II SA/Ke 348/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek Sędzia WSA Jacek Kuza Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2025 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2025 r. [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. umarza postępowanie administracyjne. Decyzją z 28 kwietnia 2025 r. [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania J. L., na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 7 i 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą o promocji zatrudnienia, oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z 25 lutego 2025 r., którą orzeczono o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 11 października 2023 r. na okres 120 dni. W uzasadnieniu podjętej decyzji Wojewoda przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania oraz ustalił stan faktyczny sprawy, z którego wynika, że: - 21 czerwca 2022 r. J. L. (dalej także jako "skarżąca") zarejestrowała się w Miejskim Urzędzie Pracy w K. (MUP); - 28 czerwca 2022 r. na mocy decyzji Prezydenta Miasta K. skarżąca z dniem 21 czerwca 2022 r. została uznana za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku i została objęta Indywidualnym Planem Działania (IPD). Strona została poinformowana, że w przypadku odmowy podjęcia lub przerwania ww. formy pomocy zostanie pozbawiona statusu osoby bezrobotnej na okres odpowiednio 120 dni, 180 dni lub 270 dni w zależności od liczby odmów - odpowiednio przerwań. Ponadto została zapoznana z prawami i obowiązkami osoby bezrobotnej, wśród których wymieniono m.in. obowiązek zgłaszania się na wyznaczone terminy do pośrednika pracy, doradcy zawodowego w celu aktywizacji zawodowej; - 11 października 2023 r. strona nie stawiła się na wyznaczony termin stawiennictwa w MUP - fakt przyjęcia do wiadomości wyznaczonego terminu strona potwierdziła składając własnoręczny podpis obok wyznaczonej daty; - 13 października 2023 r. pośrednik pracy odnotował w systemie Syriusz wizytę skarżącej, którą poinformowano o możliwości usprawiedliwienia terminu wizyty w ciągu 7 dni tj. do 18 października 2023 r.; - 16 października 2023 r. strona złożyła w MUP pismo, w którym wskazała, że na skutek krótkotrwałej niedyspozycji zdrowotnej nie przybyła do urzędu w terminie wyznaczonym na 11 października 2023 r.; - pismem z 18 października 2023 r. MUP poinformował stronę o możliwości usprawiedliwienia niestawiennictwa poprzez złożenie zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego ww. sytuację w terminie 7 dni; - 10 listopada 2023 r. organ I instancji wydał decyzję w sprawie utraty przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 11 października 2023 r. na okres 120 dni; - decyzją z 28 grudnia 2023 r. Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy; - 27 marca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wydał wyrok, sygn. akt II SA/Ke 129/24, którym uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z 28 grudnia 2023 r. oraz decyzję organu I instancji. Sąd wskazał m.in., że skarżąca niespornie nie pobierała zasiłku dla bezrobotnych, ani stypendium. Dlatego nie było podstaw do żądania od niej usprawiedliwienia niestawiennictwa w wyznaczonym terminie wyłącznie zaświadczeniem lekarskim, stwierdzającym jej niezdolność do zgłoszenia się w MUP w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Sąd zwrócił uwagę na potrzebę poczynienia przez organ dodatkowych ustaleń co do tego, jaka zdrowotna przyczyna była powodem niestawiennictwa i czy rzeczywiście z własnej winy strona przerwała realizację IPD, bowiem działania podjęte przez stronę dwa i sześć dni po wyznaczonym terminie stawiennictwa mogą wskazywać na to, że jednak nie można jej przypisać lekkomyślności ani niedbalstwa, przez co winy zaistniałej sytuacji nie ponosi; - 12 lipca 2024 r. organ I instancji przyjął do protokołu wyjaśnienia skarżącej na okoliczności usprawiedliwienia jej niestawiennictwa. Strona ponownie wyjaśniła, że nie zgłosiła się do MUP w wyznaczonym terminie z powodu "niedyspozycji zdrowotnej" oraz że posiada dokument potwierdzający powyższe, wskazując