II SA/Ke 359/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka,, Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Asystent sędziego Sergiusz Leydo, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 lipca 2010 r. sprawy ze skargi V. A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania firmy B. Sp. z o.o. w K. od decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Firmie A. Sp. z o.o. w W., pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-handlowo-usługowego z instalacjami wewnętrznymi i garażem podziemnym na działce Nr 483 przy ul. S. w K., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdyż rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. W uzasadnieniu tej decyzji organ II instancji przedstawił przebieg postępowania, które zostało wszczęte na skutek wniosku A. Sp. z o.o. w W. z dnia 30 grudnia 2009 r. W toku postępowania inwestor uzupełnił projekt budowlany stosownie do postanowienia Prezydenta Miasta K. z dnia [...] nakładającego obowiązek uzupełnienia tego projektu o wymienione w postanowieniu elementy. W dniu 8 lutego 2010 r., dopuszczony do udziału w postępowaniu uczestnik, B. Sp. z o.o. w K. – nabywca nieruchomości oznaczonych nr 481 i 482 położonych w sąsiedztwie inwestycji, złożył zastrzeżenia do projektu wraz z wnioskiem o zawieszenie postępowania, z uwagi na toczące się postępowanie w sprawie ustanowienia służebności drogi koniecznej przez działkę Nr 483 na rzecz właścicieli działek Nr 481 i 482. W odpowiedzi na ten wniosek inwestor przedłożył kserokopie aktu notarialnego z dnia 12 października 2009 r. ustanawiającego służebność gruntową polegającą na prawie przejazdu dla celów przeciwpożarowy przez nieruchomość oznaczoną Nr 483 na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości Nr 481 i 482 i przez nieruchomość oznaczoną Nr 481 i 482 na rzecz każdoczesnego właściciela lub wieczystego użytkownika nieruchomości Nr 483. Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta K. odmówił zawieszenia postępowania, a następnie przytoczoną na wstępie decyzją zatwierdził przedłożony projekt budowlany i udzielił wnioskowanego pozwolenia na budowę. W tak ustalonym stanie faktycznym organ II instancji po przytoczeniu treści art. 35 ust. 1 prawa budowlanego wyjaśnił, że ponieważ dla przedmiotowego terenu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu "K. CENTRUM – OBSZAR 1.2 – SOLNA" uchwalony Uchwałą Rady Miejskiej w K. Nr XLI/1014/2009 z dnia 19 października 2009 r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia 27 listopada 2009 r. Nr 503 poz. 3689, to organ rozpatrujący wniosek inwestora winien ocenić zgodność projektowanej inwestycji z ustaleniami tego planu. W tym zakresie organ II instancji wyjaśnił, że budowa drogi stanowiącej dojazd i dojście do działek Nr 481 i 482 przez działkę Nr 483 wynika z obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym organ I instancji miała obowiązek sprawdzić, czy Inwestor posiada ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę zjazdu publicznego z ul. S. oraz drogi stanowiącej dojazd i dojście do działek Nr 481 i 482 na działce Nr 483 lub zobowiązać Inwestora do objęcia wnioskiem zarówno drogi jak i zjazdu, co było niezbędne dla oceny prawidłowości planowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto ze względu na treść art. 35 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego, droga i zjazd winny posiadać parametry wynikające z przepisów w tym techniczno budowlanych oraz parametry drogi pożarowej, które wynikają z przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, z uwzględnieniem faktu, iż droga ta znajduje się częściowo na stropie garażu podziemnego projektowanego budynku. Wskazane wymagania dotyczą również parametrów przejazdu bramowego, przez który ma być urządzona droga i dojście na dziedziniec budynku Inwestora, jak również do działek Nr 481 i 482. W konsekwencji Inwestor powinien uzyskać nowe uzgodnienie projektowanej inwestycji z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Wojewoda zauważył też, że wniosek Inwestora z dnia 30 grudnia 2009 r. nie obejmuje przyłączy do projektowanego budynku, przez co wyjaśnienie wymaga zapis legendy zawarty na rysunku projektu zagospodarowania, dotyczących projektowanych