II SA/Ke 37/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2019 r. przy udziale Wiesławy Klimontowicz Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kielce - Zachód w Kielcach delegowanej do Prokuratury Okręgowej w Kielcach sprawy ze skargi S. L. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty żądanych należności I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz radcy prawnego C. K. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym VAT w kwocie 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Komendant Wojewódzki Policji decyzją – rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...], po rozpatrzeniu odwołania S.L. od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] w przedmiocie odmowy wypłaty żądanych należności, tj. 50% potrąconego uposażenia w związku z zawieszeniem w czynnościach służbowych za okres od lutego 2009 r. do czerwca 2009 r., równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie za okres 2008 – 2009, równoważnika za niewykorzystany urlop za 2009 r., nagrody rocznej za lata 2008 i 2009, zryczałtowanego równoważnika pieniężnego za niewykorzystanie prawa do jednorazowego przejazdu za 2009 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że S.L. wnioskiem z 16 czerwca 2018 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w [...] o wydanie decyzji w przedmiocie należności, których domagał się pozwem z 16 czerwca 2018 r., a który nie został rozpatrzony, gdyż Sąd Rejonowych w K. postanowieniem z [...], przekazał sprawę do rozpoznania Komendantowi Powiatowemu Policji w [...]. W piśmie z 30 lipca 2018 r. S.L. sprecyzował wniesione żądanie wskazując, że pod pojęciem stosownych należności rozumie: część uposażenia, które nie zostało mu wypłacone w związku z zawieszeniem w czynnościach służbowych w okresie od stycznia 2008 r. do czerwca 2009 r., ekwiwalent za zużyte sorty mundurowe za lata 2008 – 2009, równoważnika za niewykorzystany urlop za 2009 r., nagrody roczne za lata 2008 i 2009, dofinansowanie za jednorazowy przejazd koleją. W toku postępowania ustalono, że S.L. przyjęty do służby 1 czerwca 1991 r., rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w [...] z [...] został zawieszony w czynnościach służbowych na okres od 11 lutego do 10 maja 2008 r. z jednoczesnym zawieszeniem 50% ostatnio należnego uposażenia. Przyczyną tego zawieszenia było powzięcie informacji o wszczęciu przez Prokuraturę Rejonową w [...] przeciwko niemu śledztwa o przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. Rozkazem personalnym z [...] Komendant Powiatowy Policji w [...] przedłużył okres zawieszenia do czasu ukończenia postępowania karnego z jednoczesnym zawieszeniem 50% należnego uposażenia od najbliższego terminu płatności. Wyrokiem z 20 stycznia 2009 r. Sąd Rejonowy w [...] uznał S.L. winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 kk i wymierzył mu karę grzywny. Sąd Okręgowy w K. wyrok ten utrzymał w mocy wyrokiem z 2 czerwca 2009 r. W związku z tym Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym z [...] zwolnił S.L. ze służby w Policji z dniem 18 czerwca 2009 r. na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji. W dniu 20 czerwca 2016 r. S.L. złożył pozew do Sądu Rejonowego w K. o zasądzenie od Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. należnego wynagrodzenia i wszystkich przysługujących ekwiwalentów pieniężnych do dnia rozwiązania umowy o pracę. Sąd Rejonowy w K. postanowieniem wydanym na podstawie artykułu 464 k.p.c. przekazał sprawę do rozpoznania Komendantowi Powiatowemu Policji w [...]