II SA/Ke 351/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal,, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Pomocnik sekretarza sądowego Izabela Suchenia, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 września 2007r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie wymeldowania I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na rzecz adwokata M. M. kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa i 80/100) złotych, w tym 52,80 (pięćdziesiąt dwa i 80/100) złotych VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania H. S. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...] orzekającej odmowę wymeldowania W. S. z pobytu czasowego trwającego ponad 3 miesiące w lokalu przy ul. Ć., na podstawie art. 15 ust. 2, art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz. U. Nr 139/2006, poz. 993 ze zm./ oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Powyższy przepis wyczerpująco określa sytuacje, w której dopuszczalne jest wymeldowanie osoby bez jej oświadczenia woli i stanowi on wyjątek od ogólnej reguły działania organów ewidencyjnych wyłącznie na wniosek osób wykonujących własny obowiązek meldunkowy. W sprawie bezspornym jest, iż W. S. przebywa w lokalu przy ul. Ć., gdzie zameldowana jest na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące. Powyższe wynika z twierdzeń H. S., B. S. oraz W. S. Z informacji uzyskanych w Urzędzie Miasta wynika, iż W. S. dokonuje obowiązku zameldowania na pobyt czasowy począwszy od dnia [...]. Skoro zatem faktyczne przebywanie W. S. w w/w lokalu zostało w sposób jednoznaczny potwierdzone, organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji organu I instancji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł H. S., zarzucając, iż jest ona bezprawna i bezzasadna czego "uzasadnieniem jest cały czas fałszowanie dokumentów bowiem już w urzędzie miasta odmówiono mi przyjęcia dokumentów potwierdzających tan faktyczny". Skarżący zarzucił również, iż nie powiadomiono go o tym, że sprawa jest już w II instancji a być może dostarczyłby dowody. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie wskazać należy, iż zameldowanie ma na celu wyłącznie odzwierciedlenie w urzędowej ewidencji faktycznego pobytu danej osoby. Nie jest ono zależne od tytułu prawnego do lokalu ani nie rodzi do niego żadnego prawa. Stosownie do przepisów ustawy z dnia 12 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych / Dz. U. Nr 139 za 2006r. poz. 993 z późniejszymi zmianami/ ustawodawca wprowadził obowiązek meldunkowy, który to obowiązek polega zarówno na zameldowaniu się jak i na wymeldowaniu z miejsca pobytu stałego lub czasowego. Zgodnie z art.15 ust. 1 ustawy, osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Jeżeli pomimo faktycznego opuszczenia lokalu osoba wyprowadzająca się nie dopełniła obowiązku wymeldowania organ może wydać decyzję o wymeldowaniu zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy. Tak więc z treści tego przepisu wynika, iż przesłanką wydania decyzji wymeldowującej jest ustalenie, że osoba podlegająca wymeldowaniu dobrowolnie opuściła lokal i nie ma zamiaru w nim dalej zamieszkiwać. Tymczasem w niniejszej sprawie okolicznością bezsporną w zasadzie było to, że W. S. cały czas przebywa w lokalu w którym jest zameldowana. Co prawda skarżący odmówił podpisania się pod swoimi zeznaniami złożonymi na rozprawie w dniu [...], w których powyższą okoliczność przyznał, zeznając m. in. że "Teściowa zamieszkuje cały czas w tym lokalu, odkąd jest zameldowana na pobyt czasowy", jednakże jak to wynika z uczynionej przez niego na tym protokole adnotacji, powodem niepodpisania protokołu było to, że nie ujęto w nim całych jego zeznań a mianowicie dotyczących groźby zabójstwa. Fakt zamieszkiwania W. S. w przedmiotowym lokalu potwierdziła w swoich zeznaniach B. S. a także przesłuchana w miejscu zamieszkania sama zainteresowana W. S. W świetle tych dowodów słusznie zatem organ przyjął, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki do dokonania czynności wymeldowania. Inne okoliczności a w szczególności spór pomiędzy właścicielami lokalu, w którym przebywa zameldowana osoba /tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie/ nie mogą być badane przez organ ewidencyjny. Jeżeli współwłaściciel lokalu kwestionuje legalność pobytu w nim jakiejś osoby, to może wystąpić do sądu powszechnego ze stosownym powództwem. Odnosząc się do zawartego w skardze zarzutu fałszowania dokumentów, którego skarżący upatruje w odmowie przyjęcia przez organ I instancji dokumentów, to wskazać należy, iż odmowa przyjęcia w poczet dowodów dokumentów nie może być uznana za ich fałszowanie. Ponadto, jak to wynika z treści odwołania, skarżącemu odmówiono dołączenia do akt dokumentu ze Spółdzielni Mieszkaniowej, który to dokument został przez niego dołączony do odwołania i ostatecznie znajduje się w aktach sprawy. Mając na uwadze, iż w sprawie o wymeldowanie organ bada tylko to, czy osoba, która ma być wymeldowana opuściła miejsce dotychczasowego zamieszkania, organ I instancji władny był uznać, iż pismo Spółdzielni Mieszkaniowej nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy. Z kolei odnośnie zarzutu H. S., że nie został on zawiadomiony o postępowaniu przed organem II instancji stwierdzić należy, iż uchybienie to nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, skoro materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji, świadczący jednoznacznie o tym, iż W. S. cały czas zamieszkuje przy ul. Ć., był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy i nowe dowody / których skarżący nawet w skardze nie wskazuje/ niczego istotnego do sprawy wnieść by nie mogły. W konkluzji należy stwierdzić, że zarówno sposób przeprowadzenia postępowania dowodowego jak i dokonana przez organ ocena dowodów zebranych w sprawie nie budzi zastrzeżeń, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu, dlatego też skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 cytowanej ustawy oraz § 19, 20 oraz § 18 ust. 1 pkt 1 c Rozporządzenia Ministra sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu / Dz. U. Nr 163 za 2002r. poz. 163 ze zm./. ----------------------- 3