II SA/Ke 34/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 marca 2012r. sprawy ze skargi S.K. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania S. K., utrzymał mocy decyzję Starosty K. z dnia [...] znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą D. B. P. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie budynku usługowego, tj. - wykonaniu fundamentów, ścian fundamentowych, przegród wewnętrznych z wydzieleniem pomieszczenia kotłowni i w.c.; - wykonaniu otworów przeszkleń przeciwpożarowych EI30 w północnej ścianie zewnętrznej od strony działki Nr 4322; - wykonaniu otworu drzwiowego we wschodniej ścianie zewnętrznej budynku; - wykonaniu wewnętrznej instalacji c.o.; - przebudowie instalacji wewnętrznej wodno-kanalizacyjnej; - wykonaniu robót budowlanych polegających na zainstalowaniu wygrodzenia zabezpieczającego pieszego przed upadkiem (działka Nr 4989), na działce nr 4323/2 w jednostce ewid. K. – miasto, w obrębie ewid. nr 1, oraz na działce nr 4989 w jednostce ewid. K. – miasto, w obrębie ewid. nr 2, i umarzającej postępowanie administracyjne w zakresie robót dotyczących wykonania sufitu podwieszonego, wewnętrznej instalacji gazowej oraz otworów okiennych w północnej ścianie zewnętrznej (okna przeciwpożarowe EI30), z powodu wyłączenia lub skorygowania wniosku o pozwolenie na budowę. Organ II instancji wskazał, że w niniejszej sprawie już dwukrotnie, tj. w dniu 19 stycznia 2011r. i 21 lipca 2011r., wydawał decyzję kasacyjną, po czym przedstawił następujący stan faktyczny sprawy. W dniu 2.09.2010r. do Starosty K. wpłynął wniosek D. B. w udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na: - wykonaniu fundamentów, ścian fundamentowych, przegród wewnętrznych z wydzieleniem pomieszczenia kotłowni i w.c.; - wykonaniu otworów okiennych w północnej ścianie zewnętrznej (okna przeciwpożarowe EI30); - wykonaniu otworu drzwiowego we wschodniej ścianie zewnętrznej budynku; - wykonanie sufitu podwieszonego; - wykonaniu wewnętrznej instalacji gazowej i c.o.; - przebudowie instalacji wewnętrznej wodno-kanalizacyjnej. Do powyższego wniosku dołączono oświadczenie z dnia 2.09.2010r. o prawie do dysponowania działką Nr 4323/2 na cele budowlane oraz projekt budowlany. W piśmie z dnia 7.03.2011r. inwestor skorygował zakres wniosku poprzez rezygnację z wykonania sufitu podwieszanego i wewnętrznej instalacji gazowej. W piśmie z dnia 19.08.2011r. rozszerzył z kolei wniosek o wykonanie robót polegających na zainstalowaniu wygrodzenia zabezpieczającego pieszego przed upadkiem oraz złożył oświadczenie o prawie dysponowania na cele budowlane działką Nr 4989. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] Starosta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił D. B. pozwolenia na wykonanie ww. robót budowlanych. Odwołanie od tej decyzji wniósł S. K. – właściciel sąsiedniej działki Nr 4323/1, na której znajduje się budynek przylegający ścianą wschodnią do budynku inwestorki – wskazując na bezprzedmiotowość całego postępowania. Podniósł, że roboty objęte wnioskiem z dnia 2.09.2010r. zostały już zrealizowane, sam wniosek nie został w ogóle zmieniony, brak jest dokumentacji robót polegających na zainstalowaniu wygrodzenia zabezpieczającego pieszego przed upadkiem oraz mapy do celów projektowych i inwentaryzacji. Podniósł, że pomieszczenia w.c. zostały już wydzielone a roboty dotyczące przebudowy instalacji wodno-kanalizacyjnej zostały zrealizowane. Konieczność zamurowania wszystkich otworów w ścianie północnej wynika z wyroku sądu cywilnego a fakt wykucia otworów w ścianie północnej i wybudowanie parapetów oznacza samowolę budowlaną. Wskazał na brak w aktach decyzji środowiskowej. Podniósł, że działka Nr 4989 jest własnością Skarbu Państw reprezentowanego przez Marszałka Województwa, nie zaś przez Rejon Dróg w Z. czy Zarząd Dróg Wojewódzkich, tym samym umieszczenie ww. wygrodzenia zabezpieczającego w pasie drogowym jest czynnością nieważną w myśl art. 58 k.c. Wskazał, że decyzja Zarządu Dróg została wydana dla innego inwestora, tj. P. Sklep usługowo-elektryczny mgr D. B. S. K. podniósł ponadto, że kwestionowana decyzja narusza przepisy postępowania, została wydana z naruszeniem art. 3 pkt 7a, art. 28 i art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, § 12 i § 232 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazał, że projektant zaprojektował sufit w formie gołej belki drewnianej bez decyzji na