. W tak ustalonym stanie faktycznym organ drugiej instancji stwierdził, że podstawę prawną zawieszenia S.L. w czynnościach służbowych stanowił artykuł 39 ust. 1 ustawy o policji, zgodnie z którym policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowanie w sprawie o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Natomiast z artykułu 124 ust. 1 ustawy o policji wynika, że policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia. Z treści artykułu 124 ust. 2 ustawy o policji wynika z kolei, że po zakończeniu postępowania karnego będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki, o ile nie został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu lub ukarany karą wydalenia ze służby. W analizowanej sprawie S.L. został skazany wyrokiem Sądu za przestępstwo z artykułu 170a § 1 kk, co powoduje, że bezsprzecznie nie należy mu się wypłata 50% zawieszonego uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki. Organ wyjaśnił dalej, że zgodnie z artykułem 70 ust. 1 ustawy o policji, policjant otrzymuje bezpłatne umundurowanie. Konkretyzacja zasad przyznawania równoważnika pieniężnego za takie umundurowanie znalazła się w rozporządzeniu MSWiA z 17 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości oraz warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie. Stosownie do treści § 8 tego rozporządzenia, policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się również wypłaty równoważnika. Według zaś § 7 ust. 1 punkt 3, równoważnika nie przyznaje się policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych na okres dłuższy niż 6 miesięcy, jeżeli w trakcie jego trwania następuje zwolnienie policjanta ze służby. Słusznie w związku z tym organ pierwszej instancji uznał, że równoważnik pieniężny jest świadczeniem celowym przyznawanym jedynie funkcjonariuszom faktycznie pełniącym służbę. Funkcjonariusz, który służby nie sprawuje, nie korzysta z umundurowania. Ponieważ S.L. od 11 lutego 2008 roku do dnia zwolnienia ze służby w policji był zawieszony w czynnościach służbowych na okres dłuższy niż 6 miesięcy, to w tym czasie nie wykonywał służby i zgodnie z powołanymi przepisami nie nabył prawa do świadczenia ekwiwalentnego za użytkowanie umundurowania. Dlatego jego roszczenie w tym zakresie było bezzasadne. Następnie organ przeanalizował treść przepisów ustawy o policji zawierających katalog świadczeń przysługujących policjantowi zwolnionemu ze służby. Z treści art. 114 ust. 1 punkt 2 ustawy o policji wynika, że policjant zwolniony ze służby otrzymuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy oraz za niewykorzystany czas wolny od służby na podstawie artykułu 33 ust. 3. Analiza kolejnych przepisów ustawy o policji, w szczególności artykułu 41 ust. 1 punkt 3 i 4 a oraz ust. 2 punkt 8 prowadzi, zdaniem organu, do jednoznacznego wniosku, że S.L. przysługiwałoby roszczenie o przyznanie żądanego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Jednakże z uwagi na treść artykułu 106 ust. 3 i 107 ust. 1 ustawy o policji organ uznał, że to roszczenie uległo przedawnieniu. Roszczenie o wypłatę ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy stało się bowiem wymagalne z dniem zwolnienia wymienionego ze służby w policji. W efekcie również to żądanie okazało się bezzasadne. Organ drugiej instancji przeanalizował również regulacje dotyczące nagród rocznych dla funkcjonariuszy policji. Stwierdził, że zgodnie z art. 110 ust. 1 ustawy o policji w brzmieniu obowiązującym w dniu zwolnienia S.L. ze służby w policji, policjantowi za służbę w danym roku kalendarzowym przysługiwała wspomniana nagroda roczna w wysokości jednomiesięcznego uposażenie. Z przepisu § 2 ust. 1 punkt 3 rozporządzenia MSWiA z 28 lipca 1990 roku w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych uznaniowych i zapomóg wynika jednak, iż do wymaganego minimalnego okresu warunkującego przyznanie nagrody rocznej nie wlicza się okresu zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania, chyba że prawomocnym orzeczeniem postępowanie karne będące przyczyną aresztowania lub zawieszenia zostało umorzone bądź policjant został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku. Z art. 110 ust. 1 punkt 1 ustawy o policji wynika, iż nagroda roczna nie przysługuje policjantowi w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwo, o którym mowa w art. 41 ust. 1 punkt 4 tej ustawy. Z uwagi na treść takich przepisów nagroda roczna za rok 2008 S.L. nie przysługiwała, ponieważ od dnia 11 lutego 2008 roku był zawieszony w czynnościach służbowych i nie pełnił służby w wymaganym wymiarze. Natomiast z uwagi na fakt skazania go w 2009 roku prawomocnym wyrokiem Sądu za popełnienie przestępstwa, nagroda roczna w 2009 r. również mu nie przysługiwała. Dlatego roszczenia S.L. w przedmiocie wypłaty nagrody rocznej również okazały się bezzasadne. Kolejne roszczenie policjanta dotyczyło wypłaty równoważnika pieniężnego za przejazd koleją. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy o policji policjantowi i członkom jego rodziny przysługuje raz w roku prawo do przejazdu do jednej z obranych przez siebie miejscowości w kraju i z powrotem. W razie niewykorzystania przysługującego przejazdu osoba uprawniona otrzymuje zryczałtowany równoważnik pieniężny Zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 27 maja 2002 roku w sprawie warunków korzystania przez policjantów oraz członków ich rodzin z prawa przejazdu raz w roku środkami publicznego transportu zbiorowego na koszt właściwego organu Policji (Dz. U. Nr 74, poz. 683), w razie niewykorzystania przysługującego prawa przejazdu policjant otrzymuje zryczałtowany równoważnik pieniężny w kwocie odpowiadającej cenie biletu za przejazd w drugiej klasie pociągiem pośpiesznym na odległość 1000 km. W analizowanej sprawie wspomniane świadczenie stało się wymagalne z upływem danego roku kalendarzowego. W związku z tym złożenie wniosku o jego przyznanie po upływie 9 lat od daty wymagalności takiego roszczenia było spóźnione, gdyż świadczenie to uległo przedawnieniu. Niezależnie od przedstawionych rozważań organ stwierdził, że brak zasadności żądań S.L. wynika z artykułu 107 ust. 1 ustawy o policji, zgodnie z którym roszczenia z tytułu prawa do uposażenia, innych świadczeń i należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższy rozkaz personalny S.L. zarzucił mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania polegające na nieustaleniu wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie oraz naruszenie przepisu art. 124 § 1 ustawy o Policji. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w obliczeniu okresu wysługi lat załączonym do decyzji o zwolnieniu ze służby, pominięty został podlegający doliczeniu do wysługi lat i stażu pracy okresu pomiędzy 11 lutego 2008 r., a 2 czerwca 2009 r. Zdaniem skarżącego w okresie od 3 do 18 czerwca 2009 r. został on przywrócony do służby co winno skutkować zaliczeniem przedmiotowych szesnastu miesięcy do wysługi lat począwszy od 11 lutego 2008 r. do 18 czerwca 2009 r. Skarżący stwierdził też, że z jego oceną dotyczącą przywrócenia go do służby zgodził się Sąd Rejonowy w K., który w grudniu 2016 r. za numerem sprawy [...] wystosował do Komendanta Powiatowego Policji w [...] pismo z poleceniem rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji, na które Komenda Wojewódzka Policji w K. nie złożyła zażalenia. Według skarżącego nie zaliczenie spornego okresu do wysługi lat i nie wypłacenie wyrównania zarobków za ten okres stanowi naruszenie art. 124 § 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjantowi przywróconemu do służby wypłata zaległych świadczeń powinna być dokonana bez względu na czas, jaki w niej pozostawał. Skarżący wyraził też pogląd, że do zwolnienia go ze służby doszło z rażącym naruszeniem przepisów ustawy, za co on nie ponosi winy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnił, że okres zawieszenia w czynnościach służbowych policjanta podlega zaliczeniu do wysługi lat. Zgodnie z taką zasadą w świadectwie służby skarżącego z [...] wskazano, że pełnił on służbę w Komendzie Powiatowej Policji w [...] w okresie od 1 czerwca 1991r. do 18 czerwca 2009 r. Jest to zgodne z treścią § 4 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2015 r., poz. 1236), zgodnie z którym do wysługi lat nie zalicza się okresów służby i pracy, za które nie przysługiwało uposażenie zasadnicze, wynagrodzenie lub zasiłek na podstawie przepisów o świadczeniach z ubezpieczenia społecznego w razie choroby lub macierzyństwa. Ponieważ skarżący niewątpliwie otrzymywał w okresie zawieszenia 50% uposażenia zasadniczego, to ten okres podlegał wliczeniu do jego wysługi lat. Zgodnie natomiast z art. 16 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, do