II SA/Ke 372/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Samorządowego Kolegium Odwoławczego o sprostowanie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 sierpnia 2009r. sygn. akt II SA/Ke 372/09 w sprawie ze skargi Gminy S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 kwietnia 2009r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji przekazującej nieruchomość w użytkowanie wieczyste postanawia: sprostować w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 sierpnia 2009r. sygn. akt II SA/Ke 372/09 oczywistą omyłkę pisarską w ten sposób, że na stronie szóstej w wierszu siedemnastym i dwudziestym trzecim zamiast słów "art. 156 § 1 pkt 1 kpa" wpisać "art. 156 § 1 pkt 2 kpa". W uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 sierpnia 2009r. sygn. akt II SA/Ke 372/09 na skutek oczywistej omyłki na stronie szóstej w wierszu siedemnastym i dwudziestym trzecim zamiast słów "art. 156 § 1 pkt 2 kpa" wpisano "art. 156 § 1 pkt 1 kpa". Z uzasadnienia wynika bowiem, że Sąd dopatrzył się w działaniu organów administracji publicznej przypadku rażącego naruszenia prawa, który stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, ale tylko na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a nie na podstawie pkt 1 tego przepisu, który jest podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji w razie wydania jej z naruszeniem przepisów o właściwości. Z dyspozycji art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wynika, że sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Z uwagi na treść art. 159 p.p.s.a., stosownie do którego "wniosek o sprostowanie" nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia, oraz treść art. 194 § 1 pkt 5 p.p.s.a., zgodnie z którym zażalenie przysługuje m.in. na odmowę sprostowania orzeczenia, sprostowanie może nastąpić również na wniosek. Wykładnia celowościowa uzasadnia pogląd, że sprostowaniu mogą podlegać także niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione w uzasadnieniu wyroku (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 1982 r., I PZ 7/82, OSNC 1982, nr 10, poz. 155). Ponieważ opisany wyżej błąd ma charakter oczywistej omyłki, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.