II SA/Ke 376/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka,, Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Dziubińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 września 2007 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy ustalił na wniosek J.T.B. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie i rozbudowie istniejącego budynku usługowego (handlowego) na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr [.. ] w G. ul. [...] (linie rozgraniczające teren oznaczono kolorem czarnym i literami ABCD na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000 stanowiącej integralną część decyzji - załącznik nr 1 do decyzji). W decyzji określono jako rodzaj inwestycji - nadbudowa i rozbudowa istniejącego budynku usługowego branży spożywczo-przemysłowej i tekstylnej o kondygnację poddasza użytkowego z przeznaczeniem na magazyn dla funkcji zasadniczej zlokalizowanej na poziomie parteru. Istniejąca powierzchnia sprzedaży około 96m nie ulegnie zmianie. Określono warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ustalone po analizie warunków i zasad zagospodarowania terenu i zabudowy, przeprowadzonej stosownie do wymogu art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) w zakresie: - linii zabudowy – według stanu istniejącego, tj. 3m od krawędzi jezdni drogi powiatowej Nr [...] relacji [...], określoną na załączniku graficznym Nr 1, - wskaźnika intensywności zabudowy z stosunku do powierzchni działki - według stanu istniejącego, tj. na poziomie 60%, pozostałe 40% stanowi plac zieleni, place i chodniki ogólnodostępne jako przestrzeń publiczna, - minimalnej powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do powierzchni działki – 10%, - wysokości elewacji frontowej do gzymsu – do 4,30m od poziomu terenu (jako średnia wynikowa z obszaru analizowanego), - wysokości do kalenicy – do 8,75m od poziomu terenu (jako średnia wynikowa z obszaru analizowanego) - nachylenia połaci dachowych - 30°- 45° jako odpowiednik dachów występujących na obszarze analizowanym, - szerokości elewacji frontowej budynku – według stanu istniejącego, tj. do 18,3m. Kalenica równoległa do drogi powiatowej Nr [...] a prostopadła do ul. [..]. Budynek po rozbudowie powinien stanowić uzupełnienie otaczającej zabudowy, dążąc do ujednolicenia formy z zabudową sąsiednią. Elewacja zewnętrzna do wykonania z materiałów wysokiej jakości. Decyzja zawiera także wskazania w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej: - inwestycja nie może stanowić uciążliwości dla zabudowy mieszkalnej zlokalizowanej na działkach sąsiednich, - teren nie jest objęty żadną z form ochrony przyrody w rozumieniu przepisów o ochronie przyrody w rozumieniu przepisów o ochronie przyrody, - przedmiotowej inwestycji nie dotyczą zakazy, nakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, wynikające z potrzeb ochrony środowiska oraz ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, - ograniczenie przekształcania elementów przyrodniczych (w tym ukształtowania terenu) do niezbędnego minimum. Wymagania obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji organ określił następująco: Zasilenie budynku na dotychczasowych warunkach: - zaopatrzenie w wodę - istniejące przyłącze z sieci wodociągowej – gminnej, - zaopatrzenie w energię elektryczną – istniejące przyłącze z sieci energetycznej – linia niskiego napięcia NN [...] słup [...], - odprowadzenie ścieków do projektowanej kanalizacji sanitarnej (projekt w fazie uzyskania pozwolenia i wdrażania do realizacji), - gromadzenie odpadów stałych w pojemniku lub kontenerze usytuowanym na terenie inwestycji, w sposób zgodny z odpowiednimi przepisami, - ogrzewanie z kotłowni indywidualnej, - odprowadzenie wód opadowych z połaci dachowych i powierzchni utwardzonych na powierzchnie biologicznie czynne terenu inwestycji, - obsługa komunikacyjna – poprzez istniejący zjazd z drogi publicznej powiatowej. W wymaganiach dotyczących ochrony interesów osób trzecich wskazano, że inwestycja nie może powodować ograniczenia dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej, środków łączności, dopływu światła dziennego oraz nie może stwarzać uciążliwości powodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, a także nie może powodować zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby, określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690) oraz obowiązujących normach. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że działka, na której inwestor ma zamiar realizować planowaną inwestycję nie jest objęta ustaleniami żadnego obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organu w sprawie spełnione są warunki określone w art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717). Przedmiotowa inwestycja położona jest na działce, dla której na podstawie zabudowy działek sąsiednich dostępnych z tej samej drogi możliwe było określenie wymagań, o których mowa w rozstrzygnięciu decyzji w zakresie kontynuacji funkcji. Na obszarze analizowanym występuje nieuporządkowana zabudowa, gdyż występują budynki usługowe, usługowo-mieszkalne i mieszkalne różnej wysokości – budynki jednokondygnacyjne, dwukondygnacyjne oraz dwukondygnacyjne z użytkowanymi poddaszami a ich wysokość do kalenic wynosi od 5m do 8,50m. Dachy na budynkach w przeważającej części są dwuspadowe, linia zabudowy jest utrwalona. Wnioskowany do zabudowy teren ma dostęp do drogi publicznej powiatowej. Istniejące uzbrojenie terenu pozwala na realizacje inwestycji. Wzdłuż drogi biegnie wodociąg gminny i linia elektryczna. Wnioskowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przeprowadzony dowód na okoliczność zaciemniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt stały ludzi na terenie działek sąsiednich, w szczególności na działce skarżącego wykazuje brak tego zacienienia, gdyż ustalona wysokość kalenicy dla nowej inwestycji na poziomie 8,75m jest wysokością mniejszą od odległości pomiędzy budynkiem, w którym przewidziano nadbudowę a budynkiem mieszkalnym skarżącego, która wynosi 9m, pozostałe obiekty na działce skarżącego to budynki gospodarcze i składowe. W trakcie postępowania decyzja o warunkach zabudowy była uzgodniona z Zarządem Dróg Powiatowych – postanowieniem z dnia 30 czerwca 2006 r. w zakresie uwarunkowań wynikających z przyległości terenu inwestycji do drogi powiatowej. W odwołaniu od decyzji uczestnik postępowania M.S. zarzucił m.in., że planowana inwestycja ograniczy dopływ światła słonecznego na jego nieruchomość, gdyż obecna wysokość budynku wynosi 4,25m a wzrośnie do 8,75m, a wobec tego, że zamierza on rozbudować swój dom mieszkalny w odległości 4m od granicy działki projektowana inwestycja po podwyższeniu zacieni okna w planowanym mieszkaniu i jego działka straci na wartości. Podniósł także, że faktyczna powierzchnia sprzedaży wynosi 141,20m a nie 96m, zwiększenie powierzchni użytkowej zwiększy także ilość ścieków, a szambo nadal jest w dole w odległości 1m od sklepu spożywczego i od granicy jego działki, inwestycja stwarza uciążliwości powodując zanieczyszczenie gleby i wody. Decyzją z dnia 7 maja 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania M.S. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że analiza akt sprawy, w tym analizy urbanistyczno-architektonicznej wykazuje, że wnioskowana do realizacji inwestycja polegająca na nadbudowie i rozbudowie istniejącego budynku usługowego z przeznaczeniem na cele usługowe (handel art. spożywczo - przemysłowymi i tekstylnymi) po spełnieniu określonych w decyzji warunków jest zgodna z przepisami tej ustawy i zasadami zabudowy i zagospodarowania terenu, spełnia łącznie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego jest zasadne, gdyż stosownie do dyspozycji art. 56 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Odnosząc się do treści wniesionego odwołania organ odwoławczy podkreślił, że przedwczesne jest twierdzenie skarżącego, że ustalenie warunków zabudowy ograniczy korzystanie z jego działki, gdyż ostatecznie zamierzenie inwestycyjne zostanie uściślone na etapie udzielenia pozwolenia na budowę i będzie "dostosowane do faktycznej dostępności terenowej". Ochrona uzasadnionych interesów właściciela działki sąsiadującej z terenem inwestycji znajdzie pełną konkretyzację na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, prowadzonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W pkt 4 decyzji organu I instancji wskazano wymagania na etapie postępowania dotyczącego warunków zabudowy, które powinien spełnić inwestor w celu ochrony interesu osób trzecich, zaś w pkt 3 określono m.in. warunek odprowadzania ścieków do projektowanej kanalizacji sanitarnej (projekt w fazie uzyskania pozwolenia i wdrażania do realizacji). Oznacza to, iż w ramach inwestycji, w granicach jej realizacji inwestor jest zobowiązany zaprojektować i zrealizować odprowadzanie ścieków do projektowanej kanalizacji sanitarnej, a nie do np. istniejącego lub projektowanego szamba. Rozwiązania w tym zakresie inwestor przedstawi w projekcie budowlanym na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Wobec tego za bezzasadny organ odwoławczy uznał zarzut, iż projektowana inwestycja stwarza uciążliwości w zakresie zanieczyszczenia gleby i wód gruntowych poprzez odprowadzenie ścieków do istniejącego szamba. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł M.S., domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji. W skardze zarzucono, że Gmina nie ma funduszy na realizację kanalizacji, zatem zdaniem skarżącego kanalizacji nie będzie. Ścieki ze sklepów odprowadzane są do dołu od strony posesji skarżącego, zlokalizowanego w odległości 1m od granicy działki. Na działce nie ma szamba, ani możliwości usytuowania go. Ponadto podniesienie budynku inwestora do wysokości 8,75m całkowicie zacieni jego działkę. Skarżący stwierdził, że rozumie konieczność nowego pokrycia istniejącego budynku sklepu, ale najniższym z możliwych dachem dwuspadowym, bez poddasza użytkowego i pod warunkiem uporządkowania "niby-szamba". M.S. zarzucił także, że nie otrzymał wyników analizy, na którą powołuje się Kolegium Odwoławcze. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosząc o jej oddalenie podtrzymało stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto odnosząc się do zarzutów skarżącego wskazało, że wyrokiem z dnia 14 czerwca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpatrzeniu skargi M.S. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]i utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zbiornika na ścieki wraz z odprowadzeniem oraz przyłącza wodociągowego do budynku sklepu, gdyż organ orzekający w sprawie nie powinien wkraczać w kompetencje organu wydającego pozwolenie na budowę. W decyzji organu I instancji z dnia [...] błędnie zaś określono szczegółowe usytuowanie projektowanych obiektów. Ustosunkowując się do zarzutu w zakresie zacienienia działki skarżącego przez projektowaną nadbudowę budynku organ odwoławczy powołując brzmienie przepisów § 13 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazał, że z załączonego do akt sprawy załącznika do analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (k. 1-5 akt adm.) wynika, że zacienienie występuje w obrębie do 4m od budynku usługowego objętego wnioskiem. Zarzut nie otrzymania przez skarżącego analizy urbanistyczno-architektonicznej jest bezzasadny zdaniem organu, gdyż analiza stanowi załącznik do decyzji, która została doręczona skarżącemu. Pismem z dnia 21 czerwca 2007 r. skarżący został powiadomiony przez organ I instancji o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w tym z analizą zacienienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie ocenia ich pod względem słuszności i celowości. W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż wbrew zarzutom skargi kwestionowana decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności. Na wstępie należy podnieść, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony w niniejszej sprawie dnia 20 grudnia 2005 r., zatem organ prawidłowo orzekał na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie objętym przedmiotową inwestycją, który obowiązywał do dnia 31 grudnia 2003 r. (art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz.U. Nr 80, poz. 717, zwanej dalej "ustawą") powoduje, że ustalenie warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy dla zamierzeń inwestycyjnych, wymaga wydania decyzji. Rolą wydawanych w takim przypadku decyzji jest stwierdzenie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z obiektywnym porządkiem prawnym. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzupełnia regulacje, wprowadzając normy ukierunkowujące merytoryczne rozpatrywanie spraw. Zgodnie z brzmieniem art. 53 ust. 3 wydanie decyzji o warunkach zabudowy wiąże się z dokonaniem przez organ analizy dwóch elementów. Po pierwsze jest to analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych (art. 53 ust. 3 pkt 1), po drugie jest to analiza prawna i faktyczna dotycząca terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 53 ust. 3 pkt 2). W związku z tym uzasadnienie decyzji winno opierać się na racjonalnych przesłankach, wynikających z analizy faktycznych okoliczności sprawy oraz stanu prawnego odnoszącego się do terenu, na którym projektowana jest inwestycja. W uzasadnieniu powinny się znaleźć wyniki analizy warunków i zasad gospodarowania terenu oraz jego zabudowy, a także analizy stanu prawnego i faktycznego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, o których to analizach jest mowa w art. 53 ust. 3 ustawy. Są to podstawowe elementy merytorycznego rozpoznania wniosku, które powinny znaleźć swój wyraz w rozstrzygnięciu. Uzasadnienie takiego rozstrzygnięcia musi wskazywać na sposób, w jaki ustalono stan faktyczny dotyczący inwestycji oraz miejsca jej realizacji. Bazą rozstrzygnięcia jest opis inwestycji zawarty we wniosku, który także powinien być zweryfikowany, a wynik tej weryfikacji stanowi także część uzasadnienia faktycznego. Uznać należy, że w sprawie niniejszej organy obu instancji właściwie zastosowały przepisy cytowanej