzedzona była wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Skoro wymogi formalne do wniesienia skargi są spełnione, to zachodzi konieczność rozważenia czy skarżący posiadają interes prawny w zaskarżeniu uchwały i czy ten interes został przedmiotową uchwałą naruszony. Otóż, skarżący są współwłaścicielami nieruchomości oznaczonej w ewidencji nr 621/3 położonej w miejscowości S. gmina S., która zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanego dalej mpzp, znajduje się na terenie objętym strefą ochrony sanitarnej terenu przeznaczonego pod lokalizację cmentarza komunalnego. Z zapisów § 13 ust. 1 pkt 2 lit. a) mpzp wynika zakaz lokalizacji zabudowań mieszkalnych w granicach strefy ochrony sanitarnej. Skoro działka skarżących położona jest w granicach tej strefy, to nie budzi wątpliwości Sądu, iż wymogi określone art. 101 ust. 1 usg zostały spełnione, albowiem skarżący mają interes prawny we wniesieniu skargi, a interes ten został postanowieniami planu naruszony. Skoro wymogi z art. 101 ust. 1 u.s.g. zostały spełnione, kontroli Sądu podlega procedura planistyczna, a więc czy plan uchwalono w zgodzie z tą procedurą. Zgodnie bowiem z treścią art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej ustawą, podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Takie wskazanie w tym przepisie podstaw nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do uznania, iż przepis ten stanowi lex specialis wobec art. 91 ust. 1 u.s.g., według którego uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem (a więc z jakimkolwiek przepisem prawa) są nieważne, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 91 ust. 4 u.s.g. organ nadzoru lub na podstawie art. 147 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd administracyjny nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Oznacza to, że rozstrzygnięcia nadzorcze wojewody albo orzeczenia sądu administracyjnego stwierdzające nieważność uchwał w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są wydawane w przypadku zajścia co najmniej jednej z podstaw nieważności wymienionych w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem pozostałe naruszenia prawa (niewymienione w powołanym wyżej przepisie) należałoby traktować jako nieistotne, a więc niebędące przyczyną nieważności uchwały (por.: T. Bąkowski: Komentarz do art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U.03.80.717), w: T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze, 2004). Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej uchwale istotnego naruszenia trybu jej sporządzania, a także naruszenia właściwości organów w tym zakresie. Trzeba także podnieść, iż wbrew zarzutom skargi, mpzp został opracowany przy zachowaniu wymogów ustawowych, a mieszkańcy, jak wynika z przekazanych Sądowi akt, byli informowani o procesie planowania w sposób wymagany przepisami ustawy poprzez obwieszczenia na tablicy ogłoszeń, ogłoszenia w prasie lokalnej, na stronach internetowych. Odniesienie do poszczególnych zarzutów skargi poprzedzić należy rozważaniami natury ogólnej co do charakteru miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Otóż, zgodnie z przepisem art. 1 ust. 2 pkt 7 i 9 ustawy, w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zarówno prawo własności, jak i potrzeby interesu publicznego. Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gminy należy do zadań własnych gminy. Przepis ten stanowi podstawę do konstrukcji instytucji określanej w doktrynie jako tzw. władztwo planistyczne gminy, które można określić jako przekazanie przez ustawodawcę gminie kompetencji w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu w drodze aktu prawa miejscowego. Należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 4 ust. 1 ustawy - w akcie prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ( art. 14 ust. 8 ustawy), następuje ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego zawiera ustalenia powszechnie wiążące na obszarze, na którym obowiązuje. Wiąże nie tylko właścicieli nieruchomości położonych na jego obszarze , ale także gminy i organy państwa, właściwe na podstawie przepisów odrębnych, do wypowiadania się co do praw i obowiązków właściciela nieruchomości. Plan miejscowy ustala przede wszystkim przeznaczenie terenu i jako taki przesądza o ograniczeniach prawa własności. Prawo to, choć jest prawem konstytucyjne chronionym (art. 21 Konstytucji RP) nie oznacza, że jest prawem bezwzględnym. Prawo to doznaje ograniczeń na gruncie przepisów prawa cywilnego, jak i przepisów prawa administracyjnego, a