II SA/Ke 363/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sylwester Miziołek po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. L. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi S. L. na zarządzenie zastępcze Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego p o s t a n a w i a : pozostawić wniosek bez rozpoznania. W dniu 26 kwietnia 2012r. S. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na zarządzenie zastępcze Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego. W dniu 11 czerwca 2012r. skarżący złożył wypełniony i podpisany formularz PPF, domagając się zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na zarządzenie zastępcze Wojewody z dnia [...] w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego. Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2012r. Referendarz sądowy w tut. Sądzie oddalił wniosek S. L. o zwolnienie od kosztów sądowych, wskazując w uzasadnieniu, że skarga wniesiona na zarządzenie zastępcze wojewody w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego jest rozpoznawana przez sądy administracyjne bez pobierania od skarżącego jakichkolwiek opłat. W piśmie z dnia 24 października 2013r. skarżący ponownie wniósł o przyznanie prawa pomocy, tym razem poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata Ze względu na to, że przedmiotowy wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu PPF, tut. Sąd zarządzeniem z dnia 29 października 2013r. wezwał S. L. do usunięcia tego braku i wypełnienia nadesłanego formularza w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia – pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W wyznaczonym terminie strona złożyła urzędowy formularz PPF, nie opatrując tego druku własnoręcznym podpisem oraz nie wypełniając pozycji 7.2.1, 7.2.2, 8, 9 oraz 11. Postanowieniem z dnia 15 listopada 2013r. Referendarz sądowy w tut. Sądzie oddalił wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata. W ustawowym terminie skarżący wniósł sprzeciw od ww. postanowienia, zarzucając że zostało wydane bez wezwania strony do uzupełnienia nadesłanego formularza PPF oraz jego podpisania. Zarządzeniem z dnia 31 stycznia 2014r. tut. Sąd wezwał skarżącego S. L. do uzupełnienia – w terminie 7 dni od doręczenia wezwania – złożonego w dniu 6 listopada 2013r. (data nadania) formularza urzędowego PPF poprzez: a) własnoręczne podpisanie formularza (rubryka 15) – pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012r. poz. 270 ); b) wypełnienie rubryk: - 7.2.1. "Posiadane zasoby pieniężne (oszczędności, papiery wartościowe itp. – wysokość nominalna)", - 7.2.2. Posiadane przedmioty wartościowe (należy wpisać przedmioty o wartości powyżej 300 euro), - 8 "Stan majątkowy osób pozostających ze mną we wspólnym gospodarstwie domowym, - 9 "Inne dodatkowe informacje o stanie majątkowym" - 11 "Inne dane które składający oświadczenie uważa za istotne. W wyznaczonym terminie skarżący nie uzupełnił i nie podpisał złożonego uprzednio formularza PPF, przesłał natomiast "Wniosek o sprecyzowanie niezrozumiałego wezwania z dnia 3 lutego 2014r. i o przywrócenie porządku prawnego w WSA w Kielcach", w którym wskazał na potrzebę sprecyzowania ww. wezwania poprzez określenie, do którego sądu ma się udać (bądź wysłać poprawiony druk PPF) celem uzupełnienia braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwana dalej ustawą P.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie przeciwko któremu został wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd. Jak wynika z art. 252 § 1 ustawy P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać dokładne dane o stanie majątkowym, dochodach, dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Z tego też powodu przedmiotowy wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru – o czym stanowi art. 252 § 2 ustawy P.p.s.a. Z kolei stosownie do art. 257 ustawy P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Z akt niniejszej sprawy jednoznacznie wynika, że – pomimo prawidłowego wezwania przez Sąd S. L. do uzupełnienia i podpisania nadesłanego uprzednio formularza PPF – obowiązek ten nie został wykonany w wyznaczonym terminie. Nie budzi bowiem wątpliwości, że wezwanie w tym zakresie zostało doręczone wnioskodawcy w dniu 4 lutego 2014r. (k. 174 akt sądowych), a zatem termin do wniesienia uzupełnionego formularza upłynął stronie w dniu 11 lutego 2014r. Pomimo pouczenia skarżącego o rygorze pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 257 ustawy P.p.s.a.) – w przypadku braku własnoręcznego podpisanie PPF – S. L. nie uzupełnił tego braku formalnego. Tymczasem wśród wymogów formalnych, jakie dla pism stron – a zatem także dla urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy ustanawia art. 46 § 1 ustawy P.p.s.a., znajduje się m. in. umieszczenie podpisu osoby, która to pismo wnosi (pkt 4). W rezultacie, pomimo złożenia w terminie druku PPF, jego niepodpisanie należy ocenić jako brak formalny tego rodzaju, że uniemożliwia nadanie biegu wnioskowi o przyznanie prawa pomocy. Podkreślić przy tym trzeba, że jest to kolejny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, tak więc stronie znane są zasady rozstrzygania przez Sąd w tym zakresie – na podstawie należycie wypełnionego i podpisanego formularza PPF. Oczywistym przy tym jest, że wnioskodawca winien uzupełnić braki formalne złożonego formularza w siedzibie Sądu, od którego otrzymał wezwanie w powyższym zakresie, bądź przesyłając tam uzupełniony formularz. Znamienne pozostaje, że skarżący nie miał problemu z prawidłowym wysłaniem "Wniosku o sprecyzowanie wezwania" pod odpowiedni adres tut. Sądu. Z powyższych względów nie mogła odnieść skutku podniesiona w tym piśmie argumentacja. Wskazać także trzeba, że z uzasadnienia postanowienia Referendarza sądowego z dnia 21 czerwca 2012r. S. L. powziął wiedzę o ustawowym zwolnieniu z kosztów sądowych w sprawach ze skarg na zarządzenia zastępcze wojewody w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego. Nie przeszkodziło mu to jednakże złożyć kolejnego wniosku w tym zakresie – co może nosić znamiona celowej obstrukcji procesowej. Końcowo należy przytoczyć stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który oddalając skargę S. L. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Kielcach w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 25 października 2013r. o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu (sprawa o sygn. akt II OPP 9/14), wskazał, że "skarżący podejmował w tym postępowaniu szereg działań mających na celu jego przedłużenie i uniemożliwienie wydania przez Sąd I instancji orzeczenia kończącego postępowanie. Skarżący składał liczne wnioski o zwolnienie od kosztów sądowych, w sytuacji gdy już od dnia doręczenia mu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 czerwca 2012r. uchylającego zarządzenie z dnia 31 maja 2012r. wiedział, że postępowanie to jest wolne od opłat sądowych. Skarżący złożył ponadto zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 czerwca 2012 r., które było dla niego korzystne (...). Skarżący ponadto dwukrotnie w dniu rozprawy złożył wnioski o wyłączenie wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, co skutkowało odroczeniem tych rozpraw i uniemożliwiło ich zakończenie." Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania – na podstawie art. 257 ustawy P.p.s.a.