rozbiórkę sufitu podwieszanego, a także pajęczynę elektryczną na gołych belkach. Podniósł, że wniosek z 2.09.2010r. dotyczy projektu datowanego na kwiecień 2011r. Rozpatrując odwołanie Wojewoda wskazał na zawarte w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego przesłanki udzielenia pozwolenia na budowę, które inwestor spełnił. Przedmiotowa przebudowa nie wymagała uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Nie jest ona również zaliczana do grupy przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Projekt zagospodarowania działki pozostaje w zgodności z przepisami § 12 ust. 3 pkt 1 oraz § 271 i 272 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przedmiotowa inwestycja nie spowoduje negatywnego oddziaływania na sąsiednie budynki. Projekt budowlany spełnia wymogi określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, tj. pozostaje w zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, jest kompletny, został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ II instancji wskazał, że w aktach sprawy znajduje się protokół z oględzin w dniu 30.09.2011r. (wraz z dokumentacją fotograficzną), z którego wynika, że zakres robót objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę nie został zrealizowany. Inwentaryzacja stanu istniejącego zawarta w projekcie budowlanym jest spójna z ww. dokumentacją fotograficzną. Organ wyjaśnił, że inwestor może zmieniać wniosek a organ nie może tej zmiany nie uwzględnić. W niniejszej sprawie wniosek został zmieniony w marcu 2011r. i w sierpniu 2011r., a zatem projekt budowlany posiada prawidłową datę, tj. kwiecień 2011r. Organ wskazał ponadto, że projekt zagospodarowania terenu będący częścią projektu budowlanego został wykonany na aktualnej mapie sytuacyjno-wysokościowej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zaprojektowane dwa przeszklenia przeciwpożarowe oraz jeden otwór wypełniony luksferami w północnej ścianie budynku inwestora spełniają wymogi wynikające z § 232 ust. 6 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdjęcia, na które powołuje się autor odwołania potwierdzają jedynie fakt zamurowania istniejących przed 30.08.2005r. okien. Organ II instancji wskazał, że inwestor złożył nie budzące wątpliwości oświadczenie o prawie do dysponowania działką Nr 4989 na cele budowlane i nie był uprawniony do kwestionowania i kontrolowania decyzji Zarządu Dróg Wojewódzkich. Podmiot ten jest zarządca drogi Nr 728 (działka Nr 4989), której właścicielem jest województwo. Decyzja z dnia [...] dotycząca umieszczenia w pasie tej drogi wygrodzenia zabezpieczającego pieszego została więc wydana zgodnie z właściwością. Odnośnie tożsamości inwestora w decyzjach Starosty K. i Zarządu Dróg Wojewódzkich organ wyjaśnił, że pozwolenie na budowę zostało wydane dla D. B., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą P. Sklep usługi elektroniczne mgr D. B.. Błędne jest zawarte w odwołaniu stanowisko jakoby decyzja Zarządu Dróg była wydana dla innej osoby niż decyzja o pozwoleniu na budowę. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc, iż narusza ona decyzję Wojewody z dnia 21 lipca 2011r., w szczególności pozostaje w sprzeczności z zawartym tam stwierdzeniem, że roboty budowlane objęte wnioskiem inwestora zostały wykonane, co oznacza, że inwestor dopuścił się samowoli budowlanej. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., albowiem przed Sądem Rejonowym prowadzone jest postępowanie o zasiedzenie w trybie art. 292 k.c. służebności gruntowej na działce inwestora nr 4323/2 na rzecz działki nr 4323/1. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 1.02.2012r. skarżący podniósł, że wniosek złożyła firma P. B. D., natomiast decyzja została wydana dla firmy P. Sklep B. D., która to firma nie figuruje w rejestrze Urzędu Miasta i Gminy K.. Wskazał ponadto, że właścicielem drogi położonej w ciągu ul. T. jest Skarb Państwa reprezentowany przez Marszałka Województwa nie zaś Zarząd Dróg Wojewódzkich. W piśmie z dnia 9.02.2012r. podniósł z kolei, że zgodnie z § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ściana północna budynku na działce Nr 4323/2 z otworami okiennymi powinna się znajdować w odległości 4 m od granicy. W kolejnym piśmie procesowym z dnia 12.03.2012r. skarżący doprecyzował swoją skargę zarzucając organom obu instancji naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 285 § 1 k.c., art. 292 k.c., § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, art. 3 pkt 7a i art. 32 ust. 2 pkt 4a Prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Przedmiotem postępowania w tej sprawie jest przebudowa budynku usługowego, parterowego, położonego w Końskich na działce nr ew. 4323/2. Budynek ten z lokalizowany jest przy granicy z działką nr 4324/1 i przylega ścianą południową do budynku tam położonego, od zachodu przylega ścianą do budynku położonego na działce S. K. nr 4323/1, od północy znajduje się w odległości 1,5 m od granicy działki nr 4322, natomiast od wschodu działka inwestora położna jest przy ul.T.. Na wstępie podkreślić należy, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie przeprowadzone zostało prawidłowo. Organy administracji podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.), w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i oceniły na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). W toku całego postępowania administracyjnego skarżący S. K. był bardzo aktywny. Składał do akt sprawy liczne pisma obejmujące jego wnioski, uwagi, dokumentacje, informacje itp. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że procedujące w niniejszej sprawie organy były nieustannie "kontrolowane" przez skarżącego, np. w jednym tylko dniu 5.04.2011r. wniósł on trzy pisma z uwagami dotyczącymi prowadzonego postępowania. Z inicjatywy skarżącego sprawa była dwukrotnie rozpatrywana w trybie odwoławczym przez Wojewodę , który zaskarżone decyzje uchylał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W wyniku powyższych rozstrzygnięć organ I instancji wydawał postanowienia (z dnia 14 marca 2011r. i 7 września 2009r.) nakładające na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym. Nieprawidłowości te były usuwane przez inwestora w terminie. Z akt sprawy wynika, że wszystkie pisma skarżącego składane w niniejszej sprawie a mające wpływ na rozstrzygnięcie zostały rozpatrzone i udzielono na nie odpowiedzi w formie postanowienia lub innego pisma. W zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji z dnia [...] Wojewoda odniósł się do wszystkich zarzutów zgłoszonych przez skarżącego w odwołaniu. W skardze i złożonych później pismach procesowych S. K. skoncentrował się na dwóch kwestiach: samowoli budowlanej, której jego zdaniem dopuścił się inwestor oraz na wydaniu zaskarżonej decyzji bez poczekania na rozstrzygnięcie w sprawie o ustanowienie na rzecz jego nieruchomości służebności gruntowej. Ustosunkowując się do tych zarzutów wskazać należy, iż istotnie w decyzji z dnia 21 lipca 2011r. Wojewoda stwierdził, że w aktach sprawy znajduje się dokumentacja fotograficzna oględzin budynku położonego na działce nr 4323/2 przeprowadzonych w dniu 18.10.2010r., z której wynika, że roboty objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę zostały już wykonane. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie oznacza jednak związania organu I instancji ustaleniami organu odwoławczego. W zdaniu drugim cyt. przepisu ustawodawca zobowiązał jedynie organ odwoławczy do wskazania jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wskazania te nie mogą dotyczyć tego, jakie rozstrzygnięcie ma być wydane po ponownym rozpoznaniu, a jedynie stanowi "podpowiedź" organu odwoławczego, aby organ pierwszej instancji dokonał rozważań w zakresie wskazanych okoliczności i w tej kwestii przeprowadził stosowne postępowanie wyjaśniające, wykorzystując już zgromadzony materiał dowodowy, jak też dopuszczając ewentualnie w razie potrzeby nowe dowody (por. A. Plucińska-Filipowicz, Komentarz do art. 138 k.p.a., System Informacji LEX). Z tego też powodu organ I instancji przeprowadził w dniu 30.09.2011r. kolejne oględziny, wnioskowane zresztą przez skarżącego w piśmie z dnia 19.09.2011r. Z oględzin tych spisano protokół i wykonano 17 sztuk zdjęć. Skarżący mimo prawidłowo doręczonego zawiadomienia nie wziął udziału w tych czynnościach. Z treści powyższego protokołu, jak również z załączonych do niego zdjęć, nie wynika aby na działce nr 4323/2 wykonywane były roboty budowlane określone w zmodyfikowanym później wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 2.09.2010r. a polegające na wykonaniu robót budowlanych w postaci zainstalowania wygrodzenia zabezpieczającego pieszego przed upadkiem (działka Nr 4989), wykonania fundamentów, ścian fundamentowych (chodzi tu o fundamenty i ściany wewnątrz istniejącego budynku, co