II SA/Ke 344/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi M.J. na akt Starosty K. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu części opłaty za kartę pojazdu p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W skardze przesłanej w dniu 31 maja 2010 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach i następnie w dniu 1 czerwca 2010 r. przekazanej do Starostwa Powiatowego w K., M.J. zakwestionował niewłaściwe załatwienie jego sprawy związanej ze zwrotem opłaty za wydanie karty pojazdu uiszczonej w wysokości 500 zł., na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłaty za kartę pojazdu (Dz. U z 2003 Nr 137 poz.1310). W uzasadnieniu skargi M.J. wyjaśnił, że 25 lutego 2010 r. złożył wniosek o zwrot kwoty 425 zł. pobranej tytułem należności za wydanie karty pojazdu samochodu osobowego marki Volkswagen Vento 1,8 nr rej. [...], za którą we wrześniu 2004 r. zapłacił w Starostwie Powiatowym w K. 500 zł. W odpowiedzi na ten wniosek uzyskał odpowiedź odmowną zawartą w piśmie Wydziału Komunikacji i Drogownictwa Starostwa Powiatowego w K. z dnia 2 marca 2010 r. znak. [...]. W dniu 16 kwietnia 2010 r. ponownie złożył wniosek do Starosty K. o zwrot niesłusznie pobranej należności w wysokości 425 zł. za wydanie karty pojazdu. W dniu 28 kwietnia 2010 r. ponownie otrzymał odpowiedź odmowną zawartą w piśmie podpisanym przez Naczelnika Wydziału Komunikacji i Drogownictwa Starostwa Powiatowego w K.. W związku z tym w dniu 6 maja 2010 r. skarżący skierował do Starosty K. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w sprawie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu nadpłaconej w kwocie 425 zł. Ponieważ na to wezwanie nie otrzymał żadnej odpowiedzi, skierował skargę do WSA w Kielcach. W odpowiedzi na skargę datowanej na dzień 2 czerwca 2010 r., Starosta K. stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, ponieważ poinformował skarżącego, że dochodzenie żądanej kwoty 425 zł. może być przedmiotem postępowania przed sądem powszechnym. Ponadto sprawa istnienia bądź nieistnienia dowodu opłaty rejestracyjnej nie jest sprawą z zakresu administracji państwowej, wobec czego niedopuszczalna jest droga postępowania przed sądami administracyjnymi. Na rozprawie w dniu 22 lipca 2010 r. skarżący M.J. wyjaśnił, że pismo Wydziału Komunikacji i Drogownictwa Starostwa Powiatowego w K. z dnia 2 marca 2010 r. znak. [...] przesłane do niego przesyłką zwykłą otrzymał nie później niż w dniu 4 marca 2010 r. i na pewno ponad miesiąc przed dniem 16 kwietnia 2010 r., kiedy to złożył ponowny wniosek o zwrot niesłusznie pobranej należności w wysokości 425 zł. za wydanie karty pojazdu. Ten kolejny wniosek złożył natomiast dlatego, że miał świadomość niezachowania terminu do wezwania Starosty K. do usunięcia naruszenia prawa. Na tej samej rozprawie pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na niedopuszczalność drogi postępowania przed sądem administracyjnym, a ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W związku z zarzutem sformułowanym w odpowiedzi na skargę i powtórzonym na rozprawie wraz z wnioskiem o odrzucenie skargi, na wstępie należy odnieść się do tego zarzutu. Zgodnie z utrwalony w orzecznictwie poglądem, który podziela również Sąd w niniejszym składzie, skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłaty za kartę pojazdu (Dz. U z 2003 Nr 137 poz.1310), jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. (por. uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07). Dlatego nie było podstaw do odrzucenia skargi jako niepodlegającej rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Stosownie jednak do treści art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Wskazany w tym przepisie termin nie został w sprawie dochowany. Niesporne bowiem jest, że M.J. w dniu 26 lutego 2010 r. złożył w Starostwie Powiatowym w K. wniosek o zwrot kwoty 425 zł. pobranej tytułem należności za wydanie karty pojazdu samochodu osobowego Volkswagen Vento 1,8 nr rej. [...], za którą we wrześniu 2004 r. zapłacił w Starostwie Powiatowym w K. 500 zł., i że w odpowiedzi na ten wniosek uzyskał odpowiedź odmowną zawartą w piśmie Wydziału Komunikacji i Drogownictwa Starostwa Powiatowego w K. z dnia 2 marca 2010 r. Znak. [...], które otrzymał nie później niż w dniu 4 marca 2010 r. Ponieważ ponowne zgłoszenie tego samego żądania zwrotu niesłusznie pobranej należności w wysokości 425 zł. za wydanie karty pojazdu nie mogło być skuteczne (gdyż dotyczyło sprawy będącej już w toku), skarżący stosownie do treści przytoczonego przepisu art. 52 § 3 p.p.s.a., obowiązany był przed wniesieniem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego złożyć na piśmie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, w terminie czternastu dni od dnia, w którym dowiedział się o wydaniu aktu, za jaki w niniejszej sprawie należy uznać pismo znak.Km.5500/91/2010 z dnia 2 marca 2010 r. zawierające odmowę uwzględnienia żądania skarżącego. Tymczasem skarżący złożył ponowne żądanie zwrotu niesłusznie pobranej należności w wysokości 425 zł. za wydanie karty pojazdu, (które można potraktować jako wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a.), dopiero w dniu 16 kwietnia 2010 r., a więc z uchybieniem ustawowego, czternastodniowego terminu. Tym bardziej późniejsze "wezwanie o usunięcia naruszenia prawa" złożone przez skarżącego w dniu 7 maja 2010 r. nie mogło być uznane za złożone w terminie, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. Skoro tak, to skarga do WSA w Kielcach złożona w dniu 1 czerwca 2010 r., podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalne z powodu niezachowania wymogu uprzedniego, terminowego wezwania organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa. Z tej przyczyny skarga nie mogła też podlegać merytorycznemu rozpoznaniu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. postanowił odrzucić skargę.