przyłączy: kanalizacji deszczowej, kanalizacji sanitarnej, wodociągowego oraz istniejącej kanalizacji deszczowej do usunięcia. Ponadto ewentualna rozbiórka w/w odcinka kanału deszczowego wymaga zgody jego właściciela, a sposób odprowadzenia wód opadowych z terenów obsługiwanych tym odcinkiem kanału winien być określony przez Miejski Zarząd Dróg w K.. Kolejne naruszenie przepisów dostrzeżone przez organ II instancji dotyczyło niepełnego określenia obszaru oddziaływania planowanej inwestycji. Określony w Decyzji obszar ograniczony do działek nr 480 i 482 pomijał działki nr: - 481 dla której obowiązujący na tym terenie plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego ustanawia dostęp do drogi publicznej przez działkę inwestora, - 479 , 474/1, 472 i 511, - 468 pozostającej we współużytkowaniu wieczystym członków wspólnoty mieszkaniowej, co do której to nieruchomości ze względu na wysokość projektowanego budynku, jego odległość od granicy działki oraz usytuowanie względem stron świata – powinno zostać rozważone, czy ci współużytkownicy wieczyści nie powinni być stronami przedmiotowego postępowania. Ewentualne pozbawienie ich bowiem udziału w tym postępowaniu, wymagało by bowiem dokonania stosownych analiz wynikających z przepisów § 13, § 60 i 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wojewoda zauważył także, że osoba, która wykonała charakterystykę energetyczną budynku, która jest elementem projektu budowlanego (co wynika z treści § 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego), powinna przedłożyć wymagane przepisami art. 33 ust. 2 pkt 1 prawa budowlanego zaświadczenie o którym mowa w art. 12 ust. 7 prawa budowlanego aktualne na dzień 18 stycznia 2010 r. oraz określone w art. 20 ust. 4 tej ustawy oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. W związku z projektowaną wewnętrzną instalacją telefoniczną, do projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji Inwestor powinien dołączyć oświadczenie właściwej jednostki o warunkach przyłączenia obiektu do sieci telekomunikacyjnych, stosownie do treści art. 34 ust. 3 pkt 3 ppkt a prawa budowlanego. Na koniec Wojewoda stwierdził, że pozostałe zarzuty odwołania zostaną uwzględnione przez organ I instancji w ponownym postępowaniu. W skardze od powyższego rozstrzygnięcia A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości z uwagi na naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynika sprawy, tj. naruszenie art. 7, 8, 77, 107 § 3 i 127 § 2 kpa poprzez wadliwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji nieprawidłowe ustalenia faktyczne, jak również poprzez nierozpatrzenie większości zarzutów odwołania i zlecenie ich rozpatrzenia organowi I instancji oraz naruszenie art. 138 § 2 w zw. z art. 136 kpa poprzez przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, mimo braku podstaw do zastosowania art. 138 § 2 kpa. Ponadto skarżąc spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. § 12 ust. 2 pkt 10 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "K. Centrum – Obszar 1.2 Centrum Solna" uchwalonego przez Radę Miejską w K. w dniu 27 listopada 2009 r. poprzez jego błędną wykładnię tj. przyjęcie, że z ustaleń planu miejscowego wynika obowiązek zaprojektowania i wybudowania przez skarżącego dojazdu do działek sąsiednich. W uzasadnieniu skargi jej autor wyraził pogląd, że nieprawdziwym i bezzasadnym jest twierdzenie organu II instancji, iż na Inwestorze ciąży obowiązek zaprojektowania i budowy drogi stanowiącej dojazd i dojście do działek nr 481 i 482. Wynika to z treści § 20 ust. 2 pkt 10 powołanego planu miejscowego, który nie nakazuje budowy drogi stanowiącej dojazd i dojście do działek nr 481 i 482, lecz określa jedynie zasady obsługi komunikacyjnej i stwierdza m. in., że obsługa komunikacyjna działki nr 481 z ulicy S. przewidziana została poprzez działkę nr 482 i 483, natomiast obsługa komunikacyjna działki nr 482 poprzez działkę nr 483. Oznacza to, że ta obsługa komunikacyjna powinna być rozpatrywana w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę obiektów na działkach nr 481 i 482, a nie w przedmiotowym postępowaniu. Inwestorem wskazanych dróg winien być natomiast inwestor zamierzenia na działkach sąsiednich. Zagospodarowanie