wysługi emerytalnej zalicza się również okresy pozbawienia wolności i odbywania kary pozbawienia wolności oraz okresy zawieszenia w czynnościach służbowych, ale w przypadku, gdy funkcjonariusz został uniewinniony lub postępowanie karne zostało umorzone, albo gdy nie został ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Dlatego też okresu zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych nie można było wliczyć do jego wysługi emerytalnej. Żądania skarżącego w tym zakresie nie podlegają jednak właściwości Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. Na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2019 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego zgłosił dodatkowy zarzut naruszenia art. 35 § 1 w zw. z art. 36 kpa w ten sposób, że w sprawie przekazanej organowi I instancji przez Sąd Rejonowy w K. w październiku 2016 r., decyzja została wydana dopiero [...], a skarżący o przyczynach tak długiego rozpoznawania sprawy nie był powiadomiony. Ponadto pełnomocnik skarżącego zarzuci naruszenie art. 10 kpa poprzez uniemożliwienie skarżącemu zapoznanie się ze zgromadzonymi materiałami i wypowiedzenie się co do zebranych dowodów przed podjęciem rozstrzygnięcia. Zarzucił też naruszenie art. 114 ust. 1 pkt 2 w zw. Z art. 82 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MSWiA w sprawie urlopów w służbach mundurowych poprzez przyjęcie, że skarżącemu nie przysługuje ekwiwalent za niewykorzystany urlop. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2018.1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Ustalenia faktyczne będące podstawą rozstrzygnięcia sprawy przez organy administracji, nie zostały skutecznie podważone i jako kompletne i wiarygodne zasadnie stały się podstawą rozstrzygnięcia wniosków S.L.. Niesporne w szczególności było, że skarżący rozkazami personalnymi z dnia [...] został zawieszony w czynnościach służbowych na okres od 11 lutego 2008 r. do czasu ukończenia postępowania karnego toczącego się przeciwko S.L. w związku z podejrzeniem popełnienia umyślnego przestępstwa z art. 178a § 1 kk, ściganego z oskarżenia publicznego. Nie było też kwestionowane, że wspomniane postępowanie karne zakończyło się prawomocnym skazaniem S.L. za w/w przestępstwo wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z [...]. Rozkaz zwalniający go ze służby został natomiast wydany na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, w związku z tym skazaniem, w dniu 15 czerwca 2009 r. i określił datę zwolnienia skarżącego ze służby na dzień 18 czerwca 2009 r. Nie było też w sprawie wątpliwe, że S.L., dopiero w dniu 16 czerwca 2016 r. sporządził pozew formułujący dochodzone w niniejszej sprawie roszczenia, który postanowieniem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] został na podstawie art. 464 § 1 k.p.c. przekazany do rozpoznania Komendantowi Powiatowemu Policji w [...]. Wniosek natomiast o wydanie przez organ I instancji decyzji administracyjnej formułujący ostatecznie jego roszczenia, złożył dopiero w dniu 16 czerwca i 30 lipca 2018 r. Konsekwencją powyższych niewątpliwych ustaleń jest to, że na podstawie art. 107 ust. 1 ustawy o Policji, roszczenia skarżącego z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych uległy przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym te roszczenia stały się wymagalne, na co trafnie zwrócił uwagę organ II instancji prawidłowo określając datę rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia roszczeń skarżącego na dzień zwolnienia S.L. ze służby w policji. Zasadnie również organ II instancji ocenił, że poszczególne roszczenia skarżącego dotyczące: części uposażenia, które nie zostało mu wypłacone w związku z zawieszeniem w czynnościach służbowych w okresie od stycznia 2008 r. do czerwca 2009 r., ekwiwalentu za zużyte sorty mundurowe za lata 2008 – 2009, równoważnika za niewykorzystany urlop za 2009 r., nagrody rocznej za lata 2008 i 2009 oraz dofinansowania za jednorazowy przejazd koleją - nie przysługują mu z powodów wskazanych szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ oparł się przy tym na mających w sprawie zastosowanie i prawidłowo wyłożonych przepisach prawa. Należy zauważyć, że większości tych ustaleń organu, jak również dokonanej przez organ subsumpcji - skarżący nie kwestionował. Jego zastrzeżenia sformułowane w toku postępowania administracyjnego, a także powtórzone w skardze dotyczyły w omawianym zakresie tylko nie wypłacenia mu wyrównania zarobków za czas zawieszenia w czynnościach służbowych. Rozumowanie skarżącego opierało się przy tym na oczywiście nieprawdziwych twierdzeniach i wadliwej, sprzecznej z literalnym brzmienie powołanych przez skarżącego przepisów wykładni tych przepisów. Nie można bowiem zaakceptować twierdzenia S.L. zawartego w uzasadnieniu jego skargi, że "Skarżący jest niekarany", a "do zwolnienia go ze służby doszło z rażącym naruszeniem przepisów ustawy za co on nie ponosi winy, spoczywa ona na organie wydającym decyzję", skoro został on skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, a wyrok ten zaskarżony przez S.L. został utrzymany w mocy przez Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia [...] w sprawie [...]. Skarżący zarzucił, że nie wypłaceniu mu wyrównania zarobków za sporny czasokres stanowi naruszenie art. 124 § 1 (w rzeczywistości art. 124 ust. 1) ustawy o Policji. Tymczasem przepis ten w ogóle nie dotyczy wypłaty zawieszonej części należnego uposażenia, gdyż przewiduje, że Policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia. Dotycząca skarżącego kwestia wypłaty zawieszonej części uposażenia policjanta zawieszonego w czynnościach służbowych jest natomiast uregulowana w art. 124 ust. 2 ustawy o Policji, zgodnie z którym po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Niewątpliwe zaistnienie w wypadku skarżącego wymienionej w końcowej części art. 124 ust. 2 ustawy o Policji negatywnej przesłanki wypłaty zawieszonej części uposażenia powoduje, że żądanie jego wypłaty skarżącemu było niezasadne. Źródłem uprawnień skarżącego nie mogło być też podnoszone przez niego rzekome przywrócenie go do służby na okres od 3 do 18 czerwca 2009 r. W sytuacji, gdy wynikające z art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, obligatoryjne zwolnienie S.L. ze służby w policji winno nastąpić z chwilą skazania go prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, co nastąpiło w dniu 2 czerwca 2009 r., określenie w rozkazie personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z [...] daty jego zwolnienia ze służby na dzień 18 czerwca 2009 r., nie może być źródłem roszczeń o wypłatę zawieszonej części jego uposażenia, skoro niewątpliwie określone w art. 124 ust. 2 ustawy o Policji przesłanki tej wypłaty się w sprawie nie ziściły. Skarżący został bowiem skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, co uniemożliwiało wypłatę mu zawieszonej części uposażenia i obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia. Niezasadne, a częściowo niezrozumiałe były również roszczenia skarżącego dotyczące zaliczenia okresu szesnastu miesięcy od 11 lutego 2008 do 18 czerwca 2009 do wysługi jego lat pracy. Jak trafnie wyjaśnił to organ II instancji, okres zawieszenia S.L. w czynnościach służbowych trwający od 11 lutego 2008 r. do końca postępowania karnego tj. do 2 czerwca 2009 r. podlega zaliczeniu do wysługi lat służby uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego (§ 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, Dz.U. 2015.1236 t.j. ze zm.) i do tej wysługi został w rzeczywistości zaliczony, co wynika z dołączonych do akt sprawy dokumentów tj. świadectwa służby i zestawienia należności pieniężnych funkcjonariusza zwolnionego ze służby w Policji (k. 35 – 37 akt administracyjnych). Z dokumentów tych wynika ponadto, że do wysługi tej został również zaliczony okres od 3 do 18 czerwca 2009 r., co nie może być w niniejszej sprawie wzruszone choćby ze względu na treść zaskarżonego w sprawie rozstrzygnięcia nie dotyczącego bezpośrednio kwestii wysługi lat służby S.L. oraz fakt jego zaskarżenia przez beneficjenta takiego określenia wysługi lat służby skarżącego w Policji. Odnośnie