II SA/Ke 349/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Asystent sędziego Magdalena Niźnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2018 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz radcy prawnego [...]kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym VAT w kwocie 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia 22 marca 2018r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, po rozpatrzeniu wniosku A. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 10 stycznia 2018r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy pieniężnej. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia 23 marca 2016r. Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych potwierdził stronie status działacza opozycji antykomunistycznej oraz osoby represjonowanej z powodów politycznych. Wnioskiem z dnia 20 listopada 2017r. (data wpływu) A. M. zwrócił się do Urzędu o przyznanie pomocy pieniężnej z przeznaczeniem na dofinansowanie kosztów dostosowania pomieszczeń mieszkalnych do rodzaju inwalidztwa. W załączeniu przedłożył kosztorys z dnia 10 listopada 2017r. na kwotę 64.677,07 zł, dotyczący dostosowania łazienki do potrzeb osoby niepełnosprawnej. Organ, mając na uwadze fakt, że stronie decyzją z dnia 5 maja 2016r. przyznano już pomoc pieniężną na dofinansowanie kosztów dostosowania łazienki do potrzeb osoby niepełnosprawnej, pismem z dnia 13 grudnia 2017r. zwrócił się do A. M. o nadesłanie m.in.: kopii faktur VAT, imiennych paragonów, potwierdzeń zakupów internetowych, wydruków z poczty internetowej potwierdzających wykonane transakcje, dokumentujących wykorzystanie pomocy pieniężnej przyznanej uprzednio decyzją z dnia 5 maja 2016r. A. M. nie nadesłał żądanych dokumentów, ani nie wskazał innego celu pomocy pieniężnej zgodnego z przepisami ustawy z dnia 20 marca 2015r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. z 2015r. poz. 693 ze zm.). Decyzją z dnia 10 stycznia 2018r. organ odmówił A. M. przyznania pomocy pieniężnej, wskazując że na podstawie decyzji z dnia 5 maja 2016r. strona otrzymała już pomoc pieniężną w wysokości 10.000,00 zł z przeznaczeniem na m.in. dofinansowanie kosztów planowanego dostosowania łazienki do potrzeb osoby o ograniczonej sprawności ruchowej w oparciu o przedstawiony wówczas kosztorys opiewający na kwotę 18.453,00 zł. Pismem z dnia 23 stycznia 2018r. strona zwróciła się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej powyższą decyzją, wyrażając niezadowolenie z tego rozstrzygnięcia. Organ, wydając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. oraz art. 8 ustawy opisane na wstępie rozstrzygnięcie, wskazał że A. M. prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, pobiera zasiłek stały z tytułu niepełnosprawności z Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w kwocie 481 zł miesięcznie, posiada znaczny stopień niepełnosprawności. Odnosząc się do wniosku strony organ, powołując się na art. 10 ust. 5 pkt i oraz 10 ust. 6 ustawy wskazał, że z uwagi na ograniczone środki budżetowe będące w jego dyspozycji, nie ma możliwości pokrycia w całości kosztów leczenia, czy dostosowania mieszkania do potrzeb osoby niepełnosprawnej, a jedynie dofinansowuje ich realizację czy zakup. Wysokość przyznanej pomocy uzależniona jest od nakładów poniesionych przez osobę zainteresowaną, wysokości osiąganych dochodów oraz ceny dostosowania pomieszczeń mieszkalnych do rodzaju inwalidztwa czy niezbędnego leczenia. Podkreślił przy tym, że przedstawiony kosztorys nie jest dokumentem zobowiązującym ewentualnego nabywcę do realizacji wymienionych w nich usług. Wskazał ponadto, że decyzją z dnia 12 października 2017r. przyznano A. M. pomoc okresową na okres 6 miesięcy (od września 2017 r. do lutego 2018 r.) w łącznej wysokości 6.000 zł, tj. 1.000 zł miesięcznie. Stronie przyznano