ustawy oraz rozporządzenia, a także właściwie oceniły zgromadzony materiał dowodowy i w pełni uzasadniły oparte na tych przepisach rozstrzygnięcie. W związku z powyższym Sąd podziela stanowisko organu, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały łącznie warunki określone w art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), które zostały dokładnie omówione przez organy obu instancji w uzasadnieniu decyzji i nie ma podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Odnosząc się do zarzutu skargi podnieść należy, że zgodnie z art. 61 ustawy jednym z warunków uzależniających wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy jest istnienie lub projektowanie uzbrojenia terenu wystarczającego dla zamierzenia budowlanego (ust. 1 pkt 3). Uzbrojenie terenu w myśl powołanej regulacji oznacza urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne, ciepłownicze, elektryczne, gazowe i telekomunikacyjne wybudowane pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią. Są to urządzenia konieczne do funkcjonowania budynku, zgodnie z jego sposobem użytkowania lub przeznaczenia. Określenie, jakie uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego jest kwestią związaną z oceną konkretnego projektu inwestycji, wskazaną we wniosku o wydanie decyzji. Celem przepisu nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektu budowlanego. W sprawie niniejszej organy obu instancji uzasadniły rozstrzygnięcie zawarte w sentencji decyzji – "odprowadzenie ścieków do projektowanej kanalizacji sanitarnej (projekt w fazie uzyskania pozwolenia i wdrażania do realizacji)". Powyższe stwierdzenie, jak to trafnie wskazał organ odwoławczy oznacza, że w ramach inwestycji inwestor jest zobowiązany zaprojektować i zrealizować odprowadzanie ścieków do projektowanej kanalizacji sanitarnej, a nie do np. istniejącego lub projektowanego szamba. Rozwiązania w tym zakresie inwestor przedstawi w projekcie budowlanym na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Wobec tego za bezzasadny należy uznać zarzut, iż projektowana inwestycja stwarza uciążliwości w zakresie zanieczyszczenia gleby i wód gruntowych poprzez odprowadzenie ścieków do istniejącego szamba. Nieuprawniony jest także zarzut zacienienia, gdyż z dokonanej analizy przeprowadzonej w sprawie niniejszej wynika, że ustalona w decyzji wysokość kalenicy – "do 8,75m od poziomu terenu" jest wysokością mniejszą od odległości pomiędzy istniejącym budynkiem skarżącego na działce sąsiedniej a budynkiem objętym inwestycją, która to odległość wynosi 9m. Zachowany został zatem wymógł objęty dyspozycją przepisu § 13 rozporządzenia. Pozostałe obiekty na działce skarżącego to budynki gospodarcze i składowe. Wyznaczony kąt 60° od dolnej części okna budynku mieszkalnego skarżącego nie wchodzi w projektowane zamierzenie inwestycyjne na działce nr ewid.[...]. Z analizy tej wynika, że w okresie godzin dopołudniowych nastąpi częściowe zacienienie pasa gruntu ok. 4m od budynku objętego wnioskiem, a zatem nastąpi zacienienie ok. 2m pasa gruntu skarżącego, na którym nie ma zlokalizowanych budynków z przeznaczeniem na pobyt stały ludzi. W godzinach południowo-popołudniowych cień budynku przeniesie się na stronę północno-wschodnią budynku objętego zamierzeniem inwestycyjnym wnioskodawcy, a zatem na stronę przeciwległą od działki skarżącego, a budynki gospodarcze skarżącego zacienią działkę wnioskodawcy. Sąd uznał także, że projekt decyzji został właściwie uzgodniony z Zarządem Dróg Powiatowych – postanowieniem z dnia [...] w zakresie uwarunkowań wynikających z przyległości terenu inwestycji do drogi powiatowej, stosownie do art. 106 § 5 kpa w formie postanowienia. Zarzut dotyczący niedoręczenia skarżącemu wyników analizy urbanistyczno architektonicznej jest o tyle niezasadny, że zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyniki analizy stanowią załączniki do decyzji o warunkach zabudowy i zostały skarżącemu doręczone wraz z decyzją (część graficzna i część tekstowa). Zauważyć jednak należy, że podnoszone przez skarżącego kwestie zacienienia oraz odprowadzania ścieków będą brane pod uwagę i konkretyzowane w postępowaniu, którego przedmiotem będzie pozwolenie na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest bowiem podstawą do rozpoczęcia robót budowlanych, nie odnosi się do żadnego projektu budowlanego, zawiera, jak to trafnie określił organ odwoławczy warunki brzegowe dla planowanej inwestycji w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy. Stanowi promessę do ubiegania się o pozwolenie na budowę. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wobec czego skarga nie jest zasadna i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.