działki 483 powinno bowiem jedynie umożliwiać zbudowanie urządzenia drogi i włączenia drogowego dla dojazdu do działek nr 482 i 483. Ponadto plan miejscowy nie określa kolejności realizacji inwestycji na terenie oznaczonym symbolem UM2, a uzależnianie wydania pozwolenia na budowę inwestycji na działce nr 483 od zaprojektowania i budowy zjazdu i drogi dojazdowej do działek nr 481 i 482 stoi w oczywistej sprzeczności z przepisami prawa budowlanego oraz § 20 ust. 2 pkt 10 planu miejscowego. Odnośnie zastrzeżenia Wojewody co do braku zapisu legendy na rysunku projektu zagospodarowania dotyczącego projektowanych przyłączy kanalizacji deszczowej, sanitarnej wodociągowej oraz istniejącej kanalizacji deszczowej do usunięcia, skarżący wyjaśnił, że rysunki nr 101a mają charakter uzupełniający i wyjaśniający trasy przebiegu przyłączy i dotyczą przyłączy nie objętych wnioskiem inwestora o pozwolenie na budowę, gdyż są przedmiotem stosownych zgłoszeń wymaganych prawem. Odnośnie zarzutu organu II instancji co do potrzeby uzyskania zgody właściciela kanału deszczowego na jego rozbiórkę i określenia sposobu odprowadzania wód opadowych z terenów obsługiwanych tym odcinkiem kanału przez Miejski Zarząd Dróg w K., skarżący zauważył, że posiada warunki techniczne na odprowadzenie wód deszczowych zawarte w piśmie z dnia 29 września 2009 r. dołączonym do projektu budowlanego, gdzie określone zostały również warunki likwidacji i przebudowy kolidujących odcinków kanalizacji deszczowej. Wynika stąd, że inwestor posiada zgodę MZD w K. na rozbiórkę przedmiotowego kanału. Odnosząc się do poglądu Wojewody co do oddziaływania przedmiotowej inwestycji na działki nr 481, 479, 474/1, 472 i 511 oraz potrzeby rozważenia, czy obszar oddziaływania tej inwestycji nie obejmuje również działki nr 468, autor skargi zarzucił, że przy takim twierdzeniu organ powinien był określić, jakie ograniczenia w zagospodarowaniu powyższych działek wprowadza projektowana zabudowa, o czym stanowi art. 3 pkt 20 prawa budowlanego. Skarżący zakwestionował również potrzebę dołączenia do projektu budowlanego oświadczenia, o którym mowa w art. 20 ust. 4 prawa budowlanego, przez osobę uprawnioną do sporządzenia świadectwa charakterystyki energetycznej budynku, ponieważ charakterystyka energetyczna budynku zawarta w projekcie budowlanym nie jest świadectwem charakterystyki energetycznej budynku. Świadectwo takie jest bowiem sporządzane dla budynków istniejących, a nie dla obiektów projektowanych. Osoby uprawnione do sporządzania świadectw charakterystyki energetycznej budynku nie są zaliczane w myśl przepisów prawa budowlanego do projektantów, w związku z czym nie stosuje się do nich obowiązków określonych w art. 20 ust. 4 prawa budowlanego. Uzasadniając zarzut braku rozpatrzenia przez Wojewodę wszystkich zarzutów odwołania, skarżąca spółka podniosła, że zarówno uprawnionym jak i zobowiązanym do rozpatrzenia wszystkich takich zarzutów jest organ II instancji, który nie może dokonać "delegacji" swoich obowiązków na rzecz organu I instancji. W efekcie organ II instancji w trakcie postępowania odwoławczego nie przeprowadził - stosownie do treści art. 136 kpa - dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, ani nie zlecił przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję, mimo że w tym trybie mógł wyjaśnić wszystkie wątpliwości i uzupełnić dowody. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153/2002 poz. 1269 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji sprawowana jest w granicach sprawy, przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 138 § 2 kpa, który był podstawą prawną zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Dopuszczalność wydania przez organ odwoławczy tego typu decyzji jest ograniczona przez to, że art. 138 §2 w zw. z art. 136 kpa przyjmują jako przesłankę wydania takiej decyzji określony zakres czynności postępowania wyjaśniającego, a mianowicie "rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części". Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy postępowanie zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego, a zatem gdy: a). organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego lub b). postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone, ale w rażący sposób naruszono w nim przepisy procesowe (np. stronę pozbawiono możliwości udziału w postępowaniu) – por. B. Adamiak (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. 7 wyd., Warszawa 2005, Art. 138 Nb 8). Ta ostatnia sytuacja miała, zdaniem Sądu miejsce w niniejszej sprawie. Wojewoda uzasadniając uchylenie decyzji organu I instancji do ponownego rozpatrzenia, wskazał na szereg uchybień popełnionych przez Prezydenta Miasta K. przy wydawaniu decyzji z dnia [...] Należy wyrazić pogląd, że co najmniej dwa z tych uchybień uzasadniały kasację decyzji wydanej w I instancji, ponieważ ich charakter nie pozwalał na sanowanie tych uchybień w toku postępowania wyjaśniającego przed organem II instancji, ze względu na zagrożenie naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Przechodząc do merytorycznej oceny uchybień wskazanych przez Wojewodę jako powód uchylenia przedmiotowego pozwolenia na budowę, należy stwierdzić, że organ II instancji trafnie uznał, iż określony w decyzji Prezydenta Miasta K. obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji budzi poważne wątpliwości co do jego ustalonego zasięgu, co w konsekwencji mogło doprowadzić do pozbawienia właścicieli bądź wieczystych użytkowników szeregu nieruchomości położonych w sąsiedztwie przedmiotowej nieruchomości, możliwości udziału w postępowaniu w charakterze stron. Zgodnie z art. 28 ust. 2 prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu - należy przy tym rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu (art. 3 pkt 20 prawa budowlanego). Wbrew lakonicznym w tym zakresie zarzutom skargi, Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w wystarczającym stopniu określił, jakie ograniczenia w zagospodarowaniu wymienionych przez niego działek może powodować projektowana zabudowa. Określił to w szczególności w odniesieniu do działki oznaczonej numerem 468, stanowiącej współużytkowanie wieczyste członków wspólnoty mieszkaniowej zabudowanej budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym. Z akt sprawy wynika, że budynek ten znajduje się w odległości ok. 16 m w kierunku północnym od projektowanego budynku o wysokości ok. 20 m, czego skarżący nie kwestionował. W związku z tym wojewoda wyjaśnił, że ewentualne pozbawienie członków tej wspólnoty mieszkaniowej udziału w niniejszym postępowaniu winno zostać poprzedzone dokonaniem stosownych analiz wynikających z przepisów § 13, 60 i 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych (Dz. U. nr 75/02 poz. 690 ze zm.). Biorąc pod uwagę treść tych przepisów należy zgodzić się z oceną Wojewody co do konieczności rozważenia wpływu przedmiotowej inwestycji na tę nieruchomość. Z wymienionych przepisów mogą bowiem wyniknąć ograniczenia w zagospodarowaniu terenu tych nieruchomości spowodowane przedmiotową inwestycją, co skutkuje niezbędnością wyjaśnienia, czy wieczyści użytkownicy działki nr 468 nie powinni być stronami kontrolowanego postępowania. Postępowanie to może bowiem dotyczyć ich interesu prawnego. Analogiczna argumentacja przemawia również za potrzebą stwierdzenia przez organ I instancji, czy w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji nie pozostają również działki oznaczone numerami 479, 474/4 i 472. Ze względu bowiem na niewielką odległość projektowanego budynku od granicy z tymi działkami, jego znaczną wysokość oraz z uwagi na przewidziany do rozbiórki odcinek kanalizacji deszczowej obsługujący działkę nr 474/1, planowana inwestycja może spowodować ograniczenia w zagospodarowaniu tych działek wynikające zwłaszcza z przepisu § 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, dotyczącego usytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. Trafnie również Wojewoda ocenił, że w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji znajduje się nieruchomość oznaczona numerem 481, do której obowiązujący na tym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustanawia dostęp od drogi publicznej przez działkę Inwestora. Wadliwie natomiast Wojewoda uznał, że pominięcie tej działki w ustalonym obszarze oddziaływania stanowi naruszenie przepisów powodujące konieczność uchylenia decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy nie