II SA/Ke 35/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2010 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.S. na akt Prezydenta Miasta z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 8 marca 2007 r. K.S. zwrócił się do Prezydenta Miasta o zwrot opłaty za wydanie karty pojazdu podnosząc, że w okresie pobierania zawyżonej opłaty w kwocie 500 zł zarejestrował kilkadziesiąt pojazdów. Aktualnie natomiast po wydaniu wyroku przez Trybunał Konstytucyjny opłata została obniżona, dlatego zażądał zwrotu różnicy w wysokości 425 zł pomnożonej przez ilość zarejestrowanych samochodów. Po sprecyzowaniu przez skarżącego żądania poprzez wskazanie samochodów, co do których domaga się zwrotu opłaty, Prezydent Miasta wydał rozstrzygnięcie z dnia [...], którym odmówił K.S. zwrotu opłaty pobranej za wydanie kart pojazdów. Powyższe rozstrzygnięcie zostało doręczone skarżącemu w dniu 18 maja 2007 r. W dniu 10 marca 2009 r. K.S. ponownie zwrócił się o zwrot opłaty za wydanie kart pojazdów. W odpowiedzi na powyższe Prezydent Miasta pismem z dnia 20 kwietnia 2009 r. poinformował skarżącego, że nie przysługuje mu zwrot opłaty za wydanie kart pojazdów. W dniu 15 grudnia 2009 r. K.S. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę domagając się wydania wyroku nakazującego Prezydentowi Miasta zwrot kwoty 11050 zł za karty pojazdów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na jej niedopuszczalność, gdyż została ona wniesiona do sądu bez uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 200 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołania lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W myśl art. 52 § 3 p.p.s.a. natomiast, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt I OPS 3/07 (ONSAiWSA 2008/2/21, POP 2008/3/45, OSP 2008/5/51, Prok.i Pr.-wkł. 2008/7-8/65, OSP 2008/7-8/89) stanął na stanowisku, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310 ze zm.), jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi do Sądu na czynność Prezydenta Miasta polegającą na odmowie zwrotu skarżącemu opłat za wydanie kart pojazdów, było wezwanie tego organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni od daty powzięcia wiadomości o wydanym akcie. Jak wynika z akt niniejszej sprawy skarżący takiego wezwania nie złożył. Po wydaniu bowiem aktu z dnia 9 maja 2007 r., skarżący dopiero pod dwóch latach ( w dniu 10 marca 2009 r.) zwrócił się ponownie o zwrot opłaty za karty pojazdów, a następnie po uzyskaniu odpowiedzi w piśmie z dnia 20 kwietnia 2009 r. wniósł skargę bezpośrednio do Sądu. Mając zatem na uwadze, że w niniejszej sprawie nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia przysługujące skarżącemu przed organami administracji, niniejszą skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.