również bezterminowo świadczenie pieniężne, o którym mowa w ustawie (od 1 marca 2018r. jego wysokość wynosi 414,72 zł). Natomiast w oparciu o instytucję zasiłku celowego nie można żądać zaspokajania potrzeb w sposób ciągły i we wszelkich sferach, przy czym A. M. objęty jest wsparciem w wysokości ponadstandardowej. Istotą pomocy jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych – co oznacza, że pomoc ta nie może być traktowana jako stałe źródło dochodu. Biorąc pod uwagę zarówno fakultatywny charakter pomocy, jak i fakt działania w granicach uznania administracyjnego oraz uwzględniając własne możliwości finansowe, organ stwierdził, że nie jest w stanie przyznać pomocy zgodnie z oczekiwaniami. Natomiast mając na uwadze trudną sytuację materialną i zdrowotną strony uznano jego przypadek za szczególny, przyznając decyzją z dnia 5 maja 2016r. pomoc pieniężną m.in.: na dostosowanie łazienki do potrzeb osoby niepełnosprawnej w kwocie wyższej niż maksymalna kwota przewidziana w przypadku trudnej sytuacji materialnej. Obecnie nie znaleziono jednak podstaw, aby przyznać A. M. po raz kolejny pomoc pieniężną na ten sam cel. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł A. M., kwestionując decyzję z dnia 22 marca 2018r. i stwierdzenie organu, że nie wykazał przesłanki prawa materialnego oraz jest objęty wsparciem w wysokości ponadstandardowej. Podkreślił, że ani w ustawie, ani we wniosku nie wskazano, czego wymaga się od strony, brak zarazem wyłączenia możliwości składania wniosku na ten sam cel po upływie 12 miesięcy. Natomiast udzielona poprzednio pomoc w kwocie 10.000 zł nie była wystarczająca na remont i dostosowanie łazienki do potrzeb osoby niepełnosprawnej, co spowodowało konieczność złożenia drugiego wniosku. W piśmie z dnia 10 lipca 2018r. pełnomocnik skarżącego, ustanowiony z urzędu, uzupełnił zarzuty skargi wskazując na naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 7, 77 i 80 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie okoliczności sprawy oraz dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego polegające na: - nieustaleniu przez organ warunków zamieszkania skarżącego w szczególności stanu łazienki - od czego powinna być uzależniona decyzja w przedmiocie przyznania świadczenia w formie pomocy jednorazowej, - uznaniu, że fakt nieudokumentowania wykonania remontu łazienki z wykorzystaniem świadczenia (pomocy jednorazowej) w kwocie 10.000 zł przyznanego skarżącemu w 2016r. uzasadnia wydanie decyzji odmownej, podczas gdy wsparcie jednorazowe otrzymane w 2016r. zgodnie z treścią decyzji miało być przeznaczone na dofinansowanie wydatków bieżących i związanych z leczeniem oraz dostosowanie łazienki do potrzeb osoby niepełnosprawnej, - uznaniu, że powodem odmowy przyznania świadczenia w formie pomocy jednorazowej może być fakt wcześniejszego przyznania świadczenia jednorazowego ponad 12 miesiące wcześniej - podczas gdy na podstawie art. 10 ust 6 ustawy pomoc pieniężną w formie pomocy jednorazowej przyznaje się nie częściej niż raz na 12 miesięcy, a zatem fakt otrzymania w przeszłości tego rodzaju świadczenia nie determinuje decyzji odmownej, - uznaniu, że okoliczność przyznania skarżącemu świadczenia pieniężnego na podstawie art. 9 ust 1 ustawy warunkuje decyzję odmowną dotyczącą przyznania pomocy jednorazowej w oparciu o art. 10 ust. 2 pkt 5 ustawy – podczas gdy ustawa ta przewiduje różne formy wsparcia, a przyznanie jednego z nich nie uzasadnia odmowy przyznania świadczenia innego rodzaju, - uznaniu, że przyznanie pomocy jednorazowej powinno zostać poprzedzone poniesionym wydatkiem na dostosowania pomieszczeń mieszkalnych do rodzaju inwalidztwa, podczas gdy z dyspozycji art. 10 ust. 2 pkt 5 ustawy taki warunek nie wynika. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018r. poz. 1802) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018r. poz. 1302), zwanej dalej p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że rozstrzygnięcie to jest dotknięte uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie. Przedmiotem kontroli sądowej była decyzja Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, utrzymująca w mocy decyzję własną o odmowie przyznania skarżącemu pomocy pieniężnej. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 20 listopada 2017r. strona domagała się dofinansowania kosztów dostosowania pomieszczeń mieszkalnych do rodzaju inwalidztwa, przedkładając kosztorys na kwotę 64.677,07 zł dotyczący dostosowania łazienki do potrzeb osoby niepełnosprawnej. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wskazał że: - decyzją z dnia 23 marca 2016r. został potwierdzony A. M.status działacza opozycji antykomunistycznej oraz osoby represjonowanej z powodów politycznych, - na podstawie decyzji z dnia 5 maja 2016r. strona otrzymała już pomoc pieniężną w wysokości 10.000,00 zł z przeznaczeniem na m.in. dofinansowanie kosztów planowanego dostosowania łazienki do potrzeb osoby o ograniczonej sprawności ruchowej, - A. M. objęty jest wsparciem w wysokości ponadstandardowej (decyzją z dnia 12 października 2017r. przyznano stronie pomoc okresową na okres 6 miesięcy w wysokości 1.000 zł miesięcznie, przyznano również bezterminowo świadczenie pieniężne, o którym mowa w ustawie, przy czym od 1 marca 2018r. jego wysokość wynosi 414,72 zł), - z uwagi na ograniczone środki budżetowe będące w dyspozycji organu, nie ma możliwości pokrycia w całości kosztów leczenia czy dostosowania mieszkania do potrzeb osoby niepełnosprawnej, jedynie dofinansowuje się ich realizację czy zakup, - wysokość przyznanej pomocy uzależniona jest od nakładów poniesionych przez osobę zainteresowaną, wysokości osiąganych dochodów oraz ceny dostosowania pomieszczeń mieszkalnych do rodzaju inwalidztwa czy niezbędnego leczenia, - przedstawiony kosztorys nie jest dokumentem zobowiązującym ewentualnego nabywcę do realizacji wymienionych w nich usług, - w oparciu o instytucję zasiłku celowego (fakultatywnego) nie można żądać zaspokajania potrzeb w sposób ciągły i we wszelkich sferach. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania – art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można także pominąć treści art. 8 i art. 11 K.p.a., zgodnie z którymi postępowanie administracyjne powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a organy powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy. W konsekwencji doszło również do przekroczenia granic uznania administracyjnego – co przesądza o naruszeniu przez organ art. 10 ust. 5 – 7 ustawy z dnia 20 marca 2015r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. z 2015r. poz. 693 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Stosownie do art. 7 ustawy prawo do świadczenia pieniężnego i pomocy pieniężnej przysługuje działaczowi opozycji antykomunistycznej lub osobie represjonowanej z powodów politycznych o potwierdzonym statusie działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych, zwanym dalej "osobą uprawnioną". Z kolei zgodnie z art. 8 tej ustawy świadczenie pieniężne i pomoc pieniężną przyznaje, w drodze decyzji administracyjnej, Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, na wniosek osoby uprawnionej. W sprawie niniejszej poza sporem pozostaje, że decyzją z dnia 23 marca 2016r. (k. 46 akt sądowych) Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych potwierdził stronie status działacza opozycji antykomunistycznej oraz osoby represjonowanej z powodów politycznych – wobec czego została spełniona przesłanka z art. 7 ustawy. Z mocy art. 10 ustawy pomoc pieniężna może być przyznana osobom uprawnionym znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej lub w związku z zaistnieniem zdarzeń losowych (ust. 1). Pomoc pieniężna może być również przyznana na częściowe pokrycie kosztów zakupu wózka inwalidzkiego, sprzętu rehabilitacyjnego, przedmiotów ortopedycznych, środków pomocniczych, dostosowanie pomieszczeń mieszkalnych do rodzaju inwalidztwa oraz opłacanie pomocy pielęgnacyjnej (ust. 2). Kryteria dochodowe dla przyznania pomocy pieniężnej zostały określone w ust. 3 i 4. Z art. 10 ust. 5 w zw. z art. 10 ust. 2 ustawy wynika zasada, że w przypadku trudnej sytuacji materialnej, a także zaistnienia zdarzeń losowych oraz na częściowe pokrycie kosztów zakupu wózka inwalidzkiego, sprzętu rehabilitacyjnego, przedmiotów ortopedycznych i środków pomocniczych ułatwiających pracę i życie, a także dostosowania pomieszczeń mieszkalnych do rodzaju inwalidztwa, pomoc pieniężna jest przyznawana w formie pomocy jednorazowej (jednocześnie przepis określa warunki przyznania tej pomocy). Z kolei art. 10 ust. 6 ustawy ustanawia zasadę, że pomoc pieniężną przyznaje się nie częściej niż raz na 12 miesięcy. Wyjątek od zasad określonych w art. 10 ust. 3 – 6 ustawy ustawodawca przewidział w art. 10 ust. 7 ustawy – który stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych może przyznać pomoc pieniężną na innych warunkach niż określone w ust. 3-6a. Nie ulega przy tym wątpliwości, że w takim wypadku organ działa w granicach uznania administracyjnego. Przytoczenie zasad przyznawania pomocy pieniężnej ma zasadnicze znaczenie z punktu widzenia oceny podniesionych przez skarżącego zarzutów. W wyroku z dnia 18 maja 2005r., sygn. akt FSK 221/04 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że uzasadnienie rozstrzygnięcia organu administracji publicznej ma przedstawiać zajęte przez organ stanowisko oraz motywy, które za takim stanowiskiem przemawiają. Negatywne rozstrzygnięcie, zwłaszcza podjęte w ramach uznania administracyjnego, powinno być szczególnie przekonująco, wyczerpująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały głęboko rozważone i cenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją Lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji pozwala Sądowi uznać, że stanowisko Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nie czyni zadość powyższym wymogom – w związku z czym dotychczasowy, negatywny sposób załatwienia wniosku skarżącego, należy ocenić co najmniej jako przedwczesny. W pierwszym rzędzie należy zwrócić uwagę na okoliczność, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ powołał art. 10 ust. 7 ustawy, jedynie opisując stan faktyczny niniejszej sprawy, cyt.: "w szczególnie uzasadnionych przypadkach Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych może przyznać pomoc pieniężną na innych warunkach niż określone w ust. 3-6a cytowanej ustawy", wskazując że "dlatego też Szef Urzędu, po dokonaniu oceny sytuacji życiowej i potrzeb strony, a także uwzględniając osiągane dochody i przedłożone dokumenty w sprawie, uznał sytuację materialną i zdrowotną A. M. jako przypadek szczególny i przyznał zainteresowanemu na mocy decyzji z dnia 5 maja 2018 roku nr [...] pomoc pieniężną w wysokości 10.000,00 zł". Powołany przez organ przepis art. 10 ust. 7 ustawy odnosi się zatem wyłącznie do poprzednio wydanej decyzji, nie zaś do obecnie zaskarżonej. Ponadto, przed przytoczonym fragmentem uzasadnienia organ powołał – w sposób ogólny, bez odniesienia do konkretnych okoliczności niniejszej sprawy – treść art. 10 ust. 5 pkt 1, art. 10 ust. 6 ustawy. Tymczasem złożonemu przez stronę wnioskowi o ponowne rozpatrzenie sprawy winien odpowiadać, po stronie organu, standard wyznaczony przez zasadę dwuinstancyjności, której istotą jest wymóg dwukrotnego merytorycznego rozpoznanie sprawy – z powołaniem właściwej podstawy prawnej (por. artykuł M. Pułło, "O poziomym toku instancji w ogólnym postępowaniu administracyjnym", publ. GSP 2012/2/291-304). Mając na uwadze powyższe, uprawnione jest stwierdzenie, że w zaskarżonej decyzji nie został w istocie wskazany konkretny przepis ustawy, w oparciu o który odmówiono stronie przyznania wnioskowanej pomocy. Z uzasadnienia tego rozstrzygnięcia nie wynika również, jakimi konkretnie środkami budżetowymi dysponuje organ na pomoc uprawnionym z ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych, czy też jak przedstawia się wysokość przyznawanych świadczeń w relacji do liczby osób objętych pomocą (to jest ile osób jest objętych pomocą w wysokości od – do, powyżej i poniżej określonej wartości). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że uzasadnienie decyzji uznaniowej organu powinno precyzyjnie wskazywać nie tylko sytuację wnioskodawcy, ale również możliwości finansowe organu (m.in. ilość przeznaczonych na określony cel środków pieniężnych, którymi w danym okresie czasu dysponuje organ, ilość osób zainteresowanych uzyskaniem takiego zasiłku itp.). Wynika to z faktu, że uznanie organu jest uzależnione od wielkości przyznanych z budżetu państwa środków finansowych na tę pomoc oraz od liczby osób uprawnionych do korzystania z tej formy wsparcia i ubiegających się o nie. W związku z powyższym, w realiach rozpoznawanej sprawy nie poddaje się kontroli sądowej stanowisko organu prezentowane w uzasadnieniu decyzji o tym, że, cyt.: - "z uwagi na ograniczone środki będące w dyspozycji organu, nie ma możliwości pokrycia w całości kosztów leczenia czy dostosowania mieszkania do potrzeb osoby niepełnosprawnej, jedynie dofinansowuje się ich realizację czy zakup", - "uwzględniając własne możliwości finansowe, Szef Urzędu nie jest w stanie przyznać pomocy zgodnie z oczekiwaniami". Należy przy tym podkreślić, że działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza – jak wynika z art. 7 K.p.a. – załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Organ administracji korzystający z uznania administracyjnego jest obowiązany szczegółowo zbadać stan faktyczny i utrwalić w aktach wyniki postępowania dowodowego - który to wymóg, w odniesieniu do możliwości finansowych Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, nie został spełniony w niniejszej sprawie. W tym kontekście, dla oceny kwestii związanych z uznaniem administracyjnym niewystarczające były wskazane przez organ kwestie związane z: - otrzymaniem przez stronę pomocy pieniężnej w wysokości 10.000,00 zł z przeznaczeniem na m.in. dofinansowanie kosztów planowanego dostosowania łazienki do potrzeb osoby o ograniczonej sprawności ruchowej – na podstawie decyzji z dnia 5 maja 2016r. (k. 38 akt sądowych), - przedstawionym przy wniosku kosztorysem – który, zdaniem organu, nie jest dokumentem zobowiązującym ewentualnego nabywcę do realizacji wymienionych w nich usług. Podsumowując stwierdzić trzeba, że brak wskazania konkretnej podstawy materialnoprawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz brak należytego umotywowania stanowiska organu uniemożliwia zweryfikowanie prawidłowości motywów jakimi kierował się organ przy podjęciu decyzji. Rozstrzygając ponownie sprawę organ powinien wydać decyzję eliminującą wskazane uchybienia, mając na uwadze, że uznaniowy charakter rozstrzygnięcia obliguje do uwzględnienia słusznego interesu wnioskodawcy, o ile nie koliduje to z interesem społecznym i nie przekracza możliwości organu wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków finansowych. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w pkt. I sentencji wyroku – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) p.p.s.a. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł jak pkt. II wyroku - na podstawie § 2 pkt 1, § 4 ust. 1, § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016r. poz. 1715 ze zm.) w związku z art. 250 p.p.s.a.