natomiast zaliczenia okresu zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych do wysługi emerytalnej, należy podzielić pogląd organu II instancji, że Komendant Wojewódzki Policji nie jest właściwy do rozpoznawania żądania w tym zakresie, gdyż do rozpoznawania spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych powołane są organy rentowe, a następnie sądy powszechne (art. 1, 2 § 1, art. 476 § 2 pkt 2 i 4 i § 4 pkt 3 k.p.c.). Ubocznie więc tylko można zauważyć, że zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, do wysługi emerytalnej zalicza się również okresy pozbawienia wolności i odbywania kary pozbawienia wolności oraz okresy zawieszenia w czynnościach służbowych, w przypadku gdy funkcjonariusz został uniewinniony lub postępowanie karne zostało umorzone, albo gdy nie został ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Wykładnia gramatyczna i logiczna tego przepisu prowadzi do wniosku, że okresów zawieszenia w służbie (podobnie jak okresów pozbawienia wolności), nie wyłącza się z wysługi emerytalnej tylko w takich przypadkach, gdy wynikiem prowadzonego postępowania karnego było uniewinnienie funkcjonariusza lub umorzenie wobec niego postępowania karnego. Skazanie funkcjonariusza za przestępstwo umyślne prawomocnym wyrokiem sądowym powoduje nie zaliczenie do wysługi emerytalnej okresu zawieszenia w czynnościach służbowych z powodu toczącego się postępowania karnego (wyrok Sądu Najwyższego z 2 grudnia 2011 r., II UK 73/11). Również zarzuty przedstawione przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie przed Sądem w dniu 25 kwietnia 2019 r. nie mogły spowodować uwzględnienia skargi. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 35 § 1 w zw. z art. 36 kpa należy zauważyć, że przedmiotem skargi nie była bezczynność, czy przewlekłość Komendanta Powiatowego Policji w [...], ale decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji. Nawet stwierdzona więc we właściwym trybie bezczynność, czy przewlekłość organu administracji I instancji, nie mogłaby spowodować uwzględnienia skargi na decyzję, która w końcu została wydana. Nie był również zasadny zarzut naruszenia art. 10 kpa poprzez uniemożliwienie stronie zapoznania się ze zgromadzonym materiałem i wypowiedzenia się przed podjęciem rozstrzygnięcia co do zebranych dowodów. Zgodnie z utrwalonym poglądem sądów administracyjnych, uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny (wyrok NSA z 24 stycznia 2019 r., I OSK 1691/18). Tymczasem zgłaszając taki zarzut profesjonalny pełnomocnik skarżącego nawet nie podjął próby wskazania, jaki konkretnie wpływ na wynik sprawy miało zarzucane naruszenie. Dlatego z uwagi na treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c). p.p.s.a. taki zarzut nie mógł zostać uwzględniony. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 114 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 82 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 6 ust. 1 pkt 3 "rozporządzenia MSWiA w sprawie urlopów w służbach mundurowych" poprzez przyjęcie, że skarżącemu nie przysługuje ekwiwalent za niewykorzystany urlop, należy powtórzyć za organem II instancji, że roszczenie skarżącego o przyznanie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe niewykorzystane w latach poprzedzających rok zwolnienia ze służby, uległo przedawnieniu z mocy art. 107 ust. 1 w zw. z art. 106 ust. 3 ustawy o Policji. Na taką ocenę nie ma wpływu również to, że zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 września 2014 r. w sprawie urlopów policjantów (Dz.U. 2014.1282.), który zapewne miał na myśli pełnomocnik skarżącego powołując się na nieistniejący w systemie prawa przepis § 6 ust. 1 pkt 3 "rozporządzenia MSWiA w sprawie urlopów w służbach mundurowych", Policjantowi nie udziela się urlopu wypoczynkowego między innymi w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych. Przedmiotem przedawnionego roszczenia skarżącego nie było bowiem prawo do urlopu wypoczynkowego, ale ekwiwalent pieniężny za niewykorzystanie takiego urlopu. Ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a