więc również ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przejawem tych ograniczeń jest plan zagospodarowania przestrzennego, jako akt wykonujący ustawę. W związku z powyższym ustalenia tego planu wprowadzają ograniczenia prawa własności, a w konsekwencji mieszczą się w pojęciu, nazywanym w doktrynie, władztwem planistycznym. Oczywistym jest, iż uprawnienia gminy do ustalania przeznaczenia terenu i sposobu jego zagospodarowania nie może być nadużywane i niezależnie od legalności jest oceniane pod kątem ewentualnego nadużywania uprawnień. Prawnie wadliwymi ustaleniami planu będą zatem nie tylko te, które naruszają przepisy prawa, ale także te, które będą wynikiem nadużycia przysługujących gminie uprawnień. To zaś oznacza, że każda ingerencja w sposób wykonywania prawa własności musi mieścić się w granicach wyznaczonych interesem publicznym (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, red. prof. zw. dr hab. Zygmunt Niewiadomski, Warszawa 2006, str. 39,40,42,43,57). Zgodnie z orzecznictwem sądowym i poglądami doktryny gmina mając wyłączną kompetencję do planowania może, pod warunkiem, że działa w granicach i na podstawie prawa, samodzielnie kształtować sposób zagospodarowania obszaru podlegającego jej władztwu planistycznemu. Zainteresowane podmioty nie mogą zatem oczekiwać, że rada gminy nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień, a będzie związana wyłącznie żądaniami właścicieli z obrębu objętego planem (por. np. wyrok NSA z 9.06.1995r., sygn. akt IV SA 346/93, ONSA 1996/3/125, wyrok WSA w Warszawie z 28.06.2007r. , sygn. akt. IV SA / Wa 758/07, niepublik.) W konsekwencji tych rozważań należy stwierdzić, że uwzględnienie skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego następuje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem normy prawa materialnego. Obowiązku takiego nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem w granicach uprawnień przysługujących gminie z mocy art. 3 ust. 1 w związku z art. 1 ustawy, w których zakresie rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Wówczas, mimo że naruszony zostaje prawem chroniony interes skarżącego, w szczególności wynikający z uprawnień właścicielskich, nie ma obowiązku uwzględnienia skargi. W ślad za tym radzie gminy nie można skutecznie zarzucić, iż nie uwzględniła wezwania do usunięcia zarzucanego naruszenia prawa. Rada działa w takiej sytuacji w granicach przysługującego jej uznania i o ile uznania tego nie nadużywa, nieuwzględnienie w/w wezwania nie może skutkować stwierdzeniem przez sąd nieważności stosownej uchwały rady gminy (ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz, red. prof. zw. dr hab. Zygmunt Niewiadomski, Warszawa 2006, str. 70 i 71). Rada Gminy w rozpoznawanej sprawie przysługującego jej władztwa planistycznego nie nadużyła. Zdaniem Sądu, zamieszczenie postanowień w planie w zakresie lokalizacji cmentarza i strefy ochrony sanitarnej nie wykluczało dopuszczalności ingerencji organu planistycznego w prawo własności. Przeznaczenie terenów pod cmentarz nie może być bowiem inaczej odczytane jak działanie gminy w interesie publicznym. W tym miejscu trzeba także podnieść, iż skarżący, na rozprawie w dniu 17 czerwca 2010r. oświadczył, że został poinformowany w Urzędzie Gminy, że będzie mógł realizować inwestycję, jeżeli uzyska pozwolenie na budowę przed opublikowaniem planu, a po jego wejściu w życie nie będzie mógł już budować. Tereny pozostaną terenami rolnymi. Z treści skargi oraz z odpowiedzi na skargę wynika, iż przed ogłoszeniem mpzp w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego, ale już po jego uchwaleniu, skarżący uzyskał w dniu 7 października 2008r ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego z pomieszczeniami związanymi z działalnością agroturystyczną. Wydanie tej decyzji poprzedzone było decyzją Wójta Gminy S. o warunkach zabudowy z dnia 17 lipca 2008r. To zaś oznacza, iż w przypadku ewentualnej budowy w przyszłości cmentarza, gmina będzie zobligowana stosować się do ograniczeń jakie wynikać będą z zagospodarowania działki skarżących. Zgodnie z art. 20 ustawy plan miejscowy uchwala rada, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium (..). Z przyjętego w powszechnym rozumieniu znaczenia pojęcia " zgodności" danego aktu z innym wynika, że jest to stopień związania znacznie silniejszy niż " spójność" czy też niesprzeczność" (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, red. prof. zw. dr hab. Zygmunt Niewiadomski, Warszawa 2006, str. 189). Z treści zaskarżonej uchwały wynika, że rada dokonała oceny zgodności projektu planu ze studium, zamieszczając stwierdzenie w tej uchwale: "(...) po stwierdzeniu zgodności projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa S. ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy S. zatwierdzonego uchwałą Nr II/19/02 Rady Gminy S. z dnia 10 grudnia 2002r. (...)." Nie jest w sprawie niniejszej kwestionowana zgodność mpzp w zaskarżonej części, z w/w studium. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 33 ust.1 oraz art. 46 w związku z art. 79 ustawy z 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz.U. nr 199, poz. 1227 ze zm.), należy uznać go za oczywiście bezzasadny. Wskazana ustawa została opublikowana 7 listopada 2008r. i weszła w życie 15 listopada 2008r., a więc już po uchwaleniu mpzp ( 28 sierpnia 2008r.) i po jego ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego (17 października 2008r.). Jeśli chodzi o zarzut dotyczący naruszenia przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, to mimo, iż skarżący nie wskazali na czym naruszenie tych przepisów ma polegać, Sąd badając legalność zaskarżonej uchwały dokonał analizy tych przepisów i nie stwierdził ich naruszenia. W toku procedury planistycznej organ uzyskał wszystkie niezbędne uzgodnienia i opinie o jakich mowa w art. 17 ustawy. Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia art. 7 ustawy z 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Z akt sprawy wynika, że grunty przeznaczone w planie pod projektowany cmentarz w miejscowości S. należą do IV – VI klasy bonitacyjnej. Decyzją z 20 lipca 2004r. znak: RR.VIII.7711-41/04 Wojewoda Świętokrzyski wyraził zgodę na przeznaczenie tych gruntów na cele nierolnicze. Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 38 ust. 1 pkt 3 ppkt b) ,c), i d) ustawy z 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych. Przepis ten wskazuje ograniczenia (zakaz lokalizacji określonych obiektów) w poszczególnych strefach ochrony uzdrowiskowej. Wśród tych zakazów ustawodawca nie wprowadził zakazu lokalizacji cmentarzy. Zaskarżona uchwała przewiduje ewentualną lokalizację cmentarza w strefie C ochrony uzdrowiskowej. Trzeba zgodzić się z organem wskazującym w odpowiedzi na skargę, iż strefy B i C, zgodnie z intencją ustawodawcy, zostały wyodrębnione jako otulina strefy A i służą, oprócz ochrony wartości uzdrowiskowych, także codziennemu rozwojowi gminy. Tak więc, w strefie C możliwe jest w zasadzie prowadzenie różnej działalności, byleby tylko nie obniżała uzdrowiskowych walorów gminy i nie szkodziła środowisku. Co zaś się tyczy zarzutu naruszenia przepisów Rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z 25 sierpnia 1959r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze, to nie jest on zasadny. Słusznie organ podnosi w odpowiedzi na skargę, iż dopiero ewentualne postępowanie prowadzone w przedmiocie realizacji budowy cmentarza rozstrzygnie o zasadności przyjętych rozwiązań technicznych w odniesieniu do wymogów określonych w tym rozporządzeniu. Takich kwestii nie rozstrzyga się na etapie przyjmowania planu. Trzeba bowiem mieć na uwadze, iż teren przeznaczony w planie pod cmentarz (16 ha) jest terenem brutto ( § 62 ust. 1 pkt 6 mpzp), co oznacza, że gmina ma możliwość elastycznego podejścia do kwestii konkretnej lokalizacji cmentarza. Nie można pominąć i tej okoliczności, iż w przypadku realizacji inwestycji zgodnie z wymogami ustawy z 31 stycznia 1959r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych o ewentualnym założeniu cmentarza zdecyduje Rada Gminy odrębną uchwałą, po uprzednim uzyskaniu zgody właściwego inspektora sanitarnego ( art. 1 ust. 2 ustawy). Odnosząc się natomiast do podnoszonych zarzutów związanych z nieuwzględnieniem struktury geologicznej terenu przeznaczonego pod cmentarz (nieprzepuszczalność gleby, istniejąca sieć drenarska), podnieść trzeba, iż te kwestie gmina będzie zobligowana brać pod uwagę na etapie budowy cmentarza, albowiem w decyzji o pozwoleniu na jego budowę szczegółowo winny być określone warunki konieczne do zapewnienia ochrony gleby, sieci drenarskiej, środowiska. Taki też warunek wynika z uzgodnienia mpzp przez Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych. W świetle powyższych okoliczności zasadnym jest stwierdzenie, że ustalenia planu w zaskarżonej części, nie naruszają powołanych przez skarżących przepisów prawa, ani nie są wynikiem nadużycie przysługujących gminie uprawnień wynikających z władztwa planistycznego. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji .