II SA/Ke 336/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prezydenta Miasta na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 marca 2019 r., znak: [...] w przedmiocie czasowego odebrania zwierząt postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu Prezydentowi Miasta kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Decyzją z dnia 19 marca 2019 r. znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpatrzeniu odwołania Zarządu Stowarzyszenia "." od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 29 stycznia 2019 r., znak: [...], o odmowie czasowego odebrania psa, suczki w wieku około 12 lat, mieszańca maści białej, należącego do S. D., uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i w to miejsce orzekło o czasowym odebraniu S. D. jednego psa, suczki w wieku około 12 lat, mieszańca maści białej. Skargę na decyzję Kolegium wniósł do tut. Sądu Prezydent Miasta , podnosząc, że odwołanie zostało wniesione przez osobę nieuprawnioną i kwestionując zastosowanie art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt. Skargę podpisał, z upoważnienia Prezydenta Miasta, R. M., Dyrektor Wydziału Usług Komunalnych i Zarządzania Środowiskiem. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie z powodu jej niezasadności i dodatkowo wskazując, że nie jest dopuszczalne aby ten sam podmiot raz zajmował pozycję organu, a innym razem strony postępowania, w zależności od etapu załatwienia sprawy administracyjnej. Zarządzeniem z dnia 20 maja 2019 r. Przewodniczący Wydziału II wezwał Prezydenta Miasta do podpisania skargi, ewentualnie wykazania umocowania R. M. do podpisania skargi z upoważnienia Prezydenta Miasta. W odpowiedzi Prezydent Miasta złożył dwa upoważnienia dla R. M. z dnia 16 września 2016 r. do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach indywidualnych należących do zakresu działania Wydziału Usług Komunalnych i Zarządzania Środowiskiem, określonych w § 37 Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miasta oraz do wydawania decyzji administracyjnych na czasowe odebranie właścicielowi lub opiekunowi zwierzęcia traktowanego w sposób określony w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt, a nadto dwa upoważnienia dla R. M. z dnia 23 kwietnia 2019 r. do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach indywidualnych należących do zakresu działania Wydziału Usług Komunalnych i Zarządzania Środowiskiem, określonych w § 29 Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miasta oraz do wydawania decyzji administracyjnych na czasowe odebranie właścicielowi lub opiekunowi zwierzęcia traktowanego w sposób określony w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt. W upoważnieniach z dnia 23 kwietnia 2019 r. określono, że tracą moc upoważnienia z dnia 16 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z dwóch przyczyn. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej "Ppsa", sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Ponadto, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w pkt. 1-5 wniesienie skargi jest niedopuszczalne (art. 58 § 1 pkt 6). Po pierwsze, w rozpoznawanej sprawie Prezydent Miasta nie usunął braków formalnych skargi. Nie podpisał bowiem własnoręcznie skargi, ani nie wykazał umocowania R. M. do podpisania skargi z jego upoważnienia. Z upoważnień, które zostały złożone w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia braków formalnych wynika, że R. M. jest upoważniony jedynie do wydawania decyzji administracyjnych. Nie wynika z nich natomiast upoważnienie do reprezentowania Prezydenta Miasta przed sądami administracyjnymi. Skarga podlega więc odrzuceniu z powodu nieuzupełnienia braków formalnych w wyznaczonym terminie, o czym Sąd orzekł jak w postanowieniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa. Po drugie, zgodnie z art. 32 Ppsa stronami w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Stosownie do art. 50 § 1 Ppsa uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny (...). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2). Wymóg naruszenia interesu prawnego ma przy tym charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowanym w skardze aktem lub czynnością organu administracyjnego (por. wyrok NSA z 16 stycznia 2007 r., sygn. I OSK 389/06). Taka konstrukcja interesu prawnego przesądza o tym, że uprawnionym do wniesienia skargi jest tylko ten podmiot, którego sytuacja prawna uległa bezpośredniej zmianie na skutek władczych działań organów administracji publicznej, przy czym zmiana ta musi mieć charakter zindywidualizowany i skonkretyzowany. Tak ukształtowana struktura postępowania sądowoadministracyjnego determinuje krąg podmiotów, którym przepisy procesowe mogą przyznać prawo do jego wszczęcia. Postępowanie sądowoadministracyjne może być uruchomione tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli sądu administracyjnego. W konsekwencji, postępowanie to nie może zostać uruchomione przez organ administracji publicznej, którego działanie ma być przedmiotem oceny w aspekcie zgodności z prawem, ani też przez żaden inny organ pozostający w strukturze organizacyjnej tego organu administracji. Organy te nie mają uprawnień do poddawania swojej działalności kontroli zewnętrznej w stosunku do administracji, a postępowanie sądowoadministracyjne nie może być wykorzystywane do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli w strukturze organizacyjnej administracji publicznej. Jednostka samorządu terytorialnego, której organ wydał decyzję administracyjną w I instancji, nie może więc dochodzić swoich praw w postępowaniu sądowadministracyjnym. Przyjęcie takiego założenia podważałoby bowiem zaufanie do organów władzy publicznej. W takiej sytuacji uzasadnione byłoby twierdzenie, że jednostki te nie działają zgodnie z prawem, lecz kierują się własnymi interesami, nierzadko nie mającymi podstawy w obowiązujących przepisach prawa (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005, str. 212; uchwała 7 sędziów NSA z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. I OPS 2/15). W świetle powyższego, stroną postępowania sądowoadministracyjnego nie może być organ, który rozstrzygał sprawę w pierwszej instancji, bowiem jego rola w postępowaniu skończyła się z chwilą wydania zindywidualizowanego aktu prawnego skierowanego do podmiotu znajdującego się na zewnątrz administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2006 r. sygn. I OSK 460/05). W rozpoznawanej sprawie stroną skarżącą jest Prezydent Miasta , tj. organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji, a to wyłącza możliwość zaskarżenia przez niego do Sądu rozstrzygnięcia organu odwoławczego orzekającego w przedmiocie podjętej przez niego decyzji. Wydając akt w pierwszej instancji organ nie działa bowiem jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy sprawa, lecz jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji. Podsumowując, Prezydent Miasta , wydający rozstrzygnięcie w pierwszej instancji, nie jest uprawniony do wniesienia skargi na decyzję organu odwoławczego, co powoduje konieczność odrzucenia jego skargi, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa.