II SA/Ke 343/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2019r. sprawy ze skargi S. S. w przedmiocie niewykonania przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2018r. sygn. akt I OSK 1044/18 oddala skargę. W dniu 23 kwietnia 2019 r. S. S. wniósł do tut. Sądu skargę w przedmiocie niewykonania przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (IAS) wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2018 r., sygn. I OSK 1044/18, domagając się wymierzenia organowi grzywny z tego tytułu. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że wspomnianym wyrokiem NSA zobowiązał organ do wydania decyzji w przedmiocie jego zwolnienia ze służby. Mimo wezwania z dnia 5 kwietnia 2019 r. organ nie wykonał tego wyroku. Za jego wykonanie nie można bowiem uznać stwierdzenia wygaśnięcia służby, ponieważ są to dwie odrębne instytucje prawa materialnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wyjaśnił, że wyrokiem z dnia 5 listopada 2018 r. NSA uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 grudnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Ke 67/17 w sprawie ze skargi S. S. na bezczynność Dyrektora IAS w przedmiocie nieprzedstawienia pisemnej propozycji określającej warunki pełnienia służby i zobowiązał organ do wydania decyzji w przedmiocie stosunku służbowego S. S., w terminie 14 dni od otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami. Organ wskazał, że akta administracyjne sprawy wraz z wyrokiem NSA otrzymał w dniu 30 stycznia 2019 r., po czym w dniu 19 lutego 2019 r. wydał decyzję administracyjną w sprawie. Zdaniem organu pismo z dnia 5 kwietnia 2019 r. nie może być uznane za wezwanie do wykonania wyroku w rozumieniu art. 154 § 1 Ppsa, ponieważ zostało złożone po wydaniu ww. decyzji, na etapie rozpatrywania odwołania od tej decyzji. Obecnie, po uchyleniu przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, decyzją z dnia 9 kwietnia 2019 r., decyzji z dnia 19 lutego 2019 r., trwa postępowanie przed Dyrektorem IAS . Na rozprawie w dniu 26 czerwca 2019 r. pełnomocnik skarżącego zmodyfikował skargę w ten sposób, że w miejsce wskazania, że NSA zobowiązał organ do wydania decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby, powinno być: do wydania decyzji w przedmiocie stosunku służbowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi przy tym podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi (§ 3). Skarżący domagał się wymierzania Dyrektorowi IAS , w trybie art. 154 § 1 Ppsa, grzywny za niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność, tj. wyroku z dnia 5 listopada 2018 r., sygn. I OSK 1044/18, którym Naczelny Sąd Administracyjny, uchylając zaskarżony wyrok WSA w Kielcach z dnia 20 grudnia 2017 r, sygn. II SAB/Ke 67/17 w przedmiocie nieprzedstawienia pisemnej propozycji określającej warunki pełnienia służby, zobowiązał organ do wydania decyzji w przedmiocie stosunku służbowego skarżącego, w terminie 14 dni od otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami. Bezsporne jest, że Dyrektor IAS otrzymał powyższy wyrok NSA wraz z aktami w dniu 30 stycznia 2019 r., a w dniu 13 lutego 2019 r. wydał decyzję w brzmieniu: "stwierdzam wygaśnięcie stosunku służbowego Pana S. S. z upływem dnia 31 sierpnia 2017 r." W uzasadnieniu wskazał, że stosunek służbowy wygasł stosownie do art. 170 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. przepisy wprowadzające ustawę o krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. poz. 1948 ze zm.), dalej "PwuKAS", w związku z nieprzedstawieniem do dnia 31 maja 2017 r. propozycji służby lub pracy w Izbie Administracji Skarbowej . Organ wydał więc decyzję w terminie wskazanym w wyroku NSA. Niewykonanie wyroku miało zaś zdaniem skarżącego (po modyfikacji skargi na rozprawie) polegać na wydaniu decyzji o "stwierdzeniu wygaśnięcia stosunku służbowego", podczas gdy w wyroku NSA organ został zobowiązany do wydania decyzji "w przedmiocie stosunku służbowego". W ocenie Sądu takie stanowisko nie zasługuje na aprobatę i nie może powodować wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 154 § 1 Ppsa. W sentencji wyroku NSA Dyrektor IAS został zobowiązany do wydania decyzji w przedmiocie stosunku służbowego skarżącego. Trudno więc zasadnie twierdzić, że decyzja organu z dnia 13 lutego 2019 r., stwierdzająca wygaśnięcie stosunku służbowego, nie jest decyzją w przedmiocie stosunku służbowego, a tym samym zawiera rozstrzygnięcie, które należałoby kwalifikować jako "niewykonanie" wyroku w rozumieniu art. 154 § 1 Ppsa. W końcowej części uzasadnienia wyroku w sprawie I OSK 1044/18 NSA wprost zresztą wskazał, że chodzi o wydanie decyzji w przedmiocie wygaszenia stosunku służbowego funkcjonariusza, w terminie 14 dni. Sąd podziela prezentowany w literaturze i orzecznictwie pogląd, że skarga z art. 154 § 1 Ppsa nie znajduje zastosowania dla oceny zasadności rozstrzygnięcia organu załatwiającego sprawę po uchyleniu jego rozstrzygnięcia przez sąd czy późniejszych, wydanych w sprawie, rozstrzygnięć. Załatwienie sprawy polega bowiem na obowiązku jej ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia w oznaczonym terminie, a nie na powinności uwzględnienia stanowiska sądu, wyrażonego w wyroku uchylającym to orzeczenie. Zarzut nierespektowania przy ponownym rozstrzyganiu sprawy oceny prawnej czy wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku sądu uchylającym wcześniej orzeczenie wydane w tej sprawie może być podnoszony zarówno w toku postępowania instancyjnego, jak i w skardze do sądu administracyjnego (art. 153). Nie może jednak stanowić podstawy do żądania wymierzenia grzywny, o której mowa w art. 154 Ppsa. Na ocenę zasadności skargi z tego przepisu nie ma wpływu prawidłowość rozstrzygnięcia wydanego w wykonaniu wyroku sądu administracyjnego, lecz tylko to, czy zostało ono faktycznie wydane (por. T. Woś [red.], "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2016, t. 25 do art. 154; por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. I SA/Gl 901/07). W rozpatrywanym przypadku badanie tego, czy dokonane decyzją Dyrektora IAS z dnia 13 lutego 2019 r. stwierdzenie wygaśnięcia stosunku służbowego skarżącego było prawidłowe w świetle wyroku NSA w sprawie I OSK 1044/18 stanowiłoby ingerencję w merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Nie to jest zaś istotą ukarania organu za niewykonanie wyroku. Kwestionowaniu prawidłowości rozstrzygnięcia służą odpowiednie środki prawne takie jak odwołanie czy skarga do sądu. Nie można zaś mówić o niewykonaniu wyroku tylko z tego powodu, że dane rozstrzygnięcie zostanie uznane przez organ odwoławczy czy sąd za merytorycznie nieprawidłowe. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na podstawie art. 151 Ppsa.