II SA/Ke 349/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2015r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. W. 27 w K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 lutego 2015r. znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektów budowlanych oddala skargę. Decyzją z dnia 16 lutego 2015 r. znak: [...],Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB), po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. W. 27 w K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) z dnia 3 listopada 2014 r. znak: [...] udzielającej Państwu K. i M. S. pozwolenia na użytkowanie zespołu trzech budynków w zabudowie oficynowej o funkcji mieszkalno-usługowo-handlowej (z dwoma lokalami mieszkalnymi) odbudowanych na terenie działki nr ew. 1149 obręb 0017 przy ul. W. nr 27A w K. - uchylił zaskarżoną decyzję w części orzekającej, iż pozwolenia na użytkowanie udziela się K. i M. S. i w tym zakresie orzekł, że pozwolenia na użytkowanie udziela się Pani K. Ż. i Panu M. S., a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z uzasadnienia decyzji organu II instancji wynika, że decyzją z dnia 15 września 1999 r. nr [...] Prezydent Miasta udzielił M. S. pozwolenia na przebudowę i modernizację zespołu trzech istniejących budynków (oficyn dwukondygnacyjnych) i nadbudowę o jedną kondygnację części oficyny usytuowanej wzdłuż granicy południowej działki nr 1149 przy ul. W. 27A, z przeznaczeniem tych obiektów na cele biurowo-handlowe i mieszkaniowe wraz z towarzyszącymi urządzeniami budowlanymi, na działce nr ewid. 1149 przy ul. W. 27A w K. Przedmiotowa działka nie posiada bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, z każdej strony jest otoczona szczelnie przez budynki na działkach sąsiednich, przy czym dojazd na działkę możliwy jest jedynie przez bramę przejazdową w budynku mieszkalnym wielorodzinnym usytuowanym przy ul. W. 27. Postanowieniem z dnia 27 lutego 2002 r. PINB wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy odbudowie przedmiotowych budynków, z uwagi na realizację robót z odstępstwami od udzielonego pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia 26 kwietnia 2002 r. wymieniony organ zobowiązał inwestorów do dostarczenia określonych w tej decyzji opracowań. Jednocześnie Prezydent Miasta decyzją z dnia 2 lipca 2002 r., działając na podstawie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, uchylił decyzję własną z dnia 15 września 1999 r. z powodu odstąpienia od warunków w niej zawartych. Po otrzymaniu żądanych opracowań, PINB decyzją z dnia 29 grudnia 2003 r. znak: [...] udzielił inwestorom pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, z pouczeniem, że inwestorzy mają obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu. Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy przez WINB decyzją z dnia 15 marca 2004 r. znak: [...]. Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2006 r. sygn. II SA/Ke 227/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. W. 27 w K. na decyzję WINB. Skarga kasacyjna od tego orzeczenia została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 marca 2008 r. sygn. II OSK 1678/06. Wnioskiem z dnia 17 września 2014 r. M. S. i K. Ż. wystąpili do PINB o wydanie pozwolenia na użytkowanie trzech opisanych na wstępie oficyn, załączając do wniosku niezbędne dokumenty. W trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 8 października 2014 r. pracownicy organu stwierdzili, że przedmiotowy obiekt (zespół trzech oficyn) jest zgodny z projektem zagospodarowania działki oraz z projektem architektoniczno-budowlanym. Spełnione zostały warunki w zakresie korzystania z obiektu, roboty budowlane objęte pozwoleniem wykonano w zakresie umożliwiającym oddanie obiektu do użytkowania. Nawierzchnia przejazdu w bramie przejazdowej budynku frontowego została naprawiona poprzez wymianę zniszczonych płyt trylinki na nowe. Pas nawierzchni drogi przejazdowej przy wjeździe na posesję nr 27A uzupełniono nawierzchnią z kostki betonowej. Dokonane przez organ I instancji ustalenia legły u podstaw wydanej na podstawie art. 59 ust. 