na jej pismo z 16 października 2023 r.; - 13 sierpnia 2024 r. została wydana przez organ I instancji decyzja w sprawie utraty przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 11 października 2023 r. na okres 120 dni; - decyzją z 13 listopada 2024 r. Wojewoda orzekł o uchyleniu powyższej decyzji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Podkreślił, że WSA w Kielcach zobowiązał organ do poczynienia dodatkowych ustaleń co do tego, jaka zdrowotna przyczyna była powodem niestawiennictwa strony i czy rzeczywiście z własnej winy przerwała realizację IPD; - pismami z 28 listopada 2024 r. oraz 16 grudnia 2024 r. organ I instancji wezwał zainteresowaną w celu ustalenia, jaka zdrowotna przyczyna była powodem niestawiennictwa w MUP w K.; - 3 stycznia 2025 r. strona w odpowiedzi na ww. wezwania złożyła pismo, w którym wskazała, że przyczyną zdrowotną jej niestawiennictwa w wyznaczonym terminie była fluxus ventris; - następnie organ I instancji wezwał stronę do przedłożenia dowodu potwierdzającego, że wskazana zdrowotna przyczyna - fluxus ventris była powodem niestawiennictwa w MUP 11 października 2023 r. - w odpowiedzi na wezwanie strona złożyła pismo z 25 stycznia 2025 r., w którym m.in. zwróciła się o wskazanie przyczyny i podstawy prawnej działania MUP; - 25 lutego 2025 r. organ I instancji wydał decyzję, w której ponownie orzekł o utarcie statusu osoby bezrobotnej z dniem 11 października 2023 r. na okres 120 dni. Organ wskazał, że strona do dnia wydania decyzji nie udokumentowała, zgodnie z zaleceniami WSA w Kielcach oraz Wojewody, że wskazana niedyspozycja zdrowotna - fluxus ventris faktycznie miała miejsce. Tym samym organ I instancji uznał, że wskazanej przez stronę okoliczności niestawiennictwa w MUP nie można przyjąć za uzasadnioną. Organ II instancji, rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji, powołał treść art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia i stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że strona została objęta IDP, w ramach którego powinna stawić się w MUP w K. 11 października 2023 r. W prawidłowy sposób pouczono stronę o konsekwencjach niewywiązania się z nałożonych na nią obowiązków, wynikających z posiadania statusu bezrobotnego, w tym niestawiennictwa w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie oraz przerwania realizacji IPD. Wojewoda podniósł, że aby usprawiedliwienie niestawienia się w wyznaczonym terminie mogło mieć miejsce, muszą zostać jednocześnie spełnione dwa warunki: przyczyna niestawiennictwa musi być uzasadniona i udokumentowana oraz powiadomienie o uzasadnionej przyczynie musi nastąpić w ciągu 7 dni od daty niezgłoszenia się w urzędzie pracy. Jeśli jeden z tych warunków nie zostanie spełniony, wówczas organ I instancji wydaje decyzję o utracie statusu bezrobotnego. Jak wyjaśnił Wojewoda, za uzasadnioną przyczynę może być uznana wyłącznie taka przyczyna, która stanowi nieprzewidzianą, niespowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się w urzędzie pracy, na którą bezrobotny nie miał wpływu jak np. nagła choroba, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji lub inne nagłe zdarzenie typu pożar, powódź itp. Wojewoda uznał, że gdyby skarżąca przedstawiła dokument potwierdzający jej argumenty w zakresie przyczyny braku możliwości stawienia się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie wskutek niedyspozycji zdrowotnej, na którą się powoływała, to niestawiennictwo zostałoby usprawiedliwione. Organ podkreślił, że kilkukrotnie podnoszone przez stronę argumenty, dotyczące jej niedyspozycji zdrowotnej, nie zostały przez nią udowodnione. Jak zaznaczył WSA w Kielcach w wyroku z 27 marca 2024 r., nie było podstaw do żądania od skarżącej usprawiedliwienia jej niestawiennictwa w MUP wyłącznie zaświadczeniem lekarskim stwierdzającym jej niezdolność do zgłoszenia się w urzędzie pracy w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Jednak zarówno w trakcie trwania postępowania przed organem I instancji, jak również na etapie postępowania odwoławczego, strona nie przedstawiła żadnego dowodu potwierdzającego podaną przez nią przyczynę tego niestawiennictwa. Zdaniem Wojewody, samo pisemne oświadczenie o przyczynie niedyspozycji w wyznaczonym przez organ zatrudnienia terminie, nie może stanowić podstawy do uznania spełnienia obowiązku usprawiedliwienia niestawiennictwa, bowiem zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, wyrażonym m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 422/09, przyczyna niestawiennictwa musi poddawać się weryfikacji, tj. winna być udokumentowana. Tym samym, o ile strona podała przyczynę niestawiennictwa, to nie przedstawiła dowodu dającego możliwość weryfikacji tej przyczyny. Wojewoda podkreślił, że niezgłoszenie się skarżącej 11 października 2023 r. w MUP jest pierwszym niewypełnieniem ustawowych obowiązków bezrobotnego, w związku z tym pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 120 dni od dnia niezgłoszenia się w urzędzie pracy. Ponowne nabycie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić wyłącznie na wniosek strony, po upływie ww. okresu w wyniku ponownej rejestracji. W odniesieniu do argumentów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził, że istotnie organ I instancji - pomimo trwającego postępowania administracyjnego w sprawie utraty przez J. L. statusu osoby bezrobotnej - w dniu 25 czerwca 2024 r. objął stronę IPD oraz wydał jej zaświadczenie wskazujące, że od 21 czerwca 2022 r. jest nadal zarejestrowana jako osoba bezrobotna w MUP w K.. Nadto pracownik MUP wyznaczył stronie kolejną wizytę na 20 sierpnia 2024 r., na którą stawiła się. Z notatki służbowej pracownika MUP z 9 kwietnia 2025 r. wynika, że przekazane przez Wojewodę do MUP akta sprawy J. L. wraz z wyrokiem WSA w K. z 27 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Ke 129/24, omyłkowo zostały przekazane na stanowisko doradcy klienta (w celu dalszej aktywizacji zawodowej klientki), zamiast na stanowisko ds. odwołań. Pomimo zaistniałej pomyłki organ I instancji ponownie rozpatrzył sprawę i wydał stosowną decyzję. W dniu wyznaczonej wizyty, tj. 20 sierpnia 2024 r. pracownik urzędu poinformował stronę o fakcie wydania ww. decyzji orzekającej o utracie przez nią statusu osoby bezrobotnej z dniem 11 października 2023 r. i anulował dotychczasowe terminy stawiennictwa. Wojewoda uznał, że ww. błąd organu I instancji nie może mieć wpływu na wynik sprawy. Nadto w odniesieniu do zarzutów odwołania dotyczących naruszenia przepisów RODO, Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Wojewoda wyjaśnił, że kwestie te nie należą do jego kompetencji. Skargę na powyższą decyzję Wojewody złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach J. L., zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie: 1) przepisów o ochronie danych osobowych RODO - art. 9 ust. 1, mówiących o szczególnej kategorii danych osobowych, do której należą informacje o stanie zdrowia oraz art. 4 pkt 1 Europejskiego Rozporządzenia o ochronie danych poprzez wymuszenie, pozyskanie i przetwarzanie bez zgody, danych określonych w przepisach jako dane wrażliwe; 2) art. 8 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 16 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stanowiących, że każda osoba ma prawo do ochrony danych osobowych jej dotyczących; 3) niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez: - nieuwzględnienie przedłożonego usprawiedliwienia dotyczącego nieobecności w wyznaczonym terminie; - nieuwzględnienie zeznań; - bezpodstawnego żądania usprawiedliwienia lekarskiego; 4) brak wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego oraz dokonanie ustaleń faktycznych, niezgodnie z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego, które to naruszenia polegało na: - pomijaniu dowodów, zeznań, pism i oświadczeń; - wysnuwaniu nielogicznych tez, orzekaniu trzykrotnie o pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej "współbieżnie", formułując twierdzenie, że: "poinformowałam urząd i usprawiedliwiłam swoją nieobecność w terminie co odnotowano w systemie Syriusz i jednocześnie, że nie usprawiedliwiłam swojej nieobecności w terminie" (czcionka oryginalna); 5) wykonywanie czynności pozornych, przyczyniając się do przewlekłości postępowania i naruszając zasadę proporcjonalności poprzez: - negatywne interpretowanie okoliczności sprawy, tworząc jednocześnie sprzeczności w sprawie; - rozciąganie terminów, podając jako przyczynę zawiłość sprawy, wyznaczając sobie 30-dniowe terminy, podczas gdy dla strony zakreślanie 7-dniowych terminów. W uzasadnieniu skarżąca rozwinęła przedstawione wyżej zarzuty, przedstawiając argumentację mającą świadczyć o ich zasadności. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia, zgodnie z którym – wedle brzmienia obowiązującego na datę podjęcia zaskarżonej decyzji – starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który z własnej winy przerwał szkolenie, staż, realizację indywidualnego planu działania lub wykonywanie prac, o których mowa w art. 73a, lub inną formę pomocy określoną w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia ich przerwania na okres wskazany w pkt 3. Wykładnię przywołanego przepisu oraz właściwy sposób jego zastosowania w sprawie zaprezentował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z 27 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Ke129/24. Pogląd prawny wyrażony w tym wyroku był wiążący zarówno dla organów administracji rozstrzygających sprawę, jak i dla Sądu kontrolującego aktualnie zaskarżoną decyzję Wojewody. Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935) zwanej dalej "p.p.s.a.", ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W wyroku z 27 marca 2024 r. WSA wskazał, że winę bezrobotnego, o jakiej mowa w art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia, należy rozumieć jako "naganny stosunek psychiczny osoby do podejmowanego działania, uzewnętrzniający się w podjęciu lub zaniechaniu podjęcia określonych czynności i wyrażający się poprzez lekkomyślność albo niedbalstwo (...)". O "własnej winie" bezrobotnego, który przerwał szkolenie, staż, realizację indywidualnego planu działania lub wykonywanie prac, o których mowa w art. 73a, lub inną formę pomocy określoną w ustawie, nie można zatem mówić w sytuacji, w której przerwanie wymienionych wyżej form aktywizacji zawodowej bezrobotnego nastąpiło wskutek zaistnienia okoliczności natury obiektywnej, niezależnych od woli bezrobotnego, a więc z powodu przeszkód, na które bezrobotny nie miał wpływu, jak na przykład nagła choroba, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji lub inne nagłe zdarzenie typu pożar, powódź. Winę bezrobotnego można natomiast stwierdzić, jeżeli przerwanie pomocy dla bezrobotnego nastąpiło na skutek lekkomyślności czy niedbalstwa zainteresowanego. WSA przesądził również, że w stosunku do J. L., która jako bezrobotna objęta była Indywidualnym Planem Działania i nie pobierała zasiłku dla bezrobotnych ani stypendium, organ nie miał podstaw do żądania usprawiedliwienia jej niestawiennictwa w dniu 11 października 2023 r. wyłącznie zaświadczeniem lekarskim. W uzasadnieniu wyroku z 27 marca 2024 r. podkreślono także, że bezsporne okoliczności sprawy, a mianowicie stawiennictwo strony w MUP już 13 października 2023 r. oraz złożenie 16 października 2023 r. pisma z wyjaśnieniem, że nie stawiła się w wyznaczonym terminie tj. 11 października 2023 r. na skutek krótkotrwałej niedyspozycji zdrowotnej, wskazują "co najmniej na potrzebę poczynienia przez organ dodatkowych ustaleń co do tego, jaka zdrowotna przyczyna była powodem niestawiennictwa J. L. w Miejskim Urzędzie Pracy w K. i czy rzeczywiście z własnej winy przerwała ona realizację indywidualnego planu działania. Działania podjęte bowiem przez nią dwa i sześć dni po terminie stawiennictwa mogą wskazywać na to, że jednak nie można jej przypisać lekkomyślności, ani niedbalstwa, przez co winy zaistniałej sytuacji nie ponosi.". W konsekwencji, organy zostały zobowiązane przez Sąd co ustalenia przyczyny niestawiennictwa skarżącej w MUP 11 października 2023 r. z tym zastrzeżeniem, że "(...) takie usprawiedliwienie, ze względu na dotychczasowy status skarżącej jako bezrobotnej bez prawa do zasiłku, będzie mogło być usprawiedliwione również w inny sposób, niż tylko zaświadczeniem lekarskim stwierdzającym jej niezdolność do zgłoszenia się w Miejskim Urzędzie Pracy w K. w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy". Następnie organ miał rozważyć, "(...) czy istotnie w sprawie można przyjąć, że J. L. przerwała realizację indywidualnego planu działania, a jeśli tak, to czy z własnej winy.". Bezspornym jest, że w toku ponownego rozpatrzenia sprawy skarżąca została przesłuchana w charakterze strony i jako przyczynę niestawiennictwa w MUP w K. 11 października 2023 r. wskazała "niedyspozycję zdrowotną" (protokół przesłuchania strony z 12 lipca 2024 r.), zaś w piśmie z 2 stycznia 2025 r. podała, że była to fluxus ventris. Nie ulega również wątpliwości, że oba organy nie uznały takiego wyjaśnienia przyjmując, że przyczyna niestawiennictwa w urzędzie pracy w wyznaczonym dniu nie została przez stronę udokumentowana. Takiego stanowiska organów, prowadzącego do zastosowania w stanie sprawy art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia i w konsekwencji do pozbawienia J. L. statusu osoby bezrobotnej, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie podziela. Przyjęcie przez organy konieczności "udokumentowania" przez skarżącą wskazanej przez nią przyczyny niestawiennictwa w MUP 11 października 2023 r., rodzi uzasadnione pytanie, w jakiej formie owo "udokumentowanie" miałoby – wedle organów - nastąpić. Sam zakres pojęciowy tego sformułowania wskazuje na przedłożenie określonego dokumentu potwierdzającego, że rzeczywiście w wyznaczonym dniu wizyty J. L. była w takim stanie zdrowia, który uniemożliwił jej stawiennictwo w urzędzie pracy. Skoro w sprawie zostało przesądzone, że skarżąca nie jest zobowiązana do usprawiedliwienia nieobecności w MUP zaświadczeniem lekarskim, to organy – przy ustalaniu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy – winny posłużyć się wszelkimi dostępnymi dowodami, w tym dokumentami składanymi przez samą stronę oraz dowodem z jej przesłuchania (art. 75 § 1 oraz art. 86 § 1 k.p.a.). W stanie kontrolowanej sprawy strona w piśmie z 2 stycznia 2025 r. wskazała, że przyczyną jest nieobecności w urzędzie pracy 11 października 2023 r. była niedyspozycja zdrowotna pod nazwą fluxus ventris, będąca nazwą łacińską dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego. Tak zresztą strona określiła tę przyczynę w skardze na decyzję Wojewody z 28 grudnia 2023 r., po której rozpoznaniu zapadł wyrok w sprawie II SA/Ke 129/24 (uzasadnienie tego wyroku – str. 3). Z doświadczenia życiowego wynika, że tego rodzaju dolegliwości pojawiają się nagle, trwają zazwyczaj od 1 do 3 dni i w zależności od stopnia nasilenia objawów znacząco utrudniają lub nawet uniemożliwiają normalne funkcjonowanie, w tym załatwianie spraw urzędowych. W ocenie Sądu, wskazanie przez skarżącą takiej właśnie przyczyny o charakterze zdrowotnym, usprawiedliwiało jej nieobecność w MUP 11 października 2023 r. Udokumentowanie tego rodzaju dolegliwości - jak chciałyby tego organy, niezależnie od formy, w jakiej miałoby to nastąpić (wyłączając zaświadczenie lekarskie) - często nie jest możliwe, zwłaszcza, że zaburzenia te leczone są w większości przypadków w domu, zazwyczaj nie wymagają konsultacji lekarskiej, a w rozpoznawanym przypadku - od czasu ich wystąpienia do czasu zobowiązania skarżącej do ich udokumentowania, upłynął ponad rok. W świetle stanowiska zaprezentowanego przez WSA w Kielcach w wyroku z 27 marca 2024 r. nie było przeszkód, aby usprawiedliwienie nieobecności skarżącej w MUP 11 października 2023 r. nastąpiło w drodze jej wyjaśnień wskazujących na konkretną przyczynę niestawiennictwa, którą można zweryfikować pod kątem przesłanek z art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia, a konkretnie ocenić, czy J. L. przerwała IPD z własnej winy. Wbrew temu, co stwierdził organ I instancji w decyzji z 25 lutego 2025 r., z przywołanego wyżej wyroku WSA nie wynika, aby przyczyna nieobecności skarżącej w urzędzie pracy miała być "udokumentowana" (str. 4 decyzji). Sąd stwierdził jedynie, że niestawiennictwo strony "będzie mogło być usprawiedliwione również w inny sposób, niż tylko zaświadczeniem lekarskim (...)". Także organ II instancji nie miał podstaw do przyjęcia, że przyczyna niestawiennictwa skarżącej winna zostać udokumentowana, konkretnie poprzez złożenie "dokumentu potwierdzającego jej argumenty w zakresie przyczyny braku możliwości stawiennictwa w Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie wskutek niedyspozycji zdrowotnej (...)" (str. 8 zaskarżonej decyzji). Odnośnie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 422/09, na który powołał się Wojewoda w zaskarżonej decyzji, należy wskazać, że został on podjęty w innym stanie faktycznym i prawnym. Wyrażony w nim pogląd dotyczył bowiem wykładni art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia, a konkretnie pojęcia "uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa", która – jak podkreślił NSA – "musi poddawać się możliwości weryfikacji" oraz stanowić "nieprzewidzianą, niespowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się przez zainteresowanego w urzędzie pracy" np. "nagła choroba, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji lub inne nagłe zdarzenie typu pożar, powódź itp.", na którą strona w sprawie rozpoznawanej przez NSA się nie powoływała. Poza tym, z uzasadnienia tego wyroku nie wynika teza, którą Wojewoda przypisał NSA, że "przyczyna niestawiennictwa musi poddawać się możliwości weryfikacji, tj. winna być udokumentowana". Raz jeszcze należy podkreślić, że zgodnie ze wskazaniami WSA w Kielcach zaprezentowanymi w wyroku z 27 marca 2024 r., obowiązkiem organów przy ponownym rozpatrzeniu sprawy miało być ustalenie, jaka była konkretna zdrowotna przyczyna nieobecności skarżącej w MUP 11 października 2023 r., a następnie dokonanie oceny, czy istotnie w sprawie można przyjąć, że bezrobotna przerwała realizację IPD, a jeśli tak, czy z własnej winy. Zdaniem Sądu, wskazana przez skarżącą przyczyna zdrowotna jej nieobecności w MUP w K. w wyznaczonym wyżej terminie, charakter tej dolegliwości oraz okoliczności wykazane dokumentacją sprawy, nie dawały organom podstawy do przyjęcia, że J. L. przerwała realizację IPD z własnej winy w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia. Należy bowiem wskazać, na co zwrócił już uwagę WSA w Kielcach w wyroku z 27 marca 2024 r., że skarżąca trzeciego dnia po dacie wyznaczonej wizyty, na którą się nie zgłosiła, przyszła do MUP w K., a 16 października 2023 r. złożyła pismo usprawiedliwiające jej nieobecność krótkotrwałą niedyspozycją zdrowotną. Takie działanie strony wskazuje na to, że nie można jej przypisać lekkomyślności czy niedbalstwa w stosunku do obowiązków wynikających ze statusu osoby bezrobotnej, zwłaszcza wobec wskazanej przez nią przyczyny zdrowotnej, która uniemożliwiła zgłoszenie się do urzędu pracy 11 października 2023 r. Potwierdza to także wcześniejsze zachowanie strony, tj. stawianie się na każdy wyznaczony termin oraz uprzednie zgłoszenie nieobecności z uwagi na pilny wyjazd (k. 28 i 32 akt administracyjnych). Ponieważ stwierdzone przez Sąd naruszenie przez organy prawa materialnego, a to art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia, polegające na niewłaściwym zastosowaniu tego przepisu w stanie faktycznym sprawy, miało wpływ na jej wynik, koniecznym stało się uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a. (pkt I wyroku). Uznając jednocześnie, że – z podanych wyżej powodów – nie było podstaw do pozbawienia skarżącej statusu osoby bezrobotnej, Sąd umorzył postępowanie administracyjne na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. (pkt II wyroku). Wskazane w skardze zarzuty naruszenia przepisów: rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. U. UE. L. z 2016 r. Nr 119, str. 1 z późn. zm.) – RODO, Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz. U. UE. C. z 2007 r. Nr 303, str. 1 z późn. zm.) oraz Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2 z późn. zm.), pozostają bez wpływu na wynik sprawy, dlatego Sąd nie odniósł się do nich merytorycznie.