zauważył bowiem, że działka nr 481 stała się w toku postępowania własnością BDP Spółki z o.o. w K., która była stroną postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją. Istotą i celem regulacji zawartej w art. 28 ust. 2 i 3 pkt 20 prawa budowlanego jest bowiem określenie stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Wskazane naruszenie przepisów postępowania nie mogło być usunięte w toku postępowania odwoławczego. W razie bowiem potwierdzenia, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji został wyznaczony wadliwie, przez co postępowanie nie zostało przeprowadzone z udziałem wszystkich stron postępowania, prowadzenie przez organ II instancji uzupełniającego postępowania wyjaśniającego doprowadziłoby do naruszenia wynikającej z art. 16 kpa zasady dwuinstancyjności. Dlatego już tylko to naruszenie przepisów popełnione przez organ I instancji i wskazane przez Wojewodę, uzasadniało w wystarczającym stopniu podjęte przez niego rozstrzygnięcie, a przez to powodowało bezzasadność skargi. Ma również rację Wojewoda wywodząc, że przed zatwierdzeniem projektu budowlanego i wydaniem pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego, inwestor winien uzyskać ostateczną decyzję na budowę zjazdu publicznego z ulicy S. na działkę nr 483, bądź objąć budowę takiego zjazdu wnioskiem w niniejszej sprawie. Wymóg uzyskania takiego pozwolenia na budowę nie może budzić wątpliwości, skoro wynika on z obowiązujących przepisów prawa. Chodzi tu o przepis art. 29 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 19/07 poz. 115 ze zm.). Zgodnie z tymi przepisami budowa zjazdu z drogi publicznej przebiega dwuetapowo. Najpierw inwestor musi uzyskać, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenie zarządcy drogi na lokalizację zjazdu. W zezwoleniu takim zamieszcza się m. in. pouczenie o obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zjazdu. W drugim etapie konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę zjazdu poprzedzone uzgodnieniem z zarządcą drogi projektu budowlanego zjazdu. W niniejszej sprawie organ I instancji ograniczył swoje rozważania zawarte w uzasadnieniu decyzji dotyczącym projektowanej obsługi komunikacyjnej, do pierwszego etapu postępowania. Stwierdził bowiem, że obsługa komunikacyjna projektowanej inwestycji ma następować zjazdami publicznymi od strony ulicy S. – wjazd do garażu podziemnego oraz wjazd na drogę przeciwpożarową na podstawie decyzji Miejskiego Zarządu Dróg z [...] Tymczasem powołana decyzja MZD w K. z dnia [...] obejmuje wprawdzie zgodę na lokalizację wskazanych dwóch zjazdów, ale nakłada obowiązek uzyskania w UM w K. pozwolenia na ich budowę po uzgodnieniu ich projektów wraz z odwodnieniem w MZD w K.. Takiego pozwolenia już jednak inwestor nie uzyskał, ani też nie objął budowy tych zjazdów wnioskiem o pozwolenie na budowę złożonym w niniejszej sprawie, choć zgodnie z art. 33 ust. 1 prawa budowlanego pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Słusznie zatem Wojewoda nakazał usunięcie tego uchybienia przez organ I instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Uzupełnienie postępowania w tym zakresie przez organ II instancji było niedopuszczalne, gdyż prowadziłoby – w razie dokonania takiego uzupełnienia - do wydania decyzji rozszerzającej zakres sprawy z rażącym naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Charakterystyczne jest, że wśród obszernych zarzutów skargi dotyczących oceny przez Wojewodę decyzji pierwszo-instancyjnej w zakresie obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji, nie znalazły się żadne zastrzeżenia i uwagi dotyczące budowy zjazdów na działkę nr 483. Wskazane wyżej naruszenia przepisów popełnione przez organ I instancji w wystarczającym stopniu uzasadniały podjęcie zaskarżonej decyzji kasacyjnej. Dlatego nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie przez Sąd niniejszej sprawy zarzucane w skardze naruszenia przez Wojewodę przepisów prawa popełnione, zdaniem skarżącego, przy ocenie i kwalifikacji pozostałych uchybień wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a także brak odniesienia się przez ten organ do wszystkich zarzutów odwołania. Nawet bowiem w razie ich rzeczywistego zaistnienia, i tak kasacja