II SA/Ke 346/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek, Asesor WSA Agnieszka Banach (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi Gminy C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę. II SA/Ke 346/18 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej jako "Kolegium"), po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek Gminy C., utrzymało w mocy postanowienie tego organu z dnia 11 stycznia 2018 r. znak: [...], odmawiające wznowienia postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 5 kwietnia 2013 r. znak: SKO [...], stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia 17 sierpnia 2011 r. znak: [...] zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości oznaczonych nr [...] i nr [...] położonych w obrębie [...] gm. C., w części dotyczącej pkt 3 decyzji. W uzasadnieniu postanowienia organ podniósł, że pismem z dnia 6 października 2017r. Gmina C. złożyła do Kolegium wniosek o wznowienie postępowania zakończonego prawomocną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 5 kwietnia 2013 r. znak: [...] stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia 17 sierpnia 2011 r. znak: [...] zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości oznaczonych nr [...] i nr [...] położonych w obrębie [...] gm. C., w części dotyczącej pkt 3 decyzji. W związku z powyższym Kolegium wyjaśniło, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa. Procedura tego nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji ostatecznych określona została przepisami art. 145-152 k.p.a. Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. Stwierdzenie niedopuszczalności wznowienia postępowania kończy już na tym etapie postępowanie w sprawie wznowienia i skutkuje wydaniem na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Odmowa taka jest zatem w istocie odmową zbadania, czy rzeczywiście istniały powołane we wniosku o wznowienie postępowania podstawy wznowienia. Gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika zatem, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Organ wskazał na treść art. 148 § 1 i 2 k.p.a. i podniósł, że jeśli podstawą wznowienia postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 5 kwietnia 2013 r. znak: [...] winien być art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a nową okolicznością faktyczną nieznaną organowi w dniu wydania decyzji, a istniejącą w dniu orzekania, jest okoliczność nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co zostało przesądzone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 24 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SA/Ke 922/15, to wniosek taki jest niedopuszczalny na podstawie art. 148 § 1 k.p.a. Wyrok Sądu stał się prawomocny w dniu 20 października 2016 r. Niewątpliwie zatem, w ocenie organu, złożony w dniu 10 października 2017 r. przez Gminę C. wniosek o wznowienie postępowania jest spóźniony z uwagi na upływ wskazanego wyżej miesięcznego terminu (art. 148 § 1 k.p.a.). Przy czym Kolegium wyjaśniło, że korespondencja, na którą powołuje się wnioskodawca dotyczyła m.in. żądania wznowienia postępowania zakończonego decyzją Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia 17 sierpnia 2011 r. znak: [...], która nie była przedmiotem kontroli instancyjnej przez Kolegium, nie zaś postępowania zakończonego decyzją Kolegium z dnia 5 kwietnia 2013 r. znak: [...]. Dodatkowo, zdaniem Kolegium, wniosek Gminy C., jest niedopuszczalny również z tego powodu, że wnioskodawca nie ma przymiotu strony. Uwzględniając art. 28 k.p.a. stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest zatem strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji (w rozpatrywanej sprawie decyzji podziałowej), a także każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Niewątpliwie w postępowaniu zwykłym Burmistrz Miasta i Gminy C. nie był stroną, lecz pełnił funkcję organu administracji publicznej. Kolegium powołało się w tej kwestii na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i podniosło, że w sytuacji, gdy ustawa powierza organowi jednostki samorządu terytorialnego rolę organu administracji publicznej, jednostka ta nie staje się stroną tego postępowania nawet wówczas, gdy decyzja wywołuje określone skutki cywilnoprawne dla niej jako właściciela. To przepisy prawa rozstrzygają w jakiej roli w postępowaniu administracyjnym występuje organ administracji publicznej, czyli czy będzie on organem posiadającym kompetencje do załatwienia sprawy administracyjnej, czy też w tym postępowaniu występuje w roli strony tego postępowania. Z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że co do zasady ról tych nie można łączyć. Nie jest również dopuszczalne, aby ten sam podmiot zajmował pozycję raz organu, innym razem strony postępowania, w zależności od etapu załatwienia sprawy z zakresu administracji publicznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. Gmina C. zarzuciła powyższemu postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. naruszenie przepisu art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz art. 145-152 k.p.a - poprzez ich zastosowanie, a także art. 28 k.p.a. - poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że Gmina C. nie może być stroną postępowania w sytuacji, gdy uprzednio pełniła rolę organu rozstrzygającego sprawę z zakresu administracji publicznej, jak również art. 156 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy zachodzą przesłanki do jego zastosowania. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. W motywach skargi jej autor podniósł, że w niniejszej sprawie wniosek Gminy nie prowadził do wznowienia postępowania, ale zmierzał do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia 17 sierpnia 2011 r. znak: [...] zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości oznaczonych nr [...] i nr [...] położonych w obrębie [...] gm. C.. W tym zakresie więc skarżący upatruje naruszenia przez organ art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz art. 145-152 k.p.a poprzez ich zastosowanie, a także art. 28 k.p.a. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że Gmina C. nie może być stroną postępowania w sytuacji gdy uprzednio pełniła rolę organu rozstrzygającego sprawę z zakresu administracji publicznej, jak również art. 156 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy zachodzą przesłanki do jego zastosowania. Zdaniem skarżącej, Gmina C. jest stroną postępowania nadzwyczajnego (art. 28 k.p.a.) prowadzonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w przedmiocie decyzji ostatecznej Burmistrza Miasta i Gminy C., w sytuacji gdy postępowanie to dotyczy interesu prawnego Gminy i zostało wszczęte z inicjatywy legitymowanego podmiotu. Strona wskazała, że w sprawie zachodzą również dwie przesłanki wymienione w art. 156 k.p.a. Decyzja Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia 17 sierpnia 2011 r. znak: [...] zatwierdzająca projekt podziału nieruchomości została wydana z rażącym naruszeniem prawa, albowiem w dacie jej wydania nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ani też nie było decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z którymi taka decyzja mogłaby być wydana. Ponadto przedmiotowa decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. W jej treści brak jest bowiem zapisu określającego, pod jaką drogę (gminną, powiatową, wojewódzką czy też krajową) nastąpiło wydzielenie nieruchomości. Nie spełnia zatem ona swojej podstawowej roli i nie może być podstawą do przejścia własności wydzielanych nieruchomości na rzecz którejkolwiek z jednostek samorządu terytorialnego czy też Skarbu Państwa. W piśmie procesowym z dnia 14 sierpnia 2018 r. Gmina C. podniosła, uzupełniając argumentację skargi, że wystąpiła z wnioskiem o wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia 17 sierpnia 2011 r. Zgodnie zaś z ugruntowanym orzecznictwem, stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest strona postępowania zwykłego, zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, a także każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności tej decyzji. Gmina C. brała udział w postępowaniu drugoinstancyjnym i tym samym już przysługuje jej prawo uczestniczenia w tym postępowaniu na prawach strony. Jak podniósł autor pisma, Burmistrz Miasta i Gminy C. zachował miesięczny termin wynikający z art. 148 § 1 k.p.a., ponieważ wystąpił w tej sprawie z wnioskiem z dnia 22 września 2016 r. znak: [...] do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o wznowienie postępowania administracyjnego powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 24 sierpnia 2016 r. (sygn. akt II SA/Ke 922/15), bo wtedy strona dowiedziała się o tym rozstrzygnięciu, ale nie został on rozpatrzony zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Od tego wniosku w tej sprawie ciągle toczyło się postępowanie i stwierdzenie, iż miesięczny termin upłynął od kolejnego wniosku Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia 6 października 2017 r. w tej sprawie jest nieuzasadnione. Korespondencja zawsze dotyczyła stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy C. znak: [...] z dnia 17 sierpnia 2011 r. zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 5 kwietnia 2013 r. znak: [...]. We wniosku z dnia 6 października 2017 r. doprecyzowano, iż wznowienie jest zasadne i dotyczy stwierdzenia nieważności tej decyzji z powodu nieistnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w zakresie wyznaczonym wskazanymi przepisami prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga Gminy C. nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, bo ma to znaczenie kluczowe dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia, że zostało ono wydane w postępowaniu toczonym w trybie nadzwyczajnym, bo w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego. Zatem wniosek Gminy C., który zainicjował to postępowanie trafnie został przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. rozpoznany w trybie przepisów art. 145 i nast. Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej w skrócie jako "k.p.a."). Nie miało bowiem dla tej oceny znaczenia to, że wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego dotyczył postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym, bo zakończonego decyzją wydaną w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji (Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia 17 sierpnia 2011 r. znak: [...] zatwierdzająca projekt podziału nieruchomości). Stosownie do art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia (art. 149 § 3 k.p.a.). Zatem, w świetle powołanych regulacji, warunkiem dopuszczalności wznowienia postępowania jest w szczególności złożenie wniosku o wznowienie postępowania przez uprawniony podmiot – stronę postępowania administracyjnego, w wymaganym ustawą terminie – w terminie jednego miesiąca od dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (ewentualnie od dowiedzenia się o decyzji w przypadku przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). W pierwszym rzędzie ocena wniosku Gminy C. o wznowienie postępowania administracyjnego winna dotyczyć tego, czy wnioskodawca ma przymiot strony w tym postępowaniu. W tym zakresie Sąd nie podziela argumentacji organu. Wniosek o wznowienie postępowania dotyczy bowiem postępowania zakończonego wydaniem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 5 kwietnia 2013 r. stwierdzającej nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia 17 sierpnia 2011 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości, którego to postępowania nieważnościowego Gmina C. była stroną. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Gmina C. złożyła wniosek z dnia 28 stycznia 2013 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia 17 sierpnia 2011 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości. Wniosek ten zainicjował postępowanie nieważnościowe, które, jak wynika wprost z treści decyzji, zostało wszczęte na wniosek Gminy C., a następnie – zgodnie z wykazem stron postępowania - Gminie C. w dniu 12 kwietnia 2013 r. doręczona została decyzja z dnia 5 kwietnia 2013 r. Zatem w postępowaniu administracyjnym, w którym wydana została decyzja z dnia 5 kwietnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. oceniło, że Gmina C. jest stroną postępowania. Tymczasem w niniejszej sprawie w sytuacji, gdy Gmina C. wnioskuje o wznowienie ww. postępowania, w którym wydana została decyzja z dnia 5 kwietnia 2013 r. Kolegium ocenia, że przymiot strony tej Gminie nie przysługuje. Brak jest konsekwencji organu w takim działaniu. Uzasadnieniem tak przyjętej przez Kolegium oceny nie może być utrwalona linia orzecznicza sądów administracyjnych, w szczególności Naczelnego Sądu Administracyjnego, której w żadnej mierze Sąd nie kwestionuje, a ją podziela, dotycząca wyłączenia możliwości dochodzenia przez jednostkę samorządu terytorialnego jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego w sytuacji, gdy organowi tej jednostki powierzono właściwość do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji. Gdy bowiem ustawa powierza organowi jednostki samorządu terytorialnego rolę organu administracji publicznej, jednostka ta nie staje się stroną tego postępowania nawet wówczas, gdy decyzja wywołuje określone skutki cywilnoprawne dla niej jako właściciela. Niemniej jednak ten dorobek orzeczniczy nie ma w sprawie zastosowania. Gmina C. składając przedmiotowy wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego nie korzystała ze swojego władztwa administracyjnego – organ tej jednostki samorządu terytorialnego nie wydawał bowiem decyzji w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji - zakończonego decyzją z dnia 5 kwietnia 2013 r. Postępowanie to prowadzone było w trybie nadzwyczajnym i Burmistrz Miasta i Gminy C. nie występował w nim ani jako organ I instancji, ani jako organ II instancji. Przepisy prawa nie przyznają burmistrzowi uprawnień do wydawania decyzji i postanowień w administracyjnym postępowaniu nieważnościowym w przedmiocie decyzji wydanej przez tego burmistrza. Kompetencje w tym zakresie posiada bowiem, stosownie do art. 17 pkt 1 k.p.a. właściwe samorządowe kolegium odwoławcze (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2015 r., I OSK 2188/13, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sprawa o wznowienie postępowania administracyjnego jest odrębną sprawą względem tej załatwianej w postępowaniu nieważnościowym, w każdym razie nie ma związku - wyłączającego możliwość ochrony interesów majątkowych jednostki samorządu terytorialnego - z postępowaniem prowadzonym w trybie zwyczajnym, w którym ta jednostka realizowała swojej kompetencje władcze. W niniejszym postępowaniu (toczonym z wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego) Burmistrz Miasta i Gminy C. nie występuje jako organ administracji (nie przysługuje mu władztwo administracyjne) ani w trakcie załatwiania sprawy w pierwszej instancji, ani w drugiej instancji. Gmina C. występuje z wnioskiem o wznowienie postępowania, korzystając z przymiotu strony postępowania nieważnościowego, a Burmistrz tej Gminy w żadnym momencie nie ma możliwości uwzględnienia interesu swojej gminy jako organ administracji publicznej załatwiający sprawę. Jak zauważa W. Chróścielewski, tam, gdzie przepisy prawa nie przyznają organowi administracji uprawnień do wydawania decyzji i postanowień, organ ten może uczestniczyć w postępowaniu jako strona pod warunkiem, że postępowanie to będzie dotyczyło jego interesu prawnego lub obowiązku (zob. cyt. wyrok NSA sygn. I OSK 2188/13 i tam W. Chróścielewski, Jednostka samorządu terytorialnego jako strona postępowania administracyjnego prowadzonego przez jej organ, "Państwo i Prawo" 2003, nr 4, s. 32-44). Jak stanowi art. 165 Konstytucji RP, jednostki samorządu terytorialnego mają osobowość prawną i przysługują im prawo własności oraz inne prawa majątkowe. Przy tym samodzielność jednostek samorządu terytorialnego podlega ochronie sądowej. Ochrona prawa własności jednostki samorządu terytorialnego byłaby iluzoryczna (zob. ww. wyrok NSA sygn. I OSK 2188/13), jeżeli jednostka ta nie mogłaby uwzględnić swoich racji w postępowaniu administracyjnym oddziałującym na to prawo, prowadzonym przez inny organ - czy jako strona tego postępowania, czy jako prowadzący je organ administracji. Powyższe prowadzi więc do konstatacji, że w niniejszej sprawie Gminie C. przysługuje przymiot strony. Rację ma jednak Kolegium, że skarżąca nie zachowała terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. Treść wniosku o wznowienie postępowania z dnia 6 października 2017 r., którego dotyczy zaskarżone postanowienie wskazuje, że jego podstawę faktyczną stanowi okoliczność wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyroku z dnia 24 sierpnia 2016 r. w sprawie sygn. akt II SA/Ke 922/15. Wyrokiem tym tut. Sąd stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w C.u Nr XXXIV/321/2010 z dnia 28 stycznia 2010 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Śladków Mały i części sołectwa Sładków Duży, gmina C.. Jak wywodzi we wniosku Gmina C., na skutek tego wyroku w dniu wydania decyzji Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia 17 sierpnia 2011 r. znak: [...] zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości oznaczonych nr [...] i nr [...] położonych w obrębie [...] , nie było aktualnego miejscowego planu przestrzennego na terenie sołectwa [...] . Z kolei z dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych sprawy tj. wniosku Gminy C. z dnia 22 września 2016 r., ale również z treści pisma procesowego skarżącego z dnia 14 sierpnia 2018 r. złożonego w postępowaniu sądowym wynika, że w dniu ww. ogłoszenia wyroku w sprawie sygn. akt II SA/Ke 922/15, a z pewnością najpóźniej w dniu 22 września 2016 r. skarżąca miała wiedzę co do treści tego wyroku, a zatem dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Tymczasem rozpoznany w niniejszej sprawie wniosek Gmina wywiodła w dniu 6 października 2017 r., więc z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Ponieważ Gmina C., wbrew ocenie Kolegium, była stroną postępowania nieważnościowego, to trudno uznać, że podstawą wznowienia miałaby być okoliczność wskazana w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Niemniej oczywiście także termin, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. nie został przez skarżącą zachowany, skoro Gmina C. o decyzji z dnia 5 kwietnia 2013 r. dowiedziała się w dniu doręczenia Gminie tej decyzji tj. 12 kwietnia 2013 r., a wniosek o wznowienie postępowania złożony został w dniu 6 października 2017 r. Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącą w sprawie twierdzeń, że już w korespondencji prowadzonej pomiędzy Gminą a Kolegium w sprawach o znakach wymienionych w odwołaniu, Gmina wnioskowała o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 5 kwietnia 2013 r., stwierdzić należy, że pismo znak: [...] dotyczyło wniosku z dnia 22 września 2016 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją podziałową z dnia 17 sierpnia 2011 r. Również pozostałe znaki spraw wymienione w odwołaniu - jak wskazuje Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i co potwierdzają dokumenty zawarte w aktach administracyjnych (k. 14 – pismo SKO w K. z dnia 20 września 2017 r.), a nawet co stwierdza skarżący w piśmie procesowym z dnia 14 sierpnia 2018 r. - dotyczyły wzruszenia decyzji podziałowej z dnia 17 kwietnia 2011r., nie zaś decyzji Kolegium z dnia 5 kwietnia 2013 r. stwierdzającej w części nieważność tej decyzji podziałowej. Z powyższych przyczyn Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa skutkującego koniecznością wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego, albowiem zasadnie organ ocenił, że w niniejszej sprawie wznowienie postępowania jest niedopuszczalne. Ubocznie należy również podnieść, że w doktrynie uznaje się także niedopuszczalność wznowienia z przyczyn przedmiotowych, gdy strona żąda wznowienia postępowania w sprawie, opierając swoje żądanie na podstawach wyliczonych w art. 156 § 1 k.p.a. (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 15. wydanie, C.H. Beck, Warszawa 2017, str. 804). Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., orzekł jak w wyroku na zasadzie art. 151 ustawy p.p.s.a.