II SA/Ke 353/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędzia WSA Ewa Rojek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2011r. sprawy ze skargi E. H. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2010 oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach, po rozpoznaniu odwołania E.H., utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] o odmowie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2010. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w dniu 19 kwietnia 2010 r. do organu I instancji wpłynął wniosek E.H. o przyznanie płatności na rok 2010 z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW), w którym skarżący zadeklarował na obszarach ONW użytkowanie jednej działki rolnej oznaczonej literą D, położonej na działce ewidencyjnej w obrębie W., gmina B. (powiat s., województwo s.), o łącznej powierzchni 1,52 ha, przy czym organ I instancji opisaną wyżej decyzją z dnia [...] odmówił skarżącemu przyznania pomocy finansowej. Rozpoznając odwołanie od tej decyzji organ II instancji wskazał, że stosownie do treści art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem Europejskiego Fundusz Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, szczegółowe warunki i tryb udzielania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, (zwanych obszarami ONW) oraz przestrzenny zasięg wdrażania tego działania określają przepisy Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r. Nr 40 poz. 329 ze zm.) oraz przepisy unijne, które organ szczegółowo przytoczył. Przytaczając treść przepisów art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz § 2 pkt 2 i § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. organ odwoławczy wskazał, że E.H. w złożonym wniosku ubiegał się o przyznanie płatności ONW dla działki rolnej D położonej na obszarach niewymienionych w załączniku do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 sierpnia 2009 r. Wobec powyższego organ II instancji uznał, że działka rolna D położona na działce ewidencyjnej nr 528 w obrębie W., gmina B. (powiat s., woj. s.) nie jest położona na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania wymienionych w załączniku do Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r., co oznacza, że E.H. nie przysługuje pomoc finansowa z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2010. Odnosząc się do zarzutów odwołania zarzucającego organowi I instancji oportunizm polegający na oparciu rozstrzygnięcia na treści § 2 ust. 2 rozporządzenia z dnia 11 marca 2009 r. organ II instancji wskazał, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. nie mógł wydać decyzji na korzyść rolnika, gdyż przepisy prawa krajowego i unijnego nie dopuszczają jakiejkolwiek uznaniowości w ustaleniu prawa do przyznania płatności ONW. Uznaniowość prowadziłaby bowiem do nierównego traktowania producentów spełniających takie same warunki, co stałoby w sprzeczności z bezwzględnie obowiązującymi przepisami oraz jedną z naczelnych zasad Unii Europejskiej, tj. zasadą konkurencyjności. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach E. H., podnosząc, że nieprawdziwe jest stwierdzenie przez organy administracji, iż załącznik do rozporządzenia MRiRW z dnia 11 marca 2009 r. nie ujmuje w załączniku obszaru, na którym leży jego działka, bowiem w gminie B., województwo świętokrzyskie jest wyszczególniony J. W.. Ponadto skarżący zarzucił, że brak przytaczania w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji zmian w przepisach oraz pomijanie konkretnych dzienników ustaw, w których ta zmiana jest zamieszczona, jest sprzeczne z obowiązującym porządkiem prawnym. Zauważył ponadto, że zmian w przepisach jest tak dużo, że "kto by za nimi nadążył, robione w pospiechu powodują chaos". Po przytoczeniu fragmentów § 3 ust. 5, § 9 ust. 6 pkt 2 i § 17 rozporządzenia, bez wskazania jakie rozporządzenia cytuje, skarżący stwierdził, że "próba ujednolicenia tego tekstu graniczy z cudem. Prawo powinno być jasne i zrozumiałe. Przepis, który ma wady prawne powinien być ze względów formalnych odrzucony. (...) Sąd może wydać wyrok wbrew zapisanej normie prawnej w wypadku, gdy uzna że ta norma prawna narusza interes społeczny". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w pisemnych motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Bezsporny w niniejszej sprawie pozostaje fakt, że E. H. wnioskiem z dnia 19 kwietnia 2010 r. zwrócił się o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2010, przy czym do płatności zadeklarował użytkowanie jednej działki rolnej oznaczonej literą D, położonej w miejscowości J., gmina B., obręb ewidencyjny W., powiat s., woj. s. o łącznej powierzchni 1,52 ha. Materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej sprawie stanowiły przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, dalej przytaczane jako rozporządzenie z 11 marca 2009 r. (Dz. U. Nr 40/09 poz. 329 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym po nowelizacji, która nastąpiła Rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 sierpnia 2009 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, dalej rozporządzenie zmieniające z 18 sierpnia 2009 r. (Dz. U z 2009 r. Nr 138 poz. 1127). Stosownie do treści § 2 pkt 2 cyt. rozporządzenia z dnia 11 marca 2009 r. płatność ONW przysługuje rolnikowi w rozumieniu przepisów art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, zwanemu dalej rolnikiem, jeżeli łączna powierzchnia posiadanych przez niego działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwanej dalej "działkami rolnymi", lub ich części, położonych na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, zwanej dalej "obszarami ONW", na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009 - wynosi co najmniej 1 ha. Zgodnie natomiast z § 3 ust. 2 cyt. rozporządzenia, płatność ONW jest przyznawana rolnikowi do działek rolnych lub ich części położonych na obszarach ONW, użytkowanych jako grunty orne, sady oraz trwałe użytki zielone, przy czym wykaz obszarów ONW zaliczonych do poszczególnych typów jest określony w załączniku do rozporządzenia w brzmieniu określonym w załączniku do rozporządzenia z dnia 18 sierpnia 2009 r. (§ 3 ust. 5 rozporządzenia z dnia 11 marca 2009 r. w zw. z § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 18 sierpnia 2009 r.). Podkreślić należy, że organy administracji stosują przepisy prawa materialnego obowiązujące w dacie wydania decyzji, przy czym przepisy te decydują również o tym, czy i w jakim zakresie organ ten powinien ewentualnie zastosować przepisy dawniejsze. Mając na uwadze powyższe rozważania wskazać należy, że zarówno w dacie złożenia przez E. H. wniosku o przyznanie pomocy finansowej, jak i w dacie wydania zaskarżonej decyzji, zadeklarowana przez niego działka rolna nr 528 położona w miejscowości J., obręb W., gmina B. (powiat s., woj. świętokrzyskie), według załącznika do rozporządzania z dnia 11 marca 2009 r. w brzmieniu nadanym temu załącznikowi przez rozporządzenie zmieniające z dnia 18 sierpnia 2009 r. (które to brzmienie obowiązywało od dnia 28 sierpnia 2009 r.) - nie jest zaliczana do obszarów o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Wbrew więc twierdzeniu zaprezentowanemu w skardze, wskazany załącznik do rozporządzenia z 11 marca 2009 r., nie obejmował obszaru obrębu W. w gminie B., w którym to obrębie znajduje się działka nr ewidencyjny 528 zadeklarowana w przedmiotowym wniosku o płatność. Błąd w ocenie przez skarżącego stanu prawnego dotyczącego wskazanej kwestii wynikł natomiast stąd, że powołując się na załącznik do rozporządzenia z 11 marca 2009 r., nie uwzględnia on faktu znowelizowania tego załącznika rozporządzeniem zmieniającym z 18 sierpnia 2009 r. Świadczy o tym w szczególności załączony do skargi fragment załącznika do rozporządzenia z 11 marca 2009 r., gdzie wymieniony jest obręb J. w gminie B.. Jest to jednak fragment załącznika do rozporządzenia z 11 marca 2009 r. w pierwotnym brzmieniu opublikowanym w Dzienniku Ustaw Nr 40 z 2009 r. poz. 329, co widoczne jest w górnej części k. 13 akt sprawy. Organy administracji zatem, wydając rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie były zobligowane do stosowania przepisów aktualnie obowiązujących, na podstawie których nie było możliwe przyznanie skarżącemu pomocy, jakiej się domagał. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego niejasności i niezrozumiałości przepisów prawa, zwłaszcza tych, które ulegają nowelizacji należy zauważyć, że sposób znowelizowania mających w sprawie zastosowanie przepisów, nie odbiega w żadnym stopniu od standardów wynikających z rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100/02 poz. 908), choć istotnie zasady te mogą wydawać się niezrozumiałe dla osób nie dysponujących odpowiednią wiedzą prawniczą, do których prawdopodobnie zalicza się autor skargi. Wskazana ocena zastosowanych w sprawie przepisów powoduje, że bezprzedmiotowe są zarzuty i wnioski skarżącego domagającego się odmowy ich zastosowania. Ma natomiast rację skarżący, o ile zarzuca organowi II instancji brak powołania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zmian w przepisach z powołaniem konkretnych dzienników ustaw, w których ta zmiana jest zamieszczona. W całym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie zostało bowiem przytoczone rozporządzenie zmieniające z 18 sierpnia 2009 r., ani też Dziennik Ustaw Nr 138 z 2009 r. poz. 1127, gdzie zostało ono opublikowane. To jednak naruszenie przepisów postępowania, a konkretnie art. 107 § 3 kpa nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, skoro obwiązujące przepisy zostały jednak przez organy administracji zastosowane. Dlatego, stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wskazane naruszenie nie mogło spowodować uwzględnienia skargi. Uwzględniając powyższe rozważania należy stwierdzić, że ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, skarga podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.