decyzji organu I instancji była zasadna z powodu opisanych wyżej naruszeń przepisów postępowania, którego dopuścił się organ I instancji. Z przedstawionych wyżej powodów uzupełniająco tylko można dodać, że na akceptację zasługuje pogląd zawarty w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co do braku w przedmiotowym projekcie budowlanym, aktualnego na dzień jego opracowania zaświadczenia, o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego osoby, która sporządziła charakterystykę energetyczną projektowanego budynku (art. 12 ust. 7 prawa budowlanego) oraz oświadczenia tej osoby o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 prawa budowlanego). Wbrew zarzutom skargi należy wywieść, że skoro charakterystyka energetyczna obiektu budowlanego, stosownie do treści § 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120/03 poz. 1133 ze zm.), jest częścią projektu budowlanego, to osobę która ją wykonała obciążają takie same obowiązki co do udokumentowania jej kwalifikacji i uprawnień do sporządzenia tej części projektu, co pozostałych autorów projektu budowlanego. Niezrozumiałe są tu wywody autora skargi sprowadzające się do twierdzenia, że skoro osoby uprawnione do sporządzania świadectwa charakterystyki energetycznej budynku nie są zaliczane w myśl przepisów prawa budowlanego do projektantów, to nie stosuje się do tych osób obowiązków określonych w art. 20 ust. 4 prawa budowlanego. W niniejszej sprawie nie chodzi bowiem o świadectwo charakterystyki energetycznej budynku (które istotnie sporządza się dla budynków już istniejących), ale o charakterystykę energetyczną obiektu budowlanego, stanowiącą część opisu technicznego, będącego elementem projektu architektoniczno-budowlanego, który sporządza się dla obiektów projektowanych. Nie ma w tej sytuacji żadnego uzasadnienia, aby osoba która sporządziła taki konieczny element projektu architektoniczno-budowlanego, była zwolniona od obowiązku obciążającego inne osoby, które sporządziły pozostałe elementy tego projektu. Zasadnie również Wojewoda zauważył, że wbrew wymogowi wynikającemu z art. 34 ust. 3 pkt 3 ppkt a prawa budowlanego, do projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji nie zostało dołączone oświadczenie właściwej jednostki o warunkach przyłączenia obiektu do sieci telekomunikacyjnych. Skoro bowiem inwestor zaprojektował wewnętrzną instalację telefoniczną, to powinien również uzyskać oświadczenie właściwej jednostki o warunkach przyłączenia tej instalacji do stacjonarnej bądź ruchomej publicznej sieci telekomunikacyjnej. Należy ponownie zauważyć, że skarżący formułując liczne zarzuty pod adresem decyzji Wojewody odnoszące się do wskazanych przez organ II instancji naruszeń prawa popełnionych przez organ I instancji, nie odniósł się w żaden sposób do braku w aktach sprawy wskazanego oświadczenia o jakim mowa w art. 34 ust. 3 pkt 3 ppkt a prawa budowlanego. Akceptując ocenę Wojewody odnośnie przedstawionych powyżej dwóch naruszeń prawa popełnionych przez organ I instancji należy dodać, że te naruszenia nie mogłyby samodzielnie spowodować wydania decyzji kasacyjnej. Ich usunięcie mogłoby bowiem nastąpić w trybie określonym w art. 136 kpa w toku postępowania odwoławczego. Ponieważ jednak wymienione wcześniej, rzeczywiście istniejące i wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji naruszenia prawa popełnione przez organ I instancji uzasadniają uchylenie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] do ponownego rozpatrzenia, nie było w sprawie możliwe uwzględnienie zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez organ odwoławczy wskazanego przepisu. Z tej samej przyczyny nie było też konieczne odnoszenie się przez Sąd do pozostałych zarzutów skargi, zmierzającej do uchylenia zaskarżonej decyzji kasacyjnej z powodu stwierdzonego przez skarżącą spółkę braku podstaw do uchylenia przedmiotowego pozwolenia na budowę. Bez względu bowiem na ocenę ich zasadności istniały w sprawie wystarczające podstawy do wydania zaskarżonej decyzji kasacyjnej. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku i jednocześnie brak jest okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu. Dlatego skarga podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.