II SA/Ke 334/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.),, Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 października 2008r. sprawy ze skargi T. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie nakładające grzywnę w celu przymuszenia I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa ( Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ) na rzecz adwokata R. B. kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych w tym VAT w kwocie 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 23 maja 2008r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 kpa uchybienie terminu do wniesienia przez T. Z. odwołania od postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 lutego 2007r., nakładającego na J. i T. Z. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 500 zł z powodu uchylenia się od wykonania określonego w tytule wykonawczym z dnia 8 listopada 2006r. nakazu przymusowej rozbiórki szopy drewnianej o wymiarach 6,0 x 2,55m dobudowanej do istniejącego budynku stodoły od strony zachodniej, na działce nr 54 w [...], gmina [...]. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że postanowienie z dnia 21 lutego 2007r., nakładające grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku zostało doręczone T. Z., wraz ze stosownym pouczeniem o środku zaskarżenia, w dniu 27 lutego 2007r. Zatem zażalenie należało wnieść w terminie do dnia 6 marca 2007r. Tymczasem T. Z. złożył je bezpośrednio do organu odwoławczego w dniu 25 kwietnia 2008r. W związku z powyższym organ II instancji stwierdził, że zostało ono wniesione w 422 dni po otrzymaniu postanowienia i w 415 dni po upłynięciu terminu do złożenia zażalenia, co stanowi o niespełnieniu przez T. Z. wymogu art. 141 § 2 kpa, zgodnie z którym zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. W skardze na powyższe postanowienie T. Z. nie podniósł żadnych merytorycznych zarzutów. Natomiast odniósł się do sprawy dotyczącej rozbiórki szopy stwierdzając, że jest ona "fałszywa i umówiona za łapówkę". Ponadto wniósł o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków na okoliczność, kiedy szopa została wybudowana. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim podnieść należy, czego skarżący zdaje się nie dostrzegać, że przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu jest postanowienie organu o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od postanowienia z dnia 21 lutego 2007r., nakładającego na J. i T. Z. grzywnę w celu przymuszenia. Sąd w jego toku nie bada prawidłowości decyzji z dnia 8 listopada 2006r. w przedmiocie nakazu przymusowej rozbiórki szopy drewnianej, dlatego też wszelkie zarzuty i wnioski dowodowe zawarte w skardze, w niniejszym postępowaniu nie mają znaczenia. Zgodnie z art. 141 § 2 kpa zażalenia wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. Bezspornym jest, że postanowienie o nałożeniu grzywny zostało skarżącemu doręczone w dniu 27 lutego 2007r. w związku z czym siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia na to postanowienie upłynął w dniu 6 marca 2007r. T. Z. zaskarżył powyższe postanowienie dopiero w dniu 25 kwietnia 2008r., a więc po upływie terminu wskazanego w art. 141 § 2 kpa. Dodać należy, że skarżący został prawidłowo pouczony o sposobie i terminie wniesienia zażalenia. W tej sytuacji organ II instancji nie miał innej możliwości jak tylko stwierdzić, zgodnie z przepisem art. 134 kpa w zw. z art. 144 kpa uchybienie terminu do jego wniesienia. W związku z powyższym, skoro zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm./. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 250 tej ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 2 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz.1348 ze zm.).