wynika z projektu budowlanego) przegród wewnętrznych z wydzieleniem pomieszczenia kotłowni i w.c.; wykonania otworów przeszkleń przeciwpożarowych EI30 w północnej ścianie zewnętrznej od strony działki Nr 4322; wykonania otworu drzwiowego (zaprojektowano drugi otwór drzwiowy obok już wcześniej istniejącego) we wschodniej ścianie zewnętrznej budynku; wykonania wewnętrznej instalacji c.o. i przebudowy instalacji wewnętrznej wodno-kanalizacyjnej. Powyższych oględzin skarżący w terminie do składania wniosków i zastrzeżeń w żaden sposób nie zakwestionował. W związku z powyższym organ I instancji, dysponując dowodem w postaci ponownie przeprowadzonych. Oględziny przeprowadzone w dniu 30.09.2011r. w sposób bezsporny wykazały, że w niniejszej sprawie inwestor nie dopuścił się samowoli budowlanej. Również organ odwoławczy rozpatrujący ponownie sprawę nie mógł zignorować wyników nowych oględzin i oprzeć się na oględzinach wcześniejszych. Przypomnieć w tym miejscu należy, że w dniach 15.06.2009r. i 8.08.2009r. P. B. dokonał w Starostwie Powiatowym w Końskich dwóch zgłoszeń dotyczących zamiaru wykonania remontu przedmiotowego budynku znajdującego się na działce Nr 4323/2. Remont ten obejmował swym zakresem wymianę uszkodzonych elementów konstrukcyjnych dachu, wymianę pokrycia dachowego, naprawę uszkodzonych ścian, murłaty, malowanie elewacji, wylanie podłóg, wymianę stolarki okienno-drzwiowej, wymianę uszkodzonej podsufitki stropu, docieplenie jednej ściany, tynkowanie ścian, naprawę posadzek, remont instalacji elektrycznej i wodnokanalizacyjnej, naprawę schodów zewnętrznych wraz z wymianą elementów. Starosta K. nie wniósł od tych zgłoszeń sprzeciwu, organy nadzoru budowlanego nie stwierdziły zaś aby inwestor wykroczył poza zakres dokonanych zgłoszeń remontu, bądź aby wykonywał roboty wymagające uzyskania pozwolenia na budowę. W szczególności nie stwierdzono wybicia nowych otworów okiennych i drzwiowych. Wydana w tej sprawie decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 września 2010r. o umorzeniu postępowania administracyjnego była przedmiotem kontroli tut. Sądu, który prawomocnym wyrokiem z dnia 20 stycznia 2011r. sygn. II SA/Ke 689/10 oddalił skargę S. K.. Skarżący tymczasem zupełnie pomija tę okoliczność utrzymując, że prowadzone przez inwestora w przedmiotowym budynku prace rozpoczęto wcześniej, przed udzieleniem pozwolenia na przebudowę co dowodzi samowoli budowlanej. Takiej sytuacji w tej sprawie jednak nie ma. W kwestii podnoszonej przez skarżącego konieczności zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wyjaśnić należy, że przepis ten przewiduje obligatoryjne zawieszenie postępowania administracyjnego gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Ewentualne rozstrzygnięcie sprawy cywilnej o zasiedzenie służebności gruntowej na rzecz działki Nr 4323/1 nie jest w niniejszej sprawie zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie na skutek wykonania przebudowy budynku usługowego znajdującego się na działce nr 4323/2 sytuacja prawna skarżącego pozostanie bez zmian. Jego nieruchomość, tj. działka Nr 4323/1, nadal będzie miała dostęp do drogi publicznej w taki sposób jak dotychczas, przebudowa nie prowadzi bowiem w żaden sposób do zmian charakterystycznych parametrów budynku inwestora, takich jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość czy liczba kondygnacji. Przedmiotowa przebudowa w żaden sposób nie uniemożliwia skarżącemu prowadzenia postępowania w sprawie nabycia żądanej służebności gruntowej przez zasiedzenie zgodnie z wymogami prawa cywilnego. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut dotyczący wydania decyzji dla innego podmiotu niż wnioskodawca. Wyjaśnić bowiem należy, iż firma, pod którą osoba fizyczna prowadzi działalność gospodarczą nie jest podmiotem praw i obowiązków odrębnym od tej osoby fizycznej. W niniejszej sprawie podmiotem praw określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę jest osoba fizyczna D. B., nie zaś jej firma. Wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę złożyła D. B. i ona jest adresatem wydanej decyzji. Niezasadny jest również zarzut kwestionujący uprawnienie Zarządu Dróg Wojewódzkich do wykonywania zadań zarządcy drogi położonej w ciągu ul. T. (działka Nr 4989). Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007r., Nr 19, poz. 115 ze zm.) zarządca drogi, o którym mowa m.in. w art. 19 ust. 2 pkt 2 (zarząd województwa) może wykonywać swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej przez sejmik województwa. Zarządca drogi może upoważnić pracowników jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, do załatwiania spraw w jego imieniu, w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych (ust. 1a). Odnośnie zarzutu naruszenia § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) to przepis § 12 ust. 3 pkt 1 tego rozporządzenia stanowi, iż w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Podkreślić przy tym należy, iż projekt budowlany nie przewiduje w ścianie północnej żadnych otworów okiennych. Zaprojektowane przeszklenia przeciwpożarowe EI30 (dwa przeszklenia przeciwpożarowe nieotwieralne oraz jedno przeszklenie luksferami) spełniają wymagania wynikające z § 232 ust. 6 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego dopuszcza się wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, jeżeli powierzchnia wypełnionych otworów nie przekracza 10% powierzchni ściany. W przedmiotowym budynku przeszklenia stanowią 8,33% powierzchni ściany. Dodatkowy otwór drzwiowy będzie zaś wykonany w ścianie wschodniej budynku, w której już istnieje jeden otwór drzwiowy. Tak więc w ścianie północnej budynku inwestora, która nota bene nie graniczy z nieruchomością skarżącego, projekt budowlany nie przewiduje otworów okiennych ani drzwiowych, co odpowiada prawu. W toku postępowania administracyjnego skarżący podnosił jeszcze inne zarzuty, których nie zawarł w skardze i późniejszych pismach procesowych. W tej sytuacji Sąd nie ma obowiązku odnoszenia się do nich, przy czym analiza tych zarzutów z urzędu nie wykazała aby były one zasadne. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4). Przepis art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego stanowi z kolei, iż pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 1) i złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2). Analiza akt sprawy uzasadnia stanowisko organu, który stwierdził, że inwestor wszystkie powyższe warunki spełnił. Dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zarówno w stosunku do działki nr 4323/2 jak i Nr 4989. Dla terenu, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Stosownie zaś do treści art. 50 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80. poz. 717 ze zm.) nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska. W niniejszej sprawie żadna z ww. przesłanek negatywnych nie wystąpiła a zatem przedmiotowa przebudowa budynku usługowego nie wymagała uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto z regulacji zawartej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397) nie wynika aby inwestycja polegająca na przebudowie budynku usługowego była zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Analiza projektu budowlanego uzasadnia twierdzenie organu, iż w niniejszej sprawie zostały uwzględnione interesy osób trzecich. Przedmiotowa inwestycja nie zmienia istniejącego dostępu do drogi publicznej, umożliwia korzystanie z poszczególnych elementów infrastruktury technicznej, dostęp do światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, nie spowoduje zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby, zakłóceń elektrycznych, promieniowania, wibracji i hałasu. Przedmiotowy budynek usługowy ścianą południową przylega bezpośrednio do ściany istniejącego budynku na działce Nr 4324/3 i 4324/4, ścianą północną oddalony jest o 1,5 m od granicy z działką Nr 4322, ścianą zachodnią przylega bezpośrednio do ściany istniejącego budynku na działce Nr 4323/1 (należącej do skarżącego), ścianą wschodnią przylega bezpośrednio do granicy pasa drogowego ul. T.. Takie usytuowanie budynku jest zgodne z dyspozycją § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, z uwzględnieniem bezpieczeństwa pożarowego. Planowana przebudowa nie spowoduje negatywnego oddziaływania na sąsiednie budynki (§ 204 ust. 5 i § 206 ust. 1 ww. rozporządzenia). Projekt budowlany został ponadto uzgodniony pod względem wymagań higieniczno-zdrowotnych przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, natomiast pod względem zgodności z przepisami BHP i wymogami ergonomii przez rzeczoznawcę ds. BHP. W świetle powyższego organy nie miały podstaw do wydania decyzji odmownej rozpatrując wniosek inwestora o udzielenie pozwolenia na tę przebudowę. W tej sytuacji ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.