II SA/Ke 368/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.),, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 września 2008 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy zameldowania oddala skargę. II SA/Ke 368/08 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 47 ust. 2, w zw. z art. 9 ust. 2a i 2b ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz art. 104 § 1 kpa, po rozpatrzeniu wniosku K. K. odmówił zameldowania go na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w K. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji ustalił, że skarżący wystąpił z wnioskiem o zameldowanie na pobyt stały w lokalu nr [...] położonym w K. przy ul. [...], podnosząc, że w mieszkaniu tym zameldowany jest jego syn- K. K., którego jest opiekunem prawnym. Organ I instancji podał, że budynek przy ul [...] w K. znajduje się w zasobach Spółdzielni Mieszkaniowej, zaś przydział na lokal mieszkalny nr [...] w tym budynku otrzymała D. K. (obecnie B.) w 1988 r. na warunkach lokatorskiego prawa do lokalu. Uchwałą Rady Nadzorczej Spółdzielni Mieszkaniowej w K. nr [...] z dnia [...] wykluczono D. B. z członkostwa w Spółdzielni z powodu niewywiązywania się z obowiązków uiszczania opłat za używanie lokalu. W przedmiotowym lokalu wraz z D. B. zameldowany jest jej małoletni syn K. K., nad którym na mocy postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 31 marca 2005 r. pozbawiona została władzy rodzicielskiej. Organ I instancji podkreślił, że K. K. nie zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...] w K. Przytaczając treść art. 9 ust. 2a i 2b oraz art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, Prezydent Miasta podał, że z zeznań K. K., złożonych na rozprawie administracyjnej wynika, że mieszka on w M., gm. D. W mieszkaniu przy ul. [...] chciałby się zameldować ze względu na syna K. K., który w lokalu tym zameldowany jest na pobyt stały. Organ I instancji ustalił na podstawie zeznań A. J., przedstawicielki Spółdzielni Mieszkaniowej, że D. B. zamieszkuje w przedmiotowym lokalu sama, natomiast Zarząd Spółdzielni Mieszkaniowej nie wyraża zgody na zameldowanie K. K. w tym mieszkaniu. Ponadto organ wskazał, że fakt niezamieszkiwania przez skarżącego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w K. wynika z zeznań D. B., która utrzymywała, że skarżący nigdy w tym lokalu nie mieszkał, nie ma w nim żadnych jego rzeczy, a ponadto nie zamierza wyrazić zgody na to, aby wprowadził się do tego lokalu. Jeśli chodzi o syna, D. B. wskazała, że pomimo iż pozostaje zameldowany na ul. [...], to zamieszkuje wraz z ojcem w M. pod nr [...]. Mając na uwadze powyższe organ I instancji uznał, że fakt niezamieszkiwania K. K. w przedmiotowym lokalu nie budzi wątpliwości, gdyż zeznania wszystkich uczestników postępowania były co do tego zgodne. Zameldowanie jest natomiast czynnością materialno – techniczną i może być dokonane tylko wówczas, gdy zostaną spełnione przesłanki określone w art. 10 ust. 1 ustawy ewidencji ludności, tj. ma miejsce zamieszkiwanie pod wskazanym adresem z zamiarem stałego pobytu. Dokonanie zameldowania pomimo nie spełnienia tych przesłanek uczyniłoby czynność wadliwą. W przekonaniu organu I instancji nie mogą mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia argumenty podnoszone przez K. K.: że chciałby się zameldować w mieszkaniu przy ul. [...] w K. ze względu na dziecko, że mieszkanie w M. jest zagrzybione i nie można tam przebywać oraz, że zobowiązał się do regulowania należności. Jedyną kwestią istotną, którą należało ustalić, to czy K. K. zamieszkuje w przedmiotowym lokalu, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że lokal nr [...] przy ul. [...] w [...] nie stanowi jego miejsca pobytu. Rozpoznając odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożone przez K. K., Wojewoda decyzją z dnia [...] utrzymał je w mocy. Organ II instancji ustalił, że skarżący w dniu 18 marca 2008 r. wymeldował się z pobytu stałego w M. i ubiega się o zameldowanie w lokalu przy ul. [...], gdzie zameldowana pozostaje D. B. wraz z małoletnim synem K. K. Wojewoda podkreślił, że K. K. mieszka wraz z synem w M., natomiast w lokalu, w którym chce się zameldować nigdy nie mieszkał, nie posiada tam również żadnych swoich rzeczy. Mając na uwadze powyższe organ uznał, że brak jest podstaw uzasadniających zameldowanie K. K. na pobyt stały w lokalu przy ul. [...] w K., gdyż zgodnie z przepisami ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych osoba ubiegająca się o zameldowanie powinna tam mieszkać. Zbiory meldunkowe mają bowiem odzwierciedlać stan faktyczny w zakresie pobytu osób. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach K. K., zarzucając błędy w interpretacji stanu prawnego, a w szczególności ustawy o ewidencji ludności. Skarżący podkreślił, że jego syn K. K. jest zameldowany na pobyt stały w lokalu przy ul. [...] i zgodnie z zameldowaniem został "przyporządkowany" do szkoły i opieki lekarskiej. K. K. zarzucił, że w jego opinii Urząd Miasta stwarza przeszkody w należytym wykonywaniu przez niego władzy rodzicielskiej, zamiast udzielić mu pomocy jako osobie samotnie wychowującej dziecko. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w pisemnych motywach decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonych decyzji Sąd nie dopatrzył się w postępowaniu organów obu instancji takich naruszeń prawa, które miały bądź mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji nie był kwestionowany i znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Bezspornym jest przy tym fakt niezamieszkiwania K. K. w lokalu objętym wnioskiem o zameldowanie. Sam skarżący przyznał, że aktualnie zamieszkuje wraz z synem w M., jednakże chciałby zamieszkać w K. przy ul. [...], gdyż dziecko miałoby bliżej do szkoły i na zajęcia logopedyczne. Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity - Dz. U. Nr 139/2006 poz. 993 ze zm.), przytaczanej dalej jako ustawa, ewidencja ludności polega na rejestracji danych dotyczących między innymi miejsca pobytu osób. Należy podkreślić, że zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu (art. 9 ust.2b ustawy). W myśl przepisu art. 10 ust. 1 ustawy osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Stosownie zaś do treści art. 9 ust. 2a ustawy, przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 3 miesiące należy przedstawić potwierdzenie pobytu w lokalu osoby zgłaszającej pobyt stały lub czasowy trwający ponad 3 miesiące, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, oraz do wglądu, dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego podmiotu. Z powyższych przepisów wynika, co trafnie zauważyły organy obu instancji, że warunkiem niezbędnym do zameldowania w danym lokalu, jest rzeczywiste w nim zamieszkiwanie. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy, należy podkreślić, że K. K. poprzez fakt niezamieszkiwania w lokalu przy ul. [...] w K., nie spełniał podstawowej przesłanki do dokonania czynności materialno - technicznej zameldowania, tj. nie zamieszkiwał w tym lokalu w dacie orzekania przez organy obu instancji. W tej sytuacji, odmowa jego zameldowania była obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie i dlatego obie wydane w sprawie decyzje odpowiadają prawu. Dodać przy tym należy, że z treści przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych wynika, że organy właściwe w sprawach ewidencji ludności powinny podejmować wszelkie działania w celu zapewnienia zgodności zapisów ewidencji ludności z rzeczywistym miejscem pobytu osób, na których ciąży obowiązek zameldowania lub wymeldowania. Istotę ewidencji ludności stanowi gromadzenie informacji w zakresie danych o miejscu pobytu osób. Chodzi o to by dane te, odpowiadały stanowi faktycznemu i nie tworzyły fikcji meldunkowej. Mając na uwadze powyższe należy podkreślić, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty K. K. wskazane w skardze. Sam fakt niezamieszkiwania przez niego w przedmiotowym lokalu przesądza o treści rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie i organy administracji nie mogły kierować się przesłankami pozaprawnymi, na jakie powołuje się skarżący, tj. względami zapewnienia właściwej opieki nad synem. Nowe okoliczności faktyczne, które przytoczył skarżący na rozprawie przed Sądem w dniu 17 września 2008r. (k.22) nie mogą mieć wpływu na zasadność kontrolowanej decyzji, albowiem jej legalność podlega ocenie wedle stanu faktycznego i prawnego, w jakim orzekał organ administracji. Jeżeli od tej daty stan faktyczny się zmienił i K. K. istotnie zamieszkuje w lokalu przy ul. [....] w K., nie ma przeszkód aby ponownie wystąpił z wnioskiem o zameldowanie. Ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.