II SA/Ke 334/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Rojek, Asesor WSA Mirosław Surma (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Łukasz Pastuszko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 października 2006 roku sprawy ze skargi A. Sp. z o. o. w K. na akt Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu opłat za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w 2003 roku 1. uchyla akty Prezydenta Miasta z dnia [...] roku numer [...] i z dnia [...] roku numer [...] stwierdzające odmowę zwrotu na rzecz A. Sp. z o. o. wniesionych przez nią opłat za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, dokonanych w dniu 29 maja 2003 r. i 29 września 2003 r.; 2. uznaje brak obowiązku po stronie A. Sp. z o. o. w K. do uiszczania opłat określonych w punkcie pierwszym; 3. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz Międzywojewódzkiej A. Sp. z o. o. w K. kwotę 440 złotych (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. w K. Sp. z o.o., posiadająca w 2003r. status zakładu pracy chronionej, wniosła na rzecz Miasta O. opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, przewidziane w art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. z 2002 r. Dz. U. Nr 147, poz. 1231 ze zm.), w łącznej wysokości 26.806,26zł. Na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 października 2005r., sygn. akt II SA/Kr 1047/03, stwierdzającego bezskuteczność czynności Prezydenta Miasta O. polegającej na odmowie zwrotu opłaty uiszczonej w miesiącu styczniu 2003r., spółka otrzymała zwrot uiszczonej opłaty w kwocie 8.935,42zł. Następnie w dniu 1 marca 2006r. skierowała do Prezydenta Miasta O. żądanie zwrotu pozostałych opłat uiszczonych w 2003r.. W piśmie z dnia 15 marca 2006r., nr P-130/2006 Prezydent Miasta O. odmówił zwrotu pozostałych opłat objętych żądaniem spółki. W dniu 4 kwietnia 2006r. spółka wystosowała do wskazanego organu pismo z żądaniem usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi Prezydent Miasta O. w piśmie z dnia 12 kwietnia 2006r., oznaczonym nr [...], podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Spółka zaskarżyła stanowisko Prezydenta O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o uchylenie aktów tego organu z dnia [...], nr [...], oraz z dnia [...]., nr [...], odmawiających zwrotu opłat za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż alkoholu w 2003r., jak też o uznanie braku obowiązku po jej stronie uiszczania tych opłat oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi spółka wskazała, iż jako jednostka spełniająca warunki zakładu pracy chronionej nie ma obowiązku uiszczania opłat za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Zakłady takie w ciągu całego roku 2003 korzystały bowiem ze zwolnienia od ponoszenia przedmiotowych opłat, najpierw (od 1 do 31 stycznia 2003r.) na podstawie przepisu art. 31 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm.), zaś od dnia 1 lutego 2003r. na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 2 wskazanej ustawy. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta O. wniósł o jej oddalenie. Podał, iż jego zdaniem zwolnienie od opłat, na które powołuje się skarżąca, zgodnie z zastosowaną terminologią, odnosi się wyłącznie do opłat w rozumieniu Ordynacji podatkowej. Wykładnię taką potwierdza fakt, iż zmiany przepisów regulujących zwolnienie od opłat, na które powołuje się skarżąca, zawartych w ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, dokonano ustawą zmieniającą właśnie Ordynację podatkową. Dodatkowo, problematykę związaną z zezwoleniami na sprzedaż napojów alkoholowych reguluje wyczerpująco ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, a w niej nie przewidziano zwolnień od przedmiotowych opłat. Ponadto za oddaleniem skargi przemawia fakt, iż przedmiotowa opłata ma funkcję fiskalnej i zwiększa się wraz ze wzrostem wielkości sprzedaży alkoholu. Nie ma więc racjonalnych powodów dla stosowania zwolnień przedmiotowych wobec zakładów pracy chronionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r .- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa P.p.s.a., Sąd bada zaskarżony akt administracyjny pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Spór pomiędzy stronami niniejszego stosunku sądowoadministarcyjnego dotyczy uznania zwolnienia z opłat z tytułu korzystania z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych podmiotu posiadającego status zakładu pracy chronionej. W sprawie bezspornym jest, iż A. w K. Sp. z o.o. na mocy decyzji Wojewody Świętokrzyskiego w 2003r. posiadała status zakładu pracy chronionej i korzystała też z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Zgodnie z art. 31 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003r. do 31 stycznia 2003r., prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej w stosunku do tego zakładu był w tym okresie zwolniony z opłat, z wyjątkiem opłaty skarbowej. Od dnia 1 lutego 2003r. do końca tego roku brzmienie cyt. przepisu nie zmieniło się, a jedynie jego treść została umieszczona w art.31 ust.1 pkt. 2 cyt. ustawy. Zwolnienie to ma charakter podmiotowy i generalny. Nie dotyczy podmiotów, które nie posiadają statusu zakładów pracy chronionej oraz nie obejmuje jedynie opłat skarbowych. Regulacja ta odnosi się więc do wszelkich danin publicznych określanych jako opłaty bez względu na to, czy mają do nich zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej, czy też nie, a to dlatego, że ustawodawca używając określenia zbiorczego nie dokonał żadnych wyłączeń. W zakresie tego zwolnienia mieści się opłata z tytułu korzystania przez zakład pracy chronionej z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Opłata ta pobierana jest na podstawie art. 111 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t. j. z 2002 r. Dz. U. Nr 147, poz. 1231 ze zm.), stosownie do którego gminy pobierają opłatę za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, która wnoszona jest do kasy gminy w każdym kolejnym roku kalendarzowym objętym zezwoleniem, w trzech równych ratach w terminach do 31 stycznia, 31 maja i 30 września danego roku kalendarzowego. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając w warunkach art. 146 w związku z art.145 §1 pkt 1 lit. "a" ustawy P.p.s.a. uznał brak obowiązku po stronie skarżącej do uiszczania w 2003r. przedmiotowych opłat oraz uchylił zaskarżone akty. Uzasadnieniem rozstrzygnięcia o kosztach jest przepis art. 200 ustawy P.p.s.a.