1 w zw. z art. 55 pkt 2, art. 80 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego decyzji z dnia 3 listopada 2014 r. W odwołaniu Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. W. 27 w K. zakwestionowała przede wszystkim wiarygodność wyjaśnień stanowiących o wystarczającej przepustowości istniejącego kanału sanitarnego oraz nieprecyzyjne określenie sposobu egzekucji usuwania ewentualnych awarii, które przyjął na siebie inwestor, a także bezkrytyczną ocenę stanu technicznego nawierzchni drogowej wykonaną przez mgr inż. Arch. Z. G., na której oparł się organ I instancji. Odwołujący przedstawili ocenę techniczną autorstwa mgr inż. J. T., na okoliczność wadliwego wykonania odwodnienia oraz wadliwego wykonania nawierzchni w bramie przejazdowej przez posesję nr 27. Ich zdaniem, opinia Z. G., na której oparł się organ, nie mogła być obiektywna i rzetelna, ponieważ Z. G. był autorem projektu budowlanego, a nadto nie wykazano, aby miał uprawnienia drogowe i mógł fachowo ocenić stan nawierzchni. Ponadto opinia sporządzona została w październiku 2014 r. i organ nie mógł prawidłowo skontrolować stanu nawierzchni, ponieważ kontrola zakończonej budowy odbyła się w dniu 8.10.2014r. J. T. wskazał zaś w swojej opinii na konkretne błędy wykonawcze skutkujące niewłaściwym odprowadzaniem wód opadowych, ich stagnacją i prawdopodobnie przesiąkaniem przez przegrody poziome i pionowe do piwnic zlokalizowanych bezpośrednio pod przejazdem. Odwołujący się zarzucili, że w ocenie technicznej przepustowości kanału sanitarnego autorstwa mgr inż. R. K. błędnie podano liczbę mieszkań na posesjach nr 27 i 27A (15 lokali), a organ nie dokonał samodzielnie ustaleń w tym zakresie. Tymczasem przepustowość przykanalika sanitarnego o parametrach 150 mm nie jest wystarczająca, ponieważ przykanalik o takim przekroju projektowany jest co do zasady do obsługi 1-2 gospodarstw domowych. Sama zaś Wspólnota Mieszkaniowa na posesji nr 27 liczy 15 mieszkań. Organowi I instancji zarzucono ponadto naruszenie art. 59 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez brak określenia warunku użytkowania w zakresie usuwania awarii instalacji sanitarnej i poprzestanie jedynie na pisemnym zobowiązaniu się inwestora do usuwania na własny koszt takich awarii, w sytuacji gdy pisemna deklaracja inwestora w praktyce nie jest wystarczająca do egzekwowania przedmiotowego obowiązku, nie określa trybu i terminu. Rozpatrując odwołanie organ odwoławczy stwierdził, że inwestorzy przedłożyli wymagane prawem dokumenty i pozytywne opinie, a organ I instancji podczas kontroli stwierdził spełnienie wymogów, o których mowa w art. 59a Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ II instancji przywołał opinię R. K., z której wynika, że przedmiotowy przykanalik o średnicy 0,15 m, dla którego dopuszczalne obciążenie qs (przepływ obliczeniowy) wynosi 10,1 dm³/s, natomiast AWs (równoważnik odpływu) = 408 – jest wystarczający dla 68 mieszkań wyposażonych w umywalkę, wannę, zlewozmywak, płuczkę ustępową i pralkę automatyczną. W oparciu o projekt budowlany stanowiący załącznik do decyzji PINB z dnia 29 grudnia 2003 r., organ odwoławczy ustalił, że łącznie w budynkach oficyn na posesji nr 27A znajdują się 2 mieszkania i 11 pomieszczeń higieniczno-sanitarnych, w których nie odbywają się czynności takie jak pranie i gotowanie. Na obu posesjach, tj. nr 27 i 27A znajduje się 17 mieszkań i 11 pomieszczeń higieniczno-sanitarnych, zaś łączna liczba mieszkań możliwych do przyłączenia do przykanalika z punktu widzenia jego przepustowości wynosi 68. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego stanu nawierzchni w bramie przejazdowej, podniesiono, że przejazd przez bramę w niniejszej sprawie nie może być oceniany według takich standardów jak drogi samochodowe, po których pojazdy mają się poruszać ze znacznymi prędkościami. Normy wskazane w ocenie przedstawionej przez Wspólnotę Mieszkaniową nie dotyczą przejazdu przez bramę. Z materiału dowodowego wynika zaś, że stan podłoża posiada wystarczający standard do użytkowania go jako przejazdu przez bramę. Nie zgadzając się ze stanowiskiem odwołującej się Wspólnoty w zakresie naruszenia art. 59 ust. 2 Prawa budowlanego, organ odwoławczy uznał, że brak jest podstaw prawnych do zawierania w decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, warunków w zakresie usuwania awarii instalacji sanitarnej. Natomiast przepisy art. 61 i art. 62 Prawa budowlanego jednoznacznie określają, że właściciel lub zarządca obiektu budowlanego mają obowiązek utrzymywać obiekt we właściwym stanie i odpowiednio go użytkować oraz poddawać odpowiednim kontrolom okresowym. Obowiązek usuwania nieprawidłowości ujawniających się w toku użytkowania wynika więc z mocy samego prawa, bez konieczności wydawania decyzji w sprawie np. usunięcia awarii. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. W. 27 w K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postepowania, tj.: – art. 10 § 1 Kpa poprzez niezapewnienie przez organ II instancji skarżącej Wspólnocie czynnego udziału w każdym stadium postepowania oraz niezawiadomienie przed wydaniem decyzji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w szczególności do twierdzeń inwestorów zawartych w piśmie z dnia 10.02.2015r.; – art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 Kpa poprzez wydanie decyzji z pominięciem wniosków dowodowych skarżącej, tj.: 1) ponownej oceny technicznej stanu nawierzchni w bramie przejazdowej na skutek opinii wykonanej przez J. T.; 2) fotografii potwierdzających niewywiązanie się inwestorów z nałożonych przez organ I instancji warunków wyrażenia zgody na użytkowanie; 3) ponownej kontroli budowy przy ul. W. 27A celem weryfikacji prawidłowości i rzetelności kontroli przeprowadzonej w dniu 8.10.2014r. i ustalenia podstaw do przeprowadzenia ponownej oceny technicznej przepustowości przykanalika sanitarnego oraz oceny funkcjonowania systemu odprowadzania wód opadowych; – art. 107 § 1 i 3 Kpa poprzez brak omówienia w uzasadnieniu faktycznym przyczyn, z powodu których organ odwoławczy nie przeprowadził wszystkich dowodów wnioskowanych w piśmie z dnia 19.01.2015r. lub odmówił wiarygodności tym dowodom. W uzasadnieniu skarżąca Wspólnota wskazała, że gdyby nie naruszenie art. 10 § 1 Kpa, mogłaby odnieść się do twierdzeń zawartych w piśmie inwestorów z dnia 10.02.2015r. oraz przedłożyć na te okoliczność stosowne wnioski dowodowe. Skarżący zakwestionowali wywiązanie się organu II instancji z obowiązku ponownego przeprowadzenia postępowania zmierzającego do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. W odwołaniu wyraźnie sprecyzowano zarzuty dotyczące jakości przeprowadzonych prac budowlano-remontowych, co zdaniem skarżącej powinno być dla organu odwoławczego wystarczające do przeprowadzenia ponownej kontroli budowy. Tym bardziej, że z opinii Z. G. wynika, że dopiero po wykonaniu wskazanych w tej opinii robót, nawierzchnia drogi przejazdowej będzie nadawać się do długoletniego użytkowania, a także gwarantować prawidłowe i skuteczne odprowadzanie wód opadowych do kanalizacji. Opinia ta nie mogła zatem stanowić podstawy do stwierdzenia prawidłowości wykonania nawierzchni przejazdu. Zdaniem skarżącej ponowna kontrola przedmiotowego obiektu była czynnością niezbędną do weryfikacji prawidłowości i rzetelności kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji, w sytuacji gdy strona dostarczyła dokumentację fotograficzną i opinię specjalisty. Nie było więc podstaw do dyskredytacji przedłożonych przez skarżącą dowodów z powołaniem się na zasadę swobodnej oceny dowodów. Nawet w obliczu zakwestionowania prawidłowości opinii wykonanej na zlecenie skarżącej, organ powinien poprzez zlecenie dodatkowej opinii innemu biegłemu, zweryfikować zasadność stawianych zarzutów. Zaniechanie organu odwoławczego w tym względzie powoduje, zdaniem skarżącej, że ocena dowodów dokonana przez ten organ była dowolna, ukierunkowana na utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Tym bardziej, że organ nie wyjaśnił, dlaczego zarówno dokumentacja fotograficzna, jak i opinia biegłego z zakresu budownictwa dla oceny stanu nawierzchni były nieprzydatne do wyjaśnienia sprawy. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 3 czerwca 2015 r. uczestnicy K. Ż. i M. S. wnieśli o oddalenie skargi. K. Ż. wyjaśniła, że ocena techniczna sporządzona przez Z. G. została dołączona przez inwestorów do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Po tej ocenie dokonana została naprawa i po niej nastąpiła kontrola organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa). Zgodnie z zasadą sformułowaną w art. 54 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz 1409 ze zm.), przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego powinno być poprzedzone zawiadomieniem organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy. Wyjątki od tej zasady zawiera art. 55, określający przypadki, kiedy przystąpienie do użytkowania musi być poprzedzone decyzją administracyjną - pozwoleniem na użytkowanie. Decyzję taką wydaje organ nadzoru budowlanego na wniosek inwestora (art. 57), po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a. Przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego z pogwałceniem przedstawionych powyżej zasad jest zagrożone poważną karą finansową (art. 57 ust. 7). Zasady prowadzenia kontroli, o której mowa w art. 59a, w tym wymagania terminowe określa art. 59c-59e. Stwierdzenie w trakcie takiej kontroli nieprawidłowości skutkujących wymierzeniem kary obliguje organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na użytkowanie i przeprowadzenia postępowania naprawczego w trybie art. 51 (art. 59f ust. 6). Drugim przypadkiem, gdy organ zobowiązany jest odmówić udzielenia pozwolenia na użytkowanie i odpowiednio zastosować art. 51, jest sytuacja, gdy inwestor nie spełnił wymagań określonych w ust. 1, a także wymagań formalnych, określonych w art. 57 ust. 1-4, a dotyczących dokumentów dołączanych do wniosku o udzielenie takiego pozwolenia (art. 59 ust. 5). Powyższe oznacza, że spełnienie przez inwestora wymagań ustawowych obliguje organ nadzoru budowlanego do udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Stosownie do treści art. 59a ust. 2 pkt 1 i 2 cyt. ustawy, obowiązkowa kontrola obejmuje sprawdzenie zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu oraz zgodności takiego obiektu z projektem architektoniczno-budowlanym, w wyszczególnionym w tym przepisie zakresie, m.in. wykonania urządzeń budowlanych (pkt 2 lit. d) oraz zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniających użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem (pkt 2 lit. e). Odmowa wydania pozwolenia na użytkowanie może zatem nastąpić tylko w sytuacji jednoznacznego wykazania przez organ, że inwestor przy realizacji inwestycji dokonał naruszeń wymienionych w art. 59a ust. 2 Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu, organy orzekające w rozpoznawanej sprawie na podstawie analizy dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych prawidłowo uznały, że inwestor spełnił warunki do uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu, który to obowiązek został nałożony prawomocną decyzją PINB z dnia 29 grudnia 2003r. Inwestor przedłożył wymagane prawem dokumenty, a wyniki przeprowadzonej przez organ I instancji obowiązkowej kontroli o której mowa w art. 59a ustawy Prawo budowlane jednoznacznie wskazują, że przedmiotowy obiekt jest zgodny z projektem zagospodarowania działki i z projektem architektoniczno-budowlanym, w zakresie wyznaczonym przez ust. 2 tego przepisu. Wbrew twierdzeniom skarżącej, nie doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu wyrażonej w art. 10 § 1 Kpa. W odpowiedzi na skargę udzielonej przez organ trafnie podniesiono, że niezawiadomienie strony przeciwnej o złożonym w toku postępowania piśmie inwestorów z dnia 10.02.2015r. pozostawało bez znaczenia dla wyniku postępowania. Pismo to bowiem zawierało jedynie odniesienie się inwestorów do treści odwołania, a zatem subiektywną opinię jednej ze stron na temat tego, co napisała strona przeciwna. Ponadto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym zarzut naruszenia art. 10 § 1 Kpa przez niezawiadomienie strony o zebranym materiale dowodowym i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane naruszenie uniemożliwiało jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyroki NSA: z dnia 18 maja 2006 r., sygn. II OSK 831/05; z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn. I OSK 2572/12). Pogląd ten Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Skarżąca nie podała, jakie konkretnie okoliczności zamierzała podnieść i jakie wnioski złożyć, w szczególności w odniesieniu do twierdzeń inwestorów zawartych w piśmie z dnia 10.02.2015r. Skarżąca Wspólnota zakwestionowała stwierdzenie przez organ przepustowości kanału sanitarnego na posesji nr 27 i jakość nawierzchni w bramie przejazdowej prowadzącej do posesji nr 27A. Przepustowość przykanalika organ ustalił w oparciu o opinię biegłej mgr inż. R. K., z której wynika, że przedmiotowy przykanalik jest wystarczający do obsługi 68 mieszkań wyposażonych w umywalkę, wannę, zlewozmywak, płuczkę ustępową i pralkę automatyczną. Biegła w sposób jasny i precyzyjny przedstawiła obliczenie, na podstawie którego uznała, że przedmiotowy przykanalik będzie mógł obsługiwać 68 mieszkań, a więc liczbę znacznie przekraczającą ilość lokali mieszkalnych i innych pomieszczeń znajdujących się na obu posesjach. Opinii tej skarżąca w żaden sposób nie podważyła, zaś organ ze swej strony nie miał żadnych podstaw do powzięcia wątpliwości w zakresie poprawności tej oceny. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dowolności w ocenie organu w odniesieniu do stanu nawierzchni w bramie przejazdowej. Układ dokumentów w aktach administracyjnych sprawy może sugerować, że ocena techniczna autorstwa Z. G. została dołączona dopiero po kontroli w dniu 8.10.2014r. (KI-11, KI-13). Jednakże należy zwrócić uwagę, że organ I instancji w uzasadnieniu rozstrzygnięcia (s. 3 decyzji z dnia 3.11.2014r.) jednoznacznie stwierdził, że zalecenia mgr inż. arch. Z. G. dotyczące wymiany 10% płyt trylinki na nowe oraz połączenia zjazdu z posesji nr 27A na drogę dojazdową za pomocą nawierzchni z kostki betonowej – zostały wykonane. Uwzględniając stanowisko PINB, dokumentację fotograficzną oraz brak prezentaty organu na dokumencie wspomnianej oceny technicznej, przyjąć należy, że opinia ta została sporządzona przed dokonaniem obowiązkowej kontroli, Skarżąca zaś nie wskazuje okoliczności pozwalających na odmienną ocenę w tym zakresie. W konsekwencji kontrola w dniu 8.10.2014r. obejmowała także sprawdzenie wykonania zaleceń zawartych w przedstawionej przez inwestora ocenie technicznej. Zastrzeżenia odnośnie stanu nawierzchni w bramie przejazdowej posesji W. 27, zawarte w opinii mgr inż. J. T., sporządzonej na zlecenie skarżącej, nie mogły przesądzić o odmowie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu. Sąd podziela pogląd organu, że przejazd przez bramę nie może być oceniany według takich standardów jak dla dróg samochodowych, a takie stanowisko zaprezentował w opracowaniu J.T. Stawianie wobec przejazdu bramowego wymogów równych wymogom dla dróg samochodowych, po których pojazdy poruszają się ze znacznymi prędkościami - nie znajduje ani prawnego ani faktycznego uzasadnienia. Przedstawiona argumentacja w powiązaniu z oceną stanu nawierzchni w oparciu o wyniki kontroli wraz z dokumentacją fotograficzną, są zdaniem Sądu, w pełni wystarczające do uznania, że nawierzchnia w bramie przejazdowej posiada odpowiedni standard do użytkowania jej jako przejazdu przez bramę. W konsekwencji nie było potrzeby przeprowadzania dowodu z opinii kolejnego biegłego. Wskazać również należy, że przepisy Prawa budowlanego nie nakładają na organ obowiązku zlecenia ponownej kontroli obiektu, zwłaszcza w sytuacji braku zastrzeżeń co do kontroli przeprowadzonej w trybie art. 59a cyt. ustawy. Twierdzenia skarżącej, jakoby organ nie wyjaśnił, dlaczego opinia J. T. była nieprzydatna dla oceny stanu nawierzchni, nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Organ wyraźnie bowiem wskazał powody dla których przedłożona przez Wspólnotę ocena nie podważyła dokonanych przez organ ustaleń. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 Ppsa.