II SA/Ke 354/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Detka po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. N. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Moderacji Rolnictwa w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nadmiernie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2006 postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Decyzją z [...] nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. po rozpatrzeniu odwołania E. N., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 10 ust. 2 oraz art. 29 ust. 1, 2 i 8 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. z 28 stycznia 2014 r. ustalającą kwotę nadmiernie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w łącznej wysokości 80.032,26 zł, uzyskanych na mocy decyzji wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. z 3 listopada 2006 r. o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2006. Wyrokiem z 18 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Ke 354/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę E. N. na ww. decyzję. Dnia 22 sierpnia 2014 r. skarżąca złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, a pismem datowanym na 18 listopada 2014 r. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku E. N. podniosła, że wykonanie decyzji z 18 marca 2014 r. spowodowałoby trudny do odwrócenia skutek w postaci jej zubożenia, a wręcz oznaczałoby utratę płynności finansowej i środków utrzymania skarżącej i jej najbliższych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, iż to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, że spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Rozstrzygając wniosek w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko w sytuacji zaistnienia tych przesłanek, sąd ma podstawę do uwzględnienia wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W ocenie Sądu wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Nie ulega wątpliwości, że w omawianym przepisie chodzi o skutki o charakterze potencjalnym. Nie jest wymagane, żeby one rzeczywiście wystąpiły. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia ("zachodzi niebezpieczeństwo"), czyli można się ich spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i tytułu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy w sądzie administracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2012 r. sygn. akt II GSK 2434/11, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl) W ocenie Sądu wysoka kwota ustalonych zaskarżoną decyzją nadmiernie pobranych płatności bezpośrednich do grunt rolnych w łącznej wysokości 80.032,26 zł wraz z obowiązkiem ich zwrotu, w zestawieniu z argumentami przytoczonymi we wniosku tj. ryzykiem utraty płynności finansowej oraz środków utrzymania skarżącej i jej rodziny prowadzi do wniosku, że E. N. uprawdopodobniła wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Reasumując stwierdzić należy, że istniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